Ένα χάδι είναι ιαματικό. Και το θέμα είναι να είναι κανείς «ανοιχτός» στην δυναμική του.

 χαϊδεύω < χάιδι ή χάδι < μεσαιωνική ελληνική ηχάδιον με σημασία νανούρισμα,

 κανάκεμα < αρχαία ελληνική ήχος. 1. ψαύω απαλά με τα δάχτυλα  συνώνυμα: θωπεύω  2. εκφράζω τρυφερότητα 3. περιποιούμαι.

Αυτοί είναι οι επίσημοι ορισμοί του «χαϊδεύω» από ένα κοινό λεξικό. Η λέξη «χάδι» προκύπτει από τη λέξη «ηχάδιον» που σημαίνει: τραγουδάκι, κανάκεμα και είναι υποκοριστικό του «ήχος». Εμείς την γνωρίζουμε ως «χάδι», ως ένα ελαφρύ άγγιγμα για εκδήλωση αγάπης, έρωτα, εύνοιας και προστασίας.

Σ' έναν τόσο σκληρό Οκτώβρη που προμηνύει έναν σκληρότερο χειμώνα τέτοιοι ορισμοί δρουν σαν αντίδοτα στα παραισθησιογόνα συναισθήματα της θλίψης. Όχι, όλα αυτά δεν είναι θεωρίες. Ούτε επιφανειακός επηρεασμός από τον «αγκαλίτσα» Φελίτσε Λεονάρντο Μπουσκάλια. Είναι η λιτή αλήθεια. Ένα χάδι είναι ιαματικό. Και το θέμα είναι να είναι κανείς «ανοιχτός» στην δυναμική του.

Έτσι έζησα τον ορισμό τούτης της λέξης όταν βρέθηκα ένα πρωί των ημερών σε μια τράπεζα να περιμένω τη σειρά μου στο ταμείο. Κρατώντας δύο χαρτάκια προτεραιότητας - από διαστροφή - όταν τελείωσε η συναλλαγή μου θέλησα να μοιράσω αυτό που μου είχε μείνει.

Μόλις έκλεισε η θωρακισμένη πόρτα πίσω της την είχα ήδη διαλέξει. Μια γυναίκα, κοντά στα 60, με βαθειά μάτια, καστανά μαλλιά και ζωγραφισμένες ρυτίδες στο δυναμικό της πρόσωπο. Ένα μακρύ άσπρο φόρεμα έντυνε το σώμα της και στο δεξί της χέρι πηγαινοέρχονταν αφηρημένα ένα βραχιόλι από φίλντισι. Ήμουν σίγουρη και κατευθύνθηκα. Άπλωσα το χέρι και της έδωσα ένα χαρτάκι προτεραιότητας που θα της μίκραινε τον χρόνο. «Ευχαριστώ», μου είπε. Απλά. Μα μόλις τελείωσε εκείνη τη λέξη άπλωσε το χέρι της ? εκείνο με το βραχιόλι ? και το ακούμπησε στο μάγουλό μου. Το άφησε να ζεστάνει το δέρμα μου και έσυρε τα δάχτυλά της προς την παλάμη της ενώ με ακουμπούσε μαλακά. Με χάιδεψε δηλαδή. Δύο δευτερόλεπτα το πολύ. Κοιτώντας με στα μάτια που έλεγαν και πάλι «ευχαριστώ». Ήταν μάνα και ήξερε από χάδια. Ήμουν σίγουρη.

Ούτε «παρακαλώ» δεν είπα. Χαμήλωσα τα μάτια και έφυγα. Πάτησα το κουμπί στην πόρτα ασφαλείας μπήκα στην ενδιάμεση είσοδο, ξαναπάτησα το κουμπί και βγήκα έξω, στο δρόμο. Πόση ανάγκη έχουμε από στιγμές τρυφερότητας οι άνθρωποι! Στο κάθε «τώρα» μας! Και πως δρουν αυτές στο «είναι» μας.

Η υπόλοιπη μέρα ήταν όμορφη, δημιουργική γιατί εγώ «της» το είχα επιτρέψει. Το χάδι μιας άγνωστης μάνας με αγκάλιασε ολάκερο στο «μέσα» και το «έξω» μου. Λύτρωση βαθιά στην ψυχή μου. Ναι, το χάιδι έχει μια σπουδαία δυναμική μέσα του που σ΄ ακολουθεί σαν είλωτας στην αρένα των επιθυμιών. Είτε έχεις, είτε δεν έχεις. Έχει την αστραπή από ένα ξαφνικό χτύπημα και το μεγαλείο ενός αληθινού «ευχαριστώ».  

Ολυμπιάδα Μαρία Ολυμπίτη 

*Η Ολυμπιάδα Μαρία Ολυμπίτη είναι δημοσιογράφος. 

Protagon.gr