Είχαμε ενθουσιαστεί με τα σχέδια των διακοπών (δεν θα κάνουμε, αλλά μας αρέσει να το συζητάμε). Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα και ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλλει, όταν αποφασίσαμε να διαλύσουμε τη συντροφιά...

«Ένα οικόπεδο έξι στρεμμάτων, γεμάτο πορτοκαλιές, λεμονιές και μανταρινιές. Στα δεξιά μια καταπράσινη έκταση, μπροστά μου ο δρόμος με τους φοίνικες και αριστερά το πέλαγος? όλα μοιάζουν απέραντα. Και η παραλία, η τεράστια χρυσή αμμουδερή παραλία, γεμάτη κοχύλια. Τροπικό τοπίο ? ήλιος ? θάλασσα?? εικόνες καλοκαιριού. Όλα ελεύθερα, απεριόριστα, χωρίς περιφράξεις?

»Το σπίτι είναι πολύ παλιό, όλο πέτρα. Μια μεγάλη φούξια μπουκαμβίλια καλύπτει την πρόσοψή του.  Ο κισσός έχει μεγαλώσει επικίνδυνα, αλλά κανένας δε νοιάζεται  και η πλακόστρωτη αυλή γυαλίζει σαν καθρέφτης, όταν πιάνει η βροχή.  Το στρογγυλό μαρμάρινο τραπέζι γίνεται αρένα μάχης, όταν μαζεύονται φίλοι για μπιρίμπα και κουμ-καν και το υπαίθριο ξύλινο μπαρ καλύπτει τις ανάγκες τους, όταν διψούν. Λεμονάδες σπιτικές για τα παιδιά, λικέρ βύσσινο ή τεντούρα για τις κυρίες και μαυροδάφνη για τους κυρίους. Αυτό είναι το πρόγραμμα. Και μεζεδάκια. Δεκάδες διαφορετικά μεζεδάκια για όλους.  Και γλυκά.  Πολλά γλυκά. Και πολύς κόσμος.  Πάρα πολύς κόσμος?

»Η ιδέα μου βρήκε όλους απόλυτα σύμφωνους. Μικροί ξύλινοι ξενώνες, στην άκρη του οικοπέδου, όλοι με θέα στη θάλασσα. Στη μέση, ένα σιντριβάνι. Τα βράδια, όταν θα μπαίνει σε λειτουργία, από το κέντρο του θα ξεπηδούν φλόγες και ολόγυρα πίδακες νερού. Δεξιά και αριστερά, δύο πισίνες σε σχήμα ?φασόλι?. Στην είσοδο και δεξιά από τις πισίνες, θα βρίσκεται η υποδοχή και ο χώρος ιατρείου / πρώτων βοηθειών, ενώ δίπλα, ένα μικρό δίχωρο μάρκετ θα παρέχει είδη πρώτης ανάγκης μεν, χειροποίητα προϊόντα δε.  Και τέλος, αριστερά από τις πισίνες, ?οι Εραστές της Φωτιάς?? ένα μικρό μεζεδοπωλείο σε ρομαντικό ύφος, διαθέσιμο σε κάθε λογής εραστές, που φλέγονται από πόθο για οιαδήποτε απόλαυση: του φαγητού, της μουσικής, του χορού, του ποτού, της παρέας, του βιβλίου, του θεάτρου? των πάντων...Υπέροχα! Τίποτα δεν πρόκειται να χαλάσει τα σχέδιά μου?»

Ανοίγω τα μάτια, τα τρίβω να δω πιο καθαρά και κοιτάζω ασυναίσθητα το ρολόι του τοίχου. Πλησιάζει μεσημέρι?

?Πάλι όνειρο έβλεπα;? Χρειάζομαι επειγόντως άδεια και ας μείνω σπίτι!

Άννυ Αγγελοπούλου