Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών από το 1970 στην Ερεσό που καλοδέχεται τις λεσβίες.

Ανανεώνουν το ραντεβού τους κάθε Σεπτέμβρη με ορόσημο το Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών. Το Φεστιβάλ φέτος συμπληρώνει τα 15 του χρόνια σε μια διαδρομή πειραματισμού, δημιουργίας και αναζήτησης στίγματος.

η Ερεσός στη Λέσβο έχει εδώ και πολλές δεκαετίες αναδειχθεί ως χώρος υποδοχής και κατανόησης για τις γυναίκες ταξιδιώτισσες της λεσβιακής τους ταυτότητας. Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 που κατέφθασαν οι πρώτες λεσβίες από το εξωτερικό για να επιτελέσουν ένα είδους προσκυνήματος στην πατρίδα της Σαπφούς, μέχρι και σήμερα υπάρχει σ’ αυτή τη γωνία του Αιγαίου μια λεσβιακή κοινότητα σ’ ένα εκκρεμές ριζοσπαστικοποίησης και προσαρμοστικότητας που υπερβαίνει τα αυστηρά ετεροκανονιστικά πλαίσια της υπόλοιπης χώρας

Για δύο βδομάδες περίπου 800-1000 γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο σμίγουν, ανταλλάσουν απόψεις, μοιράζονται εμπειρίες και κυρίως διασκεδάζουν μακριά από το ενοχλητικό και συχνά υποτιμητικό ανδρικό βλέμμα.

Από τα  workshops και τις εκθέσεις φωτογραφίας μέχρι τα νυχτερινά ξεφαντώματα που διακόπτονται όταν σκάσουν οι πρώτες πρωινές ακτίνες στην παραλία, το φεστιβάλ είναι ένα πολύχρωμο και πολυεθνικό μωσαικό γυναικείας εκφραστικότητας.

Φέτος από τα καλλιτεχνικά δρώμενα την παράσταση έκλεψε το γυναικείο συγκρότημα φεμινιστικού και πολιτικού ακτιβισμού από την Κροατία Le Zbor. Μάλιστα οι ίδιες κατεβαίνοντας από τη σκηνή έστειλαν ένα πολιτικό μήνυμα επηρεασμένο από τα κατά καιρούς πρωτοσέλιδα της ντροπής προτρέποντας τους Έλληνες πολίτες να μη πηγαίνουν να παίρνουν τρόφιμα από τα συσσίτια του μίσους της Χρυσής Αυγής.

 Βέβαια το highlight κάθε Φεστιβάλ είναι το fashion show. Δύο γυναίκες, η Χριστίνα Καραμίνα και η Mia Loebl φτιάχνουν τα ρούχα του fashion show και μου μιλάνε για τη διασταύρωση της εναλλακτικής μόδας με τη γυναικεία επιθυμία: «Αγαπάμε τα ρούχα και τις γυναίκες. Εδώ υπάρχει η καλύτερη συνθήκη για να δημιουργήσουμε και να παρουσιάσουμε τη δική μας άποψη για τη μόδα. Είναι μια ομοφυλοφιλική κοινότητα κι εμείς δουλεύουμε απ’ αυτό το πρίσμα , χωρίς να αποκλείουμε κανέναν». Στην πασαρέλα ανεβαίνουν γυναίκες που συμμετέχουν στο φεστιβάλ και δε χωράνε στα καλούπια του life style.

Μια άλλη εκδήλωση που με εντυπωσίασε πολύ στην Ερεσό και που δεν ανήκει στο πρόγραμμα του φεστιβάλ ήταν το καθημερινό ραντεβού που δίνουν στις 10:30 κάθε πρωί καμιά πενηνταριά γυναίκες στο Buddha για να κολυμπήσουν όλες μαζί μέχρι το βράχο. Γίνεται φέτος για 4η χρονιά και ξεκίνησε εντελώς αυθόρμητα στην αρχή με 2 γυναίκες που κάθε μέρα πολλαπλασιάζονταν.

Συγκεντρώνουν λεφτά για την προστασία των αδέσποτων της περιοχής. Άλλωστε η Ερεσός χρωστάει πολλά στις λεσβίες για την καλλιέργεια μιας πιο φιλοζωικής νοοτροπίας. Αυτές έμαθαν στους ντόπιους να μη πετάνε τις γάτες στα βράχια και μη ρίχνουν φόλες στους σκύλους.

Καταλάβαινα,  επίσης, ότι για ένα κομμάτι των ντόπιων το φεστιβάλ σημαίνει απλώς την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και οι λεσβίες είναι μια πηγή εισοδήματος και όχι μια κοινωνική ομάδα που πραγματικά αλληλεπιδρούν.

 Παρ’ όλα αυτά η Ερεσός παραμένει ένας τόπος που η ετερότητα προστατεύεται και αγκαλιάζεται και δεν ποινικοποιείται και το Φεστιβάλ μια απενεχοποιημένη δυνατότητα για συλλογική αποφόρτιση και διασκέδαση.

 Για πολλές νέες γυναίκες που ζουν ή παραθερίζουν στην Ερεσό με ομοφυλόφιλο σεξουαλικό προσανατολισμό, η αναπαράσταση ενός λεσβιακού ζευγαριού που φιλιέται ελεύθερα στην παραλία διαμορφώνει ένα προνομιακό πεδίο για coming out .

 Κι αυτό το  βίωμα μπορούν να το κουβαλήσουν σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

 M.Λούκα A.Κατσής