Έως και 600 ευρώ θα επιβαρυνθούν εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων προκειμένου να εξασφαλίσουν πιστοποιητικά για την ενεργειακή απόδοση των κτηρίων, βάσει της κοινοτικής οδηγίας.
Εκτός από το Πιστοποιητικό Ενεργειακής Απόδοσης (ΠΕΑ), οι ιδιοκτήτες ακινήτων

θα πρέπει να διαθέτουν δύο επιπλέον, από την 1η Ιανουαρίου 2013. Το ένα θα αφορά τη θέρμανση και το άλλο τον κλιματισμό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Κοινοτική Οδηγία 2010/31 της Ε.Ε., τα πιστοποιητικά δεν θα έχουν διάρκεια δέκα ετών, όπως το ενεργειακό (ΠΕΑ), αλλά έχουν ισχύ από δυο έως τέσσερα χρόνια, ανάλογα με το σύστημα θέρμανσης ή κλιματισμού και το είδος του καυσίμου.

Ωστόσο δεν θα χορηγούνται μόνο κατά την πώληση ή ενοικίαση κτιρίων όπως γίνεται μέχρι σήμερα για τα ενεργειακά πιστοποιητικά, αλλά θα είναι υποχρεωτικά για όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων, ακόμα και αν το ακίνητο δεν χρησιμοποιείται. Αποτέλεσμα, οι ιδιοκτήτες να επιβαρύνονται με επιπλέον χρήματα για την έκδοση καθενός από τα δύο αυτά πιστοποιητικά.

Σύμφωνα με το Σχέδιο Νόμου για την Ενεργειακή Απόδοση Κτιρίων, η αμοιβή για τη διενέργεια επιθεώρησης συστημάτων θέρμανσης και κλιματισμού κτιρίου θα καθορίζεται ελεύθερα, με έγγραφη συμφωνία των συμβαλλομένων μερών, δεν θα μπορεί ωστόσο να υπερβαίνει τις παρακάτω τιμές:

- 250 ευρώ για εγκατεστημένη ισχύ έως και 200kW,
- 400 ευρώ για εγκατεστημένη ισχύ από 201 έως και 400 kW,
- 800 ευρώ από 401 kW και άνω.

Σημειώνεται, ότι μέχρι σήμερα ήταν υποχρεωτική η έκδοση ΠΕΑ, σε περίπτωση αποπεράτωσης νέου ή ριζικής ανακαίνισης υπάρχοντος κτιρίου και πώλησης ή μίσθωσης σε νέο ενοικιαστή για διαμερίσματα, γραφεία και καταστήματα εμβαδού άνω των 50 τετρ. μ. (εξαιρούνταν οι αποθήκες, τα γκαράζ και ορισμένες κατηγορίες επαγγελματικών κτιρίων). Για ένα σπίτι 100 τ.μ., το κόστος του ΠΕΑ κυμαίνεται από 150 έως 200 ευρώ.

Σε περίπτωση που ένας ιδιοκτήτης δεν διαθέτει ΠΕΑ ή δεν έχει πραγματοποιήσει ενεργειακή επιθεώρηση των συστημάτων θέρμανσης ή κλιματισμού, σύμφωνα πάντα με το Σχέδιο Νόμου, θα του επιβάλλεται πρόστιμο από 1.000 έως και 10.000 ευρώ, με βάση την επιφάνεια και τη χρήση του πιστοποιούμενου κτιρίου ή της κτιριακής μονάδας, το μέγεθος των συστημάτων του κτιρίου, τον βαθμό υπαιτιότητας και την τυχόν υποτροπή του υπόχρεου.