Ο καθένας μας θέλει τη συμπάθεια των άλλων, θέλει να είναι αρεστός, να προκαλεί συμπάθεια,αγάπη και αποδοχή. Αυτό είναι ανθρώπινο και πολύ τρυφερό αλλά?

Συχνά χάνουμε τον ύπνο μας και κάθε καλή διάθεση γιατί κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι γύρω μας δεν μας εγκρίνουν και δεν μας συμπαθούν, επειδή δεν συμφωνούν με τη νοοτροπία μας ή δείχνουν μια κριτική διάθεση απέναντι σε μας, τη συμπεριφορά των μελών της οικογένειάς μας, τις επιλογές και τα πιστεύω μας.

Σίγουρα διαλέγουμε τη συμπάθεια των άλλων αλλά κάτω από ποιους όρους και πόσες θυσίες; Πόσους και ποιους σημαντικούς συμβιβασμούς κάνουμε , πόσες αφόρητες προσωπικές ενοχές νιώθουμε ότι δεν τα καταφέραμε να γίνουμε συμπαθητικοί και αποδεκτοί ; Νιώθουμε ενοχές στη σκέψη ότι μήπως δεν κάναμε αρκετές? εκπτώσεις- «νερό στο κρασί μας» ? στις αξίες, στις επιλογές και τα πιστεύω μας για να λάβουμε την πολυπόθητη έγκριση;

Διεκδικώ τη συμπάθεια με κάθε τρόπο πιο συχνά σημαίνει ανέχομαι, υπομένω, δεν φέρνω αντιρρήσεις, υπακούω , αντιλήψεις και συμπεριφορές που κάθε άλλο παρά διεκδίκηση σημαίνουν. Συχνά είναι και αιτίες άγχους, πανικού, φοβιών, κατάθλιψης κλπ.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε με την λογική μας και όλοι ξέρουμε από την εμπειρία μας ότι η αναζήτηση μιας γενικής συμπάθειας δεν είναι εφικτή. Όλοι, θεωρητικά ασφαλώς, σεβόμαστε την διαφορετικότητα, την μοναδικότητα του άλλου και, αν και πιστεύουμε ότι είμαστε μοναδικοί, με άποψη συχνά διαφορετική, παθαίνουμε σύγχυση μπροστά σε ένα αρνητικό σχόλιο ή μια περιφρονητική κρίση για τις απόψεις μας ή την προσωπικότητά μας.

Αν η?. παιδική μας φαντασίωση είναι όλοι χωρίς εξαίρεση να συμφωνούν και να εκδηλώνουν στοργή και θαυμασμό για τις απόψεις και τις επιλογές μας
Αν προσαρμόζουμε τις απόψεις και τις συμπεριφορές μας για να διατηρήσουμε τη συμπάθεια των άλλων

Αν δεν προστατεύουμε τις απόψεις και τις συμπεριφορές των μελών της οικογένειάς μας, επιβάλλοντάς τις ως δικές μας επιλογές και αξίες
Αν θέλουμε να είμαστε ότι θέλουν ή ότι εγκρίνουν ή άλλοι

Τότε? ούτε είμαστε ούτε προστατεύουμε τον πραγματικό εαυτό μας. Το πιο σίγουρο είναι να χάσουμε την επαφή με τον εαυτό μας, να δημιουργήσουμε μια ύπαρξη ψεύτικη και κενή προσωπικού νοήματος .Παράλληλα, θα πικράνουμε και στενότερα μέλη της οικογένειάς μας, όταν αυτά νιώθουν συνεχώς ότι ζουν κάτω από την έγκριση και την αποδοχή του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος.
Ομοιότητα, εγγύτητα, κοινές αξίες και αντιλήψεις είναι οι βασικοί λόγοι που επισύρουν τη συμπάθεια γιατί απλούστατα έτσι νιώθουμε ασφαλείς. Θεωρούμε απειλητικό το διαφορετικό, επικίνδυνο να φέρει ανατροπές, είτε αυτό είναι το χρώμα της φυλής μας, η καταγωγή, η εμφάνιση ή οι σεξουαλικές προτιμήσεις μας.

Συμπερασματικά επικεντρωνόμαστε στη συμπάθεια μόνο αυτών των ανθρώπων που μοιάζουμε και όχι όλων!
Αν όμως κάποιος μας αντιπαθεί γιατί του κάναμε κακό , με συγκεκριμένες πράξεις και όχι με κάποιες ιδέες μας, τότε ναι να επανορθώσουμε, σε μια προσπάθεια να κερδίσουμε ξανά τη συμπάθειά του. Όλες οι άλλες διαφορές στο χώρο των αντιλήψεων και των αξιών μπορεί να προκαλούν την αντιπάθεια αλλά είναι παράλογες και δεν χρειαζόμαστε τέτοιας ποιότητας συμπάθειες και εγκρίσεις.

Μαρία Λασσιθιωτάκη (Μέλος του Πανελληνίου Ψυχολογικού