Σε υψηλό κίνδυνο να βυθιστούν βρίσκονται πέντε μεγάλες πόλεις ανά τον κόσμο, επειδή εντείνεται το φαινόμενο το έδαφος να παρουσιάζει καθίζηση με ταχύτητα δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή με την οποία ανεβαίνουν τα επίπεδα του νερού.

Πόλεις όπως η Βενετία , η Τζακάρτα , το Τόκιο, η Χο Τσι Μινχ και τα νησιά Μαλδίβες μπορεί να αποδειχτούν οι νέες «Ατλαντίδες», αν οι κυβερνήσεις δεν λάβουν άμεσα μέτρα.

Το ινστιτούτο ερευνών Deltares, που έχει την έδρα του στην Ολλανδία, εξέδωσε προειδοποίηση για όλες τις παράκτιες μεγαλουπόλεις του κόσμου και ο επικεφαλής του ινστιτούτου, δόκτωρ Gilles Erkens, δηλώνει ότι η μόνη λύση φαίνεται πως είναι να σταματήσει η άντληση υπόγειων υδάτων για πόσιμο νερό και οι κυβερνήσεις να αναζητήσουν αλλού πηγές πόσιμου νερού, προκειμένου να σταματήσουν οι καθιζήσεις του εδάφους.

Ειδικότερα, για την Τζακάρτα, κυματοθραύστες μήκους 30 χιλιομέτρων έχουν κατασκευασθεί για να προστατευθεί η πόλη από τις πλημμύρες  και οι επιστήμονες τονίζουν ότι χωρίς αυτούς μέσα σε 48 ώρες θα μπορούσαν να έχουν χάσει τα σπίτια τους πάνω από ένα εκατομμύριο κάτοικοι!Ωστόσο, όπως εξηγούν οι ερευνητές από το Deltares, η λύση δεν είναι πάντα οι κυματοθραύστες, αφού συχνά η άνοδος της στάθμης   του νερού θα μπορούσε να τους υπερβεί!

Όσον αφορά στο μικρό νησί των Μαλδίβων, που βρίσκεται μόλις πέντε μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας , είναι εξαιρετικά δυσοίωνες. Σύμφωνα με τους επιστήμονες σε περίπτωση που χειροτερέψει ακόμα περισσότερο η άνοδος της στάθμης των υδάτων, πάνω από 350.000 κάτοικοι θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέχρι το τέλος του αιώνα.

Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το Τόκιο, στο οποίο η άντληση υπογείων υδάτων βύθισε την πόλη κατά δύο μέτρα μέχρι που τελικά απαγορεύτηκε. Για τον ίδιο λόγο, τα πηγάδια έκλεισαν και στη Βενετία, η οποία βυθίζεται ούτως ή άλλως λόγω γεωλογικών διαδικασιών και είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στις πλημμύρες

Στο ίδιο συνέδριο παρουσιάστηκε ξεχωριστή μελέτη για τη Βενετία. Σύμφωνα με τον Πιέτρο Τεατίνι του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, οι ανθρώπινες δραστηριότητες ευθύνονται περισσότερο για την υποχώρηση της πόλης σε σχέση με τα φυσικά, γεωλογικά αίτια. Με τη διακοπή της άντλησης υπογείων υδάτων την περασμένη δεκαετία, ο ρυθμός υποχώρησης μειώθηκε σημαντικά.

«Η πιο δραστική και αποτελεσματική λύση είναι να σταματήσουμε να αντλούμε νερό για υδροδότηση» συνιστά ο Δρ Έρκενς.

Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση θα ήταν βέβαια η εξεύρεση νέας πηγής πόσιμου νερού, και αυτό ίσως δεν είναι δυνατόν σε πολλές περιπτώσεις.

Το μόνο θετικό είναι ότι την τελευταία δεκαετία οι γεωλόγοι έχουν ένα νέο εργαλείο για τη μέτρηση της υποχώρησης. Είναι τα δορυφορικά «ραντάρ συνθετικού διαφράγματος», τα οποία μπορούν να μετρούν την κάθετη μετατόπιση του εδάφους ανάμεσα σε διαφορετικά περάσματα του δορυφόρου.