Επαναδιαπραγμάτευση και πότε; Τώρα ή μετά; Ιδού λοιπόν το νέο μέγα ερώτημα, που μας βασανίζει εν μέσω καύσωνος. Ως συνήθως η Ελλάδα χάνεται στη μετάφραση, πνίγεται στις λεπτομέρειες,

είναι ικανή να προκαλεί τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό.

Καλώς ή κακώς η δυνατότητα, η ένταση, το βάθος και ο χρόνος της επαναδιαπραγμάτευσης ορίζονται από τις συνθήκες, από τις πραγματικές συνθήκες και όχι από τις επιθυμίες μας.

Και οι πραγματικές συνθήκες συνεχίζουν να λένε ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι τα ταμειακά διαθέσιμα εξαντλούνται οσονούπω, ότι με το ζόρι βγάζουμε τον Αύγουστο και πως αν δεν βρούμε τρόπο να βελτιώσουμε τη δημοσιονομική θέση της χώρας πάλι θα ζήσουμε την τραγωδία του εκβιασμού της δόσης του Σεπτεμβρίου.

Οι συνθήκες, λοιπόν, στην παρούσα φάση επιβάλλουν πρώτα απ' όλα δουλειά και κινητοποίηση των πάντων, προκειμένου να ενισχυθεί το δημόσιο ταμείο, να εξοικονομηθούν πόροι και να εισπραχθούν όσο γίνεται περισσότερα από τα οφειλόμενα.

Ενισχυόμενο το δημόσιο ταμείο, θα ενισχυθεί πραγματικά και η διαπραγματευτική θέση της χώρας. Και τότε μπορούμε να κάνουμε διαπραγμάτευση από καλύτερες θέσεις. Τα υπόλοιπα μοιάζουν ευχολόγια και εύκολες κουβέντες, σαν εκείνες που μετέδιδε ο ισπανός πρωθυπουργός και εκστασιάζονταν οι εδώ οπαδοί της θεωρούμενης σκληρής γραμμής. Είπε διάφορα ηρωικά ο κ. Ραχόι για κάμποσες μέρες ότι δήθεν κέρδισε την ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών τραπεζών χωρίς μνημόνιο, αλλά εκεί που εμφανίζονταν ως μετρ της διαπραγμάτευσης και ως ο μεγάλος κερδισμένος της συνόδου κορυφής, ανακοίνωσε πρόγραμμα περικοπών 65 δις ευρώ μέχρι το 2015!!

Πράγμα που σημαίνει τελικώς ότι οι εντυπώσεις κρατούν λίγο. Το δόγμα σταθερότητας δεν μπορεί να αλλάξει στην Ευρωζώνη από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι συστατικό στοιχείο του ενιαίου νομίσματος και κανείς δεν μπορεί να το ξεπεράσει. Και εμείς ας το πάρουμε απόφαση.

Οφείλουμε να την επιδιώξουμε, για να έχουμε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στη συνέχεια να διαπραγματευθούμε, να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε.

ΤΟ ΒΗΜΑ