Μπίζνα. Όχι τόσο  με την έννοια της χονδροειδούς λαμογιάς που περιφέρεται στις μέρες μας στο δέρμα των πολιτικών, όσο με την έννοια της χονδροκομμένης αναισθησίας που τους διακρίνει,

και έχει γίνει δεύτερο δέρμα τους. Το άτιμο το Ζ΄ ψήφισμα της Βουλής του 1975 φαίνεται να έχει κάνει μεγάλη ζημιά, αφού σε αυτό έχουν βασιστεί πολλά από τα προνόμια που έχουν τα 300 «καμάρια» μας στο Σύνταγμα.

Ένα από αυτά, αφορά και τους βουλευτές επαρχίας, που κάθε Σαββατοκύριακο επιστρέφουν αεροπορικώς στην περιφέρειά τους. Λογικό είναι (;) θα σκεφτεί κανείς, πως πρέπει να έχουν μια έκπτωση στα εισιτήρια αεροπλάνου, για να επιστρέφουν πιο οικονομικά στα σπίτια τους. Άλλο όμως αυτό, και άλλο η de facto business class που έχουν ?ή μάλλον είχαν μέχρι πρόσφατα- δικαίωμα να χρησιμοποιούν.

Μετά από επιστολή της Κατερίνας Μάρκου (βουλευτής Δημ.Αρ. Β΄ Θεσσαλονίκης -όχι ότι έχει σημασία το κόμμα σε τέτοιες ενέργειες) στον πρόεδρο της Βουλής, κ. Μεϊμαράκη, το προνόμιο της vip αεροπορικής θέσης για τους βουλευτές πλέον καταργείται. Θα μου πείτε, δεν είναι το πιο προκλητικό προνόμιο βουλευτών που έχουμε ακούσει. Σύμφωνοι. Είναι, όμως, δείγμα μιας κάποιας ?επιτέλους- νουνέχειας. Δείχνει κάτι να αλλάζει; Πολύ νωρίς να απαντήσουμε.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον έχει η αιτία για την οποία εστάλη αυτή η επιστολή, από πλευράς της κ. Μάρκου. Πώς έχει το πράγμα. Η Βουλή συμβάλλεται με δύο εταιρείες, οι οποίες «πετούν» τους βουλευτές στις περιφέρειές τους. Ο βουλευτής πάει στο γκισέ της εκάστοτε εταιρείας, «κλείνει» το εισιτήριο του, και εκεί έχει τη δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα σε οικονομική και διακεκριμένη θέση.

Σωστά καταλάβατε! Κανείς δεν τους βάζει ένα όπλο στο κεφάλι να πετάξουν με business. Η κ. Μάρκου παραξενεύτηκε όταν την πρώτη φορά που πέταξε, πλησιάζοντας το γκισέ, η υπάλληλος, και μόνο με την επίδειξη της βουλευτικής κάρτας, τής έκοψε απευθείας ένα ωραιότατο vip εισιτήριο.

Και πάλι, ξαναλέω, το προνόμιο αυτό είναι το έλασσον σε σχέση με όσα έχουμε κατά καιρούς ακούσει ?με ένα πρόχειρο υπολογισμό, από κάθε βουλευτή θα μπορούσαμε να εξοικονομούμε περίπου 100-160 ευρώ από τη μετατροπή της business class σε οικονομική σε κάθε δρομολόγιο, ανάλογα με την ώρα και τη μέρα.

Είναι χειρότερη, όμως, η νοοτροπία που υπαγορεύει πως βουλευτής σημαίνει προνόμια, και πως βουλευτική κάρτα σημαίνει μόνο διακεκριμένη θέση στο αεροπλάνο.

Εν τω μεταξύ, σε ένα?παράλληλο σύμπαν, στην όμορφη Κατερίνη, μια μικρή γαλατική ομάδα αντιστέκεται σθεναρά με κάθε τρόπο στην άνοδο ή στη μη μείωση των τιμών των προϊόντων, εκτοξεύοντας ευρηματικά «μενίρ» προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, την ίδια ώρα που γενικοί γραμματείς, υπουργοί και υφυπουργοί «αυξάνουν σημαντικά τους ελέγχους στην αγορά», «πατάσσουν τα καρτέλ», «φέρνουν ρυθμίσεις προς όφελος του καταναλωτή», και κάνουν ωραιότατες τρύπες στα θολά νερά που κολυμπάμε.

Ο κ. Τσολακίδης, μέλος της εθελοντικής ομάδας δράσης του Ν. Πιερίας, μάζεψε τα μέλη της ομάδας και έκανε κάτι αρκετά απλό αλλά αποτελεσματικό. Πήγαν όλοι μαζί σε ένα σούπερ μάρκετ της περιοχής, και ζήτησαν καλύτερες τιμές σε βασικά αγαθά, μιας και θα αγόραζαν μεγάλες ποσότητες. «Σκέψου, αν πας σε ένα μαγαζί να αγοράσεις τρία παντελόνια, δε θα ζητήσεις να σου κάνουν καλύτερη τιμή; Στο σούπερ μάρκετ γιατί να μη γίνεται αυτό;», μου είπε πολύ απλά στο τηλέφωνο. Μετά την άρνηση του ιδιοκτήτη για χαμηλότερες τιμές, όλα τα μέλη άφησαν τα καλάθια που είχαν μαζέψει στα ταμεία, και έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους ένα μικρό χάος, τόσο εκνευριστικό ώστε να προκαλέσει μεγάλη ενόχληση, αλλά μηδενική παρανομία. «Το ίδιο θα έκανα κι εγώ αν είχα σούπερ μάρκετ, δε θα έριχνα τις τιμές, όσο δε με ενοχλεί κάποιος», λέει ο κ. Τσολακίδης.

Λίγες ώρες αργότερα, ο τελευταίος δέχθηκε sms στο κινητό του από συμπολίτη του, ότι στο εν λόγω σούπερ μάρκετ έγινε προσφορά 30% κάτω στις τιμές σε λάδι, γάλα και αλλαντικά. «Τυχαίο;», με ρωτά στο τηλέφωνο. Κάπου στο βάθος ακούγεται ένα αυτονόητο και βροντερό «Δε νομίζω!» από μια φανταστική κερκίδα απελπισμένων καταναλωτών?

Θάνος Καμπύλης

Aixmi.gr