Υπάρχουν τρία σενάρια. Το καλό προβλέπει επιβίωση της χώρας-και των πολιτών της-με παραμονή στο ευρώ. Προϋποθέτει μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμό δομών και επανεκκίνηση της οικονομίας.

Το γκρίζο σενάριο οδηγεί έξω από το ευρώ στο πλαίσιο μίας «βελούδινης» διαδικασίας. Αθήνα και Βρυξέλλες χωρίζουν συναινετικά, επιβεβαιώνοντας καλές διαθέσεις και εξαιρετικές προθέσεις για το μέλλον. Η Ελλάδα παραμένει σε ευρωπαϊκή τροχιά. Το μαύρο σενάριο περιγράφεται από την απόλυτη καταστροφή. Άτακτη χρεοκοπία και αναγκαστική αποχώρηση από το κοινό νόμισμα.

Το καλό σενάριο προσεγγίζει τα όρια της φαντασίας, αλλά παραμένει μία εφικτή προοπτική. Η χώρα πείθει τους εταίρους για τις προθέσεις και τις ικανότητες της. Κερδίζει νέο κούρεμα και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών με το «ισπανικό» καθεστώς, δηλαδή η διάσωση τους δεν επιβαρύνει το δημόσιο χρέος. Αν συμβούν όλα αυτά, το χρέος θα μειωθεί κάπου στο 90% του ΑΕΠ, δηλαδή θα είναι ρεαλιστικά βιώσιμο. Λογικά η Ελλάδα θα καταστεί μία ελκυστική χώρα για να επενδύσει κάποιος. Διότι αν δεν τοποθετηθούν ξένα κεφάλαια στη χώρα, η εξίσωση της ύφεσης θα παραμένει δυσεπίλυτη.

Στο γκρίζο σενάριο η χώρα φεύγει από το ευρώ, υλοποιώντας μεταρρυθμίσεις προκειμένου να διαμορφώσει ανταγωνιστικό αναπτυξιακό περιβάλλον. Η δραχμή δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά απουσία αναπτυξιακών ερεισμάτων-και στο παρελθόν δραχμή είχαμε. Μία συντεταγμένη έξοδος με τη δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος θα έδινε σχετικά καλές πιθανότητες για την επόμενη μέρα.

Το μαύρο σενάριο μπορείτε να το φτιάξετε όπως θέλετε.

Θεωρητικά ο Σαμαράς θέλει να πάει στην Ευρώπη επιδεικνύοντας συνέπεια στη λήψη μέτρων και βούληση για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων. Για να του βγει, όμως, το καλό σενάριο ή κάτι κοντά σε αυτό, δεν αρκεί να σφάζει μισθωτούς και συνταξιούχους στην ποδιά της Μέρκελ. Και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα σφάξει. Όταν ο Στουρνάρας είπε στην τρόικα ότι θα μαζέψει 1.9 δισ. από την πάταξη της φοροδιαφυγής, οι συνομιλητές του έβαλαν τα γέλια και του είπαν ότι δεν μπορούν να προϋπολογίσουν ούτε ευρώ. «Μηδέν» του απάντησαν. Όταν, λοιπόν, ο Σαμαράς πάει να διεκδικήσει το καλό σενάριο θα τους δείξει εξαθλιωμένους ανθρώπους και μία οικονομία στην κινούμενη άμμο της ύφεσης. Πώς θα δημιουργήσει αναπτυξιακά ερείσματα; Προσφέροντας εργατικό δυναμική σε τιμή δούλων; Ελάτε τώρα. Το Μπαγκλαντές θα ήταν υπερδύναμη.

Η Ελλάδα πρέπει να εμφανιστεί ως παγκόσμια ευκαιρία. Ως Summer Sale, όχι ως κατάστημα που διαλύεται. Και για να εμφανιστεί ως παγκόσμια ευκαιρία χρειάζεται καινοτομίες και καινούργιες ιδέες. Χρειάζεται και τα προφανή, που καθυστερούν. Ας πούμε την ένταξη των παραλιακών ακινήτων κάτω από μία εταιρία, τη δημιουργία επιχειρηματικών σχημάτων στα αεροδρόμια, την ανάδειξη έργων που θα δώσουν δουλειές και θα προσελκύσουν επενδύσεις. Η χώρα οφείλει να εμφανιστεί ως μία σοβαρή προοπτική που αναδύεται μέσα από στάχτες. Και υπάρχει ελάχιστος χρόνος για να συμβεί αυτό.  

Του Κώστα Γιαννακίδη