νικημένος από τους δαίμονές του.

«Πήγα στο δάσος γιατί επιθυμούσα να ζήσω συνειδητά, να αντιμετωπίσω μόνο τα ουσιώδη πράγματα της ζωής ... και όχι όταν πεθάνω, να ανακαλύψω ότι δεν έζησα» Χ. Ντ. Θορό (από τον «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών»)

Δεν είναι η πρώτη φορά και μάλλον δεν είναι και η τελευταία που βλέπουμε έναν χαρισματικό, παθιασμένο άνθρωπο του σινεμά να παραδίδεται στα προσωπικά του σκοτάδια. Στους δαίμονες των εθισμών και της κατάθλιψης που τον στοιχειώνουν και τον νικούν.

Σε αποκαλυπτική συνέντευξή του στον Guardian το 2010 , ο «Captain» του «Κύκλου των Χαμένων Ποιητών» είχε μιλήσει για την εξάρτησή του από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, καθώς ανακαλούσε στη μνήμη του την πρώτη στιγμή που ενέδωσε σε ένα ποτό, μετά από σχεδόν 20 χρόνια νηφαλιότητας (είχε απομακρυνθεί από τις καταχρήσεις μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου γιου του το 1983).

«Βρισκόμουν σε μια μικρή πόλη της Αλάσκα, απ' όπου μπορούσες να δεις την άκρη του κόσμου και σκεφτόμουν ότι το ποτό μπορεί να με βοηθούσε. Ένιωθα μόνος και φοβισμένος. Δούλευα ασταμάτητα και σκεφτόμουν ότι μπορεί να ήταν καλή ιδέα να πιω. Ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Στην πρώτη γουλιά νιώθεις ζεστά και κάπως όμορφα, μετά αρχίζουν τα προβλήματα και βρίσκεσαι απομονωμένος».

Αρνιόταν ότι ο θάνατος του καλού του φίλου Κρίστοφερ Ριβ τον είχε ξαναρίξει στο ποτό. «Κι όμως είναι πιο εγωιστικοί λόγοι από αυτόν. Είναι κυριολεκτικά γιατί νιώθεις φόβο. Και σκέφτεσαι ότι αυτό θα τον καταπραΰνει. Αλλά δεν το κάνει». Όσο για το τι φοβόταν; «Τα πάντα. Είναι μια γενική αίσθηση πανικού και άγχους».

Ωστόσο είχε αντισταθεί στον άλλο του εθισμό, αυτόν της κοκαΐνης. «Ήξερα ότι αν επέστρεφα εκεί, αυτό θα με σκότωνε. Δεν υπήρχε τίποτα μέσα μου που να με ξανασπρώχνει εκεί».

Στη συνέντευξη είχε εξομολογηθεί ότι το ποτό ήταν κάτι που τον νίκησε. Από την πρώτη κιόλας εβδομάδα που άρχισε και πάλι να πίνει το 2003, ήξερε ότι είχε μπλέξει: «Στην αρχή λες στον εαυτό σου ότι το ελέγχεις κι ότι θα το σταματήσεις και μετά το σώμα σου σε σπρώχνει να σκεφτείς, όχι, σταμάτα το αργότερα. Και αυτό μπορεί να πάρει χρόνια μέχρι τελικά να το κόψεις».

Παλεύοντας για χρόνια με τον εαυτό του και μπαινοβγαίνοντας σε κέντρα αποτοξίνωσης, είχε παραδεχτεί ότι κατέστρεψε το δεύτερο γάμο του εξαιτίας κυρίως της εξάρτησής του από το ποτό: «Όταν είσαι υπό την επήρεια του μπορεί να κάνεις αηδιαστικά πράγματα. Και μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Δε γυρνάς εύκολα σελίδα».

Η εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί τον έκανε να αισθανθεί εύθραυστος: «Θεέ μου, μετά γίνεσαι πολύ συναισθηματικός. Είναι κάτι που ξεπερνάει τα όριά σου και σε κάνει να αισθανθείς πραγματικά θνητός» έλεγε υπογραμμίζοντας ότι αυτός ο «τρόμος της θνητότητας» τον ακολουθεί πάντα, αλλά τον θεωρεί «ευλογία».

«Νομίζω ναι, αλλά δε φοβάμαι να είμαι δυστυχισμένος και είμαι ok με αυτό» απαντούσε σε ερώτηση για το αν αισθανόταν καλύτερα μετά από παραγωγικές περιόδους που ως γνήσιος εργασιομανής ήταν απορροφημένος σε πολλά παράλληλα γυρίσματα.

Και πόσο ειρωνική είναι σήμερα η ατάκα του από την ταινία «The World's Greatest Dad», με αφορμή την οποία έδινε αυτήν τη συνέντευξη στη βρετανική εφημερίδα, όπου έλεγε αποφθεγματικά: «Η αυτοκτονία είναι μια μόνιμη λύση σε προσωρινά προβλήματα».