Αυτές τις μέρες πολλοί άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν το γραμματοκιβώτιο. Και αν βρίσκονται σε διακοπές απολαμβάνουν ως και το λεπτό που βρίσκονται μακριά από την πόρτα του σπιτιού

και εκείνους τους φακέλους που έχουν πεταχτεί από κάτω. Αυτές τις μέρες η Εφορία στέλνει εκκαθαριστικά που προκαλούν σύγχυση: μπορεί να δεις το ποσό και να νομίζεις ότι είναι η ημερομηνία εξόφλησης. Είναι, όμως, το ποσό.

Ξέρω αρκετούς που δεν θα το πληρώσουν. Θα ήθελαν, αλλά αδυνατούν. Δεν έχουν πλέον τα εισοδήματα της περσινής χρονιάς ή δεν έχουν καθόλου εισοδήματα. Επίσης τα προηγούμενα χρόνια παρίσταναν τα τζιτζίκια σνομπάροντας τα μυρμήγκια. Ο λογαριασμός δεν ήρθε χειμώνα, αλλά καλοκαίρι. Δεν τον έστειλε η ζωή, αλλά η Εφορία. Γνωρίζω άνεργο που καλείται τώρα να πληρώσει 18.000 ευρώ. Όσες δόσεις και αν του προσφέρουν, αυτός με άδειες τσέπες θα πηγαίνει στην Εφορία. Δεν έχει περιουσιακά στοιχεία να του κατάσχουν και μου είπε ότι θα εμφανιστεί στην Εφορία ανοίγοντας τα χέρια και θέτοντας εαυτόν στη διάθεση του κράτους. Όμως επειδή το κράτος δεν έχει ξεκινήσει, ακόμα, εμπόριο ανθρώπων -ολόκληρων ή και σε όργανα- η προσφορά θα πέσει στο πάτωμα χωρίς να τη σηκώσει κανείς. Και είναι πολλοί αυτοί: δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν περιουσία, δεν έχουν ελπίδα. Γιατί να βάλουν και την Εφορία στα άγχη που βαραίνουν το μαξιλάρι τους; Και όχι μόνο αυτοί. Νομίζετε οι συλλήψεις για χρέη προς το Δημόσιο αποδίδουν τα αναμενόμενα; Ακόμα και ένα εκατομμύριο να χρωστάς, αν δεν έχεις περιουσία στο όνομά σου, το πολύ να επιβαρύνεις περισσότερο το κράτος με τα έξοδα της διατροφής σου στη φυλακή.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Μια μεγάλη τρύπα δείχνουν. Και καθιστούν τα φορολογικά έσοδα παράμετρο που σέρνει μεγάλες επισφάλειες. Το κράτος αποκλείεται να εισπράξει αυτά που εγγράφονται στους υπολογισμούς του υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας. Και όσα μαζέψει θα επιδεινώσουν την ύφεση και θα θρέψουν την ανεργία. Την ίδια στιγμή το ΣΔΟΕ κάνει έλεγχο στο Φαληράκι της Ρόδου και το αποτέλεσμα δείχνει ποσοστό παραβατικότητας 100%. Αλλά εκείνη είναι η δεύτερη, η παράλληλη Ελλάδα που θα επιβιώσει.

Του Κώστα Γιαννακίδη