Από τους 450 χιλιάδες τόνους ελαιολάδου που παράγονται στην Ελλάδα, ένα περίπου 25% τυποποιείται, χωρίς να καταμετράται η εισαγωγή από τρίτες χώρες, ελαίων αμφιβόλου ποιότητας, προς τις μεγάλες κυρίως βιομηχανίες παραγωγής και τυποποίησης. Το υπόλοιπο 75% που παράγεται, δηλαδή κάτι περισσότερο από 350 χιλιάδες τόνους,

 διατίθεται στο καταναλωτικό κοινό χύμα.

Τα συμπεράσματα που βγάζει κανείς από τα παραπάνω στοιχεία, είναι μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

1. 1.          Απώλεια ΦΠΑ.
2. 2.          Απώλεια θέσεων εργασίας στην τυποποίηση και διανομή.
3. 3.          Απώλεια εξαγωγών.
4. 4.          Έλλειψη δημιουργίας καινοτόμου προϊόντος και brand name.
5. 5.          Οι 25 στους 100, προτιμούν ένα τυποποιημένο, συγκεκριμένης ποιότητας και προδιαγραφών ελαιόλαδο από τα τελικά σημεία πώλησης.
6. 6.          Οι 75 στους 100, δεν εμπιστεύονται τα τυποποιημένα ελαιόλαδα και προτιμούν το χύμα.
7. 7.          Υπάρχει ένα ποσοστό του καταναλωτικού κοινού, το οποίο έχει δικό του κτήμα με ελιές, οπότε παράγει και παίρνει το λάδι του από την πηγή.

Παραδοσιακά στον ελληνικό χώρο, οι καταναλωτές έχουν δυο βασικές αρχές στην επιλογή τους για το ελαιόλαδο:

1. 1.          Επιλογή χύμα προϊόντος από παραγωγό της αρεσκείας τους, ειδικά όταν είναι «δικός τους άνθρωπος».
2. 2.          Επιλογή τυποποιημένου προϊόντος, αναλόγως το κόστος και της γεωγραφικής του ένδειξης.

Αν κάποιος δεν είναι παραδοσιακά σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες, τότε θα πρέπει να αντιπαραβάλει και να ερευνήσει τα εξής θέματα σε κάθε περίπτωση:

1. 1.          Χρονιά παράγωγης/εσοδείας.
2. 2.          Βιολογική ή συμβατική καλλιέργεια.
3. 3.          Ελαιόλαδο ΠΟΠ ή όχι.
4. 4.          Έλεγχοι ποιότητας.
5. 5.          Κόστος ανά λίτρο ελαιολάδου. Ενδεικτικά ένα τενεκές είναι 17 κιλά που σημαίνει 18,7 λίτρα ελαιολάδου.

Συνήθως όποιος επιλέγει χύμα ελαιόλαδο είναι από δικό του παραγωγό, αλλά απαράβατος κανόνας ότι είναι από κάποιον που γνωρίζει πραγματικά καλά και εμπιστεύεται και ύστερα να γνωρίζει ότι είναι πραγματικά και παραγωγός. Κυκλοφορούν στην αγορά πολλοί οι όποιοι δηλώνουν παραγωγοί.

Οπότε επιλέγοντας κάποιος χύμα, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πάρει ένα αμφιβόλου ποιότητας χύμα ελαιόλαδο, μια ανάμιξη όχι μονό διαφορετικής εσοδείας αλλά και από διαφορετικής ποικιλίας ελαιολάδου.

Στην αντίπερα όχθη, αυτή των τυποποιημένων ελαιολάδων τα πράγματα τρέχουν με δυο ταχύτητες.

Πρώτα είναι οι μεγάλες βιομηχανίες που τυποποιούν εδώ και δεκαετίες στην Ελληνική αγορά. Εδώ δεν είναι πολλά τα θέματα που μπορούν αν αναλυθούν, μιας και το μέγεθος των εταιριών είναι τέτοιο που κινούνται στην αγορά, μέσω διαφημίσεων marketing και διανομής, με μεγαλύτερη ευκολία από έναν μικρό παραγωγό. Το κοινό στο οποίο απευθύνονται δεν είναι ιδιαίτερα ενήμερο ως προς την ελαιοκομία ή προτίμα μια εύκολη λύση, μιας και η κατά κεφαλήν κατανάλωση του είναι συγκριτικά μικρή.

Δεύτερον οι μικροί και μικρό-μεσαίοι ελαιοπαραγωγοί που συσκευάζουν και τυποποιούν το ελαιόλαδο οι ίδιοι. Βιολογικά κτήματα που θέλουν να αφήσουν το αποτύπωμα τους στην αγορά, με μια σχετικά μικρή επένδυση κάνουν εμφιάλωση και διανομή. Ο ανασταλτικός παράγοντας είναι η γραφειοκρατική διαδικασία που εμπλέκεται σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν και επιχειρηματικές μονάδες, που αν και δεν αποτελούν κομμάτι της γεωργικής παραγωγής, εμπλέκονται στην όλη διαδικασία τυποποίησης και δημιουργούν μια προστιθέμενη αξία μέσω ενός δημιουργικού προϊόντος, ενός brand name, που αποσκοπεί κυρίως σε εξαγωγικές προσπάθειες.

Protagon.gr