Αν πάει κάποιος να κάνει μια κουβέντα γενικότερης πολιτικής

θα συναντήσει πολλούς πρόθυμους ακροατές. Μόλις αρχίσει να αναφέρεται στα κόμματα πέφτει πάνω σε τοίχο...

Οι πολιτικές διεργασίες που γίνονται αυτό το καλοκαίρι μάλλον έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

 Από τη μια τα κυβερνητικά άγχη και η προσπάθεια να περάσει ανώδυνα το διάστημα μέχρι το ορόσημο του Προέδρου της Δημοκρατίας, από την άλλη ο… σπαραγμός στην κεντροαριστερά έχουν δημιουργήσει μια ατέρμονη κουβέντα για την επόμενη μέρα στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό. Η κουβέντα αυτή όμως πόσο αγγίζει την κοινωνία;

Την ώρα που στη ΝΔ προσπαθούν να διατηρήσουν τις δυνάμεις τους και να δουν αν θα κάνουν τα απαραίτητα ανοίγματα για τη συσπείρωση της κεντροδεξιάς ή αν θα ακολουθήσουν μια πιο δεξιά πορεία (εισηγήσεις υπάρχουν και για τα δυο), βλέπουν τις προοπτικές μετεκλογικής συνεργασίας για τη δημιουργία νέας κυβέρνησης να εξανεμίζονται.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αφήνουν –μάλλον έξυπνα- να φάνε τα μούτρα τους όσοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για την κεντροαριστερά, ώστε να ανοίξει μπροστά τους το πεδίο συσπείρωσης όλου του «ορφανού» πολιτικού δυναμικού του συγκεκριμένου χώρου. Ωστόσο, προσπαθούν παράλληλα να δουν για ποιο λόγο δεν είναι σε θέση να κάνουν ακόμη ένα άλμα στην κοινωνία ώστε, όχι με τη λογική του ώριμου φρούτου, αλλά μέσα από μια ευρύτερη αποδοχή να φτάσουν στο σημείο να σχηματίσουν κυβέρνηση. Και η πιο προβεβλημένη προοπτική πλέον είναι η πρωτιά στις επόμενες εκλογές και οι αλλεπάλληλες αναμετρήσεις μέχρι την αυτοδυναμία.

Το Ποτάμι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει πλέον ρυθμιστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό, χωρίς καν να έχει καταλήξει αν ανήκει στην κεντροδεξιά ή στην κεντροαριστερά. Όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία για ένα κόμμα που θέλει να αποφύγει τα στερεότυπα, αλλά για εκείνους στους οποίους απευθύνεται ώστε να έρθουν κοντά του έχει και παραέχει. Και το Ποτάμι στοχεύει αυτή τη φορά στην τρίτη θέση στις εκλογές, οι οποίες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες και για τη μελλοντική πορεία του εγχειρήματος. Με τις πόρτες του να ανοίγουν και να κλείνουν αναλόγως ποιος τις χτυπάει, το ίδιο κόμμα φιλοδοξεί με την πάροδο του χρόνου να δημιουργήσει τον νέο πόλο των κεντρώων δυνάμεων, με το δικό του διακριτό στίγμα.

Η Χρυσή Αυγή μάλλον δεν ασχολείται με πολιτικές διεργασίες, αλλά με τις προφυλακίσεις της ηγεσίας της και καλά κάνει, αφού βλέπει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τις δυνάμεις της να αυξάνονται. Όσο δε δημιουργείται κάποια προοπτική κι ελπίδα από τα άλλα κόμματα οι ακόμη καλύτερες μέρες είναι μπροστά της χωρίς να κάνει κάτι περισσότερο από ό,τι έκανε μέχρι σήμερα.

Και πάμε στα δύσκολα. Το ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο ηγεσίας ποντάρει στο στοίχημα της Ελιάς. Αν του βγει (δε φαίνεται κάτι τέτοιο προς το παρόν) θα αλλάξει τα δεδομένα στην κεντροαριστερά. Αν όχι θα έχει περάσει ανεπιστρεπτί στην κεντροδεξιά, με αποτέλεσμα να δοκιμάσει μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση, από την οποία η πορεία του θα είναι προδιαγεγραμμένη (βλέπε ΔΗΜΑΡ). Το συνέδριο είναι ένας σταθμός και ήδη τα κείμενα προτάσεων και προβληματισμού έχουν κάνει την εμφάνισή τους αναδεικνύοντας μια απίστευτη πολυτασικότητα. Με το ποσοστό των ευρωεκλογών να διαψεύδει τις Κασσάνδρες, η Ελιά είναι ένα στοίχημα, μια ζαριά… Πετυχαίνει και υπάρχει συνέχεια, αποτυγχάνει και υπάρχει διάλυση.

Οι ΑΝΕΛ θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν στο νέο πολιτικό σκηνικό. Προς το παρόν μετρούν μόνο απώλειες και δεν είναι ξεκάθαρο σε ποια βάρκα πατάνε.

Η ΔΗΜΑΡ και η προσπάθεια για έναν κεντροαριστερό πόλο διαφορετικό από την Ελιά και χωρίς το κυβερνών ΠΑΣΟΚ περνά δύσκολες μέρες και είναι στα όρια πλέον της… εξαφάνισης.

Όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτές τις συζητήσεις συνιστούν μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων, που δεν είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, αντιθέτως προσπαθούν να την αφουγκραστούν και να κάνουν τις επιλογές τους με βάση τα μηνύματα που λαμβάνουν.

Το πρόβλημα είναι ότι μάλλον δεν είναι τόσοι πολλοί πια. Οι κουβέντες τους φαίνεται να αφορούν μόνο τους ίδιους και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δείχνει μια απέχθεια (μεγαλύτερη από ποτέ) σε όλα αυτά.

Για τις περισσότερες παρέες (μπορεί να είναι μόνο αυτές που γνωρίζω και να υπάρχουν άλλες πιο ενεργές πολιτικά) οι συζητήσεις αυτές είναι αδιάφορες έως κουραστικές και ψευδεπίγραφες. Αν πάει κάποιος να κάνει μια κουβέντα γενικότερης πολιτικής θα συναντήσει πολλούς πρόθυμους ακροατές. Μόλις αρχίσει να αναφέρεται στα κόμματα πέφτει πάνω σε τοίχο.

Και νομίζω ότι αυτό ακριβώς πρέπει να προσέξουν τα κόμματα και να το κάνουν τη βασική αγωνία τους, αντί να αναλώνονται σε διαχειριστικές λογικές για την επόμενη μέρα τους, που στο κάτω κάτω αφορά μόνον αυτούς κι όχι τους αυριανούς ψηφοφόρους, που θέλουν αλλά δε βρίσκουν κάποια ελπίδα. Εκτός πια αν αυτός ο διάλογος οδηγήσει σε κάτι που θα δώσει αυτήν την ελπίδα…

του Τάσου Τασιούλα
voria.gr