Ένα θεμελιώδες κοινό χαρακτηριστικό αμέτρητων μεγάλων διεθνών και εθνικών κρίσεων είναι η κυριαρχία ανεπαρκών ηγεσιών στην περίοδο εκκόλαψής τους, οι οποίες τις επιτείνουν και, αντί να προλαμβάνουν, αυξάνουν κατά πολύ τους κινδύνους.

 Ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, αν και στο παρελθόν είχε δείξει σε αρκετές περιπτώσεις κάποια υπευθυνότητα, επιβεβαίωσε δυστυχώς χθες αυτό τον κανόνα ? έναν κανόνα που ούτως ή άλλως κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και την οδηγεί σε περιπέτειες.

Μιλώντας σε γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό,   ο Γιούγκερ είπε αυτό ακριβώς  που ήθελε να ακούσει το κοινό στο οποίο απευθυνόταν και ιδίως η ηγεσία της Γερμανίας: είπε ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα είναι μεν μη επιθυμητή, αλλά, πάντως, είναι διαχειρίσιμη.

Αν η ιστορία δεν ήταν γεμάτη από παραδείγματα μικρών ανθρώπων που διαχειρίστηκαν μεγάλες θέσεις λέγοντας και κάνοντας ακόμα μεγαλύτερες ανεύθυνες καταστροφικές επιλογές και πιστεύοντας στη φενάκη της ικανότητάς τους να ελέγξουν τα πάντα, οι δηλώσεις Γιουνγκέρ θα προκαλούσαν εντύπωση. Όμως η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιους ανθρώπους που στάθηκαν ελάχιστοι μπροστά στις κρίσεις: αυτό συνέβη στην Αμερική πριν την κρίση του 1929, όταν οι πάντες κατελήφθησαν εξ απήνης, αυτό συνέβη στην Ευρώπη πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αμέσως μετά τη Συμφωνία του Μονάχου όλη η Ευρώπη πανηγύριζε για τον ερχομό της «αιώνιας ειρήνης» που σε λίγους μήνες είχε εξελιχθεί στο φονικότερο πόλεμο της ιστορίας, αυτό συνέβη στην Ελλάδα το 1921 και οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή - και τα παραδείγματα των ηγεσιών που στάθηκαν ανεπαρκείς στις μεγάλες ώρες, δεν έχουν τέλος.

Η χθεσινή δήλωση Γιουνκέρ, όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο με τόσο κρίσιμο ρόλο στην πιο καθοριστική στιγμή για το μέλλον της Ευρώπης θα έπρεπε να προκαλεί απελπισία, καθώς δείχνει ξεκάθαρα το μέτρο της ανεπάρκειας ηγεσίας σε φοβερούς καιρούς. Δείχνει ότι τα ηγετικά σχήματα της Ευρώπης έχουν αποκοπεί πλήρως όχι μόνον από την πραγματικότητα που βράζει σε όλο το νότο της Ευρώπης και που την απειλεί συνολικά, αλλά και την απόλυτη αναλυτική τους επάρκεια απέναντι στα τεκταινόμενα.

Ο κ. Γιουνκέρ εννοεί προφανώς ότι είναι αντιμετωπίσιμη τεχνικά η ενδεχόμενη ελληνική έξοδος. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι το γεγονός αυτό, που πράγματι έχει συστηματικά προετοιμαστεί και σε ένα πρώτο επίπεδο ισχύει, μπορεί πάρα πολύ εύκολα να οδηγήσει σε απολύτως ανεξέλεγκτες διεθνείς εξελίξεις.

Ο κ. Γιουνκέρ, όπως και η Γερμανική κυβέρνηση, στην οποία με αυτές του τις δηλώσεις δίνει εξετάσεις και η οποία έχει καταστεί η κυρίαρχη δύναμη αυτής της πορείας καταστροφής, κάνουν τους «μικρούς θεούς»: νομίζουν ότι μπορούν να ελέγξουν το χάος που θα γεννήσουν. Όμως δεν μπορούν.

Δεν είναι θεοί. Ούτε καν μικροί. Δεν είναι επαρκείς όχι ως? θεοί, αλλά ούτε σαν άνθρωποι για κρίσιμους ρόλους. Είναι απλώς άγγελοι του χάους. Και, φυσικά, όταν αυτό ξεσπάσει, πολύ σύντομα θα τρέχουν να κρυφτούν. Ομως, θα είναι αργά για όλους. Η ιστορία της Ευρώπης, είναι γεμάτη από αυτούς. Αλλα, προδήλως, δυστυχώς, τους δεν έχει «χορτάσει»...

["Mικροί θεοί, άγγελοι του χάους", του Γεώργιου Π. Μαλούχου από tovima.gr]