Η χαμένη τιμή της κεντροαριστεράς

αναζητείται στο ΠΑΣΟΚ – επί του παρόντος με πλεόνασμα υποψηφίων αρχηγών και βαθιά ελλειμματική προγραμματική και ιδεολογική συζήτηση.

Στην Οργανωτική Eπιτροπή Συνεδρίου του κόμματος ο Ευάγγελος Βενιζέλος επαναβεβαίωσε ότι ο ίδιος αποχωρεί οριστικά από την ηγεσία του κόμματος

και η εκλογή νέου αρχηγού «κλείδωσε» για τις 7 Ιουνίου. «Παρόντες» ως υποψήφιοι διάδοχοι δήλωσαν ήδη επισήμως ο βουλευτής Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος και ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς και έπεται πληθωρική συνέχεια από, αναμενόμενους και μη, δελφίνους.

Φώφη Γεννηματά και Ανδρέας Λοβέρδος θεωρείται δεδομένο ότι θα κατέλθουν στον στίβο κόντρα στην «γενιά των νεολαίων», ο Κώστας Σκανδαλίδης θα το ζυγίσει έως την τελευταία στιγμή, ενώ παίζουν πάντοτε και τα ονόματα των Ευας Καϊλή και Κυριάκου Πιερακάκη. Αμφότεροι οι δύο τελευταίοι, πάντως, σύμφωνα με τις πληροφορίες προσανατολίζονται πλέον να συνταχθούν πίσω από τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο δίνοντας τη μάχη της νεώτερης γενιάς. Την εν λόγω γενιά φέρεται, δε, να στηρίζει και ο απερχόμενος πρόεδρος.

Πέραν, ωστόσο, των… ηλικιακών κριτηρίων και της διαπίστωσης ότι «η χώρα έχει πλέον 40άρη πρωθυπουργό», ουδεμία απάντηση δίνεται μέχρι στιγμής στο με ποιους πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους, και με ποιες κοινωνικές αναφορές και συμμαχίες, θα δώσει το ΠΑΣΟΚ τη μάχη ανάνηψης και επιβίωσης.

Το ερώτημα ετέθη, μάλλον ακροθιγώς, στην Επιτροπή, οι απαντήσεις παραπέμφθηκαν στο επικείμενο έκτακτο συνέδριο και ο Ευάγγελος Βενιζέλος περιορίστηκε να διακηρύξει ότι το εκλογικό ποσοστό του «4,7% είναι μικρό μεν, αλλά πρέπει να το τιμήσουμε».

Καθ΄ότι, δε, κατά τις δύο δημοσκοπήσεις αυτού του Σαββατοκύριακου το συγκεκριμένο ποσοστό έχει περιοριστεί πλέον κάπου ανάμεσα στο 2% (Palmos Analysis) και 3,4% (Metron Analysis), ο κ. Βενιζέλος δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι «έχει συναίσθηση του μεγέθους του ΠΑΣΟΚ» αλλά «τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την άσκηση αντιπολίτευσης».

Ως εκ τούτου, εξαπέλυσε ένα ακόμη πολιτικό ανάθεμα στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Παπανδρέου και η όποια αυτοκριτική χάθηκε ξανά στην… πολιτική μετάφραση: «Η θητεία μου», είπε ο κ. Βενιζέλος, «ήταν μικρή ονομαστικά, μόλις τρία χρόνια, αλλά μεγάλη ουσιαστικά».

Ατυχώς, οι πλέον κακεντρεχείς εκ των «συντρόφων» έσπευδαν να συμπληρώσουν ότι η ίδια θητεία ήταν επίσης υπεραρκετή για να υποτάξει πλήρως το, πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό, κίνημα στο «άστρο» του νεοφιλελευθερισμού.