Από το 1889 που καθιερώθηκε στο Παρίσι να γιορτάζεται η 1η Μάη σε όλο τον κόσμο, εκτός από ημέρα μνήμης είναι και ημέρα προβολής των αγώνων και των διεκδικήσεων της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Αγώνων ενάντια στην κοινωνική αδικία, στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, στον άκρατο ατομικισμό. Αγώνων υπέρ της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης.

Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον πλανήτη εξαιτίας της ακραίας επίθεσης του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων τείνουν σχεδιασμένα να ξαναγυρίσουν την ιστορία πίσω, σε σχέσεις και μορφές εργασίας που ίσχυαν τον 19ο αιώνα και νωρίτερα. Στην πατρίδα μας η επίθεση αυτή μέσα από τα μνημόνια φέρει χαρακτηριστικά ισοπεδωτικής καταστροφής, αφού με προσχήματα (χρέος, ανταγωνιστικότητα) ο κόσμος της εργασίας βιώνει τραγικές καταστάσεις: ανεργία στο 26% και στο 60% για τους νέους, μείωση μισθών και συντάξεων, ανεξέλεγκτες απολύσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, μετανάστευση, ελαστικές μορφές εργασίας, ενοικίαση εργαζομένων κ.λ.π. 

Η αντίσταση και οι ενωτικοί αγώνες των εργαζομένων και της κοινωνίας ήταν και πρέπει να εξακολουθήσουν να είναι το μόνο αντίδοτο. Με τη σημερινή κυβέρνηση οι αγώνες και η αντίσταση συνεχίζονται με νέους, ευνοϊκότερους όρους: ψηφίζονται ή πρόκειται να ψηφισθούν νόμοι για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, για την επαναφορά δικαιωμάτων, για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, για την αύξηση των μισθών, για την επαναπρόσληψη απολυμένων υπαλλήλων. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι οι αγώνες τους είναι κοινωνικοί και ταξικοί, είναι συγκρουσιακοί και στρέφονται κατά συγκεκριμένων συμφερόντων. Η κοινωνία συνειδητοποιεί ότι οι αγώνες της πρέπει να τείνουν στην αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, στην παραγωγική ανασυγκρότηση και στην τοποθέτηση των αναγκών της πάνω από το κέρδος των ολίγων. 

Το μήνυμα της Πρωτομαγιάς παραμένει επίκαιρο: ΕΝΟΤΗΤΑ – ΑΓΩΝΑΣ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.