Η τρόικα μεταδίδει μηνύματα σκληρής και άκαμπτης στάσης. Οι εκπρόσωποι των δανειστών θέλουν να μειώσουν στο ελάχιστο τις ?υποχωρήσεις? που θα κάνουν απέναντι στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει

η Ελλάδα με το ?μνημόνιο?.Συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα, ως ?κακό παιδί? που δεν θέλει ?να κάνει τα μαθήματά της? και για το λόγο αυτό δεν αξίζει παραχωρήσεις.

Η εμμονή αυτή, όμως, αυξάνει τον κίνδυνο να οδηγηθούν τα πράγματα σε αδιέξοδο, το οποίο αργά ή γρήγορα θα καταλήξει σε κατάρρευση: είτε πολιτική, με διάρρηξη της κυβερνητικής συνοχής, είτε οικονομική, είτε ακόμη ένα συνδυασμό και των δύο. Το σίγουρο είναι ότι, εάν δεν αλλάξει θεμελιωδώς η ?συνταγή?,  η κοινωνική διάλυση θα συνεχιστεί, οξύνοντας τις πιέσεις σε όλα τα επίπεδα.

Παρά την περί αντιθέτου φιλολογία, η ύφεση και η ανεργία που μαστίζουν τη χώρα μας δεν είναι ?παρενέργειες? του οικονομικού προγράμματος, αλλά τα ?εργαλεία? του. Πρόκειται για φαινόμενα που δημιουργήθηκαν σκόπιμα, με στόχο να πέσουν οι αμοιβές και οι τιμές, έτσι ώστε να αυξηθεί -υποτίθεται- η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Πέραν του ότι η συνταγή αυτή είναι εγκληματική διότι ισοπεδώνει μια ολόκληρη κοινωνία, το πρόσθετο πρόβλημα είναι ότι δεν αποδίδει τους διακηρυγμένους στόχους.

Οι αμοιβές, για παράδειγμα, έπεσαν, αλλά όχι και οι τιμές, ενώ η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας... είναι το συντομότερο ανέκδοτο. Επιχειρήσεις, νοικοκυριά αλλά και ο δημόσιος τομέας καταστρέφονται συστηματικά και αδιακρίτως, με αποτέλεσμα να διαβρώνονται οι παραγωγικοί συντελεστές που είναι απαραίτητοι για την ανάκαμψη.

Το πρόβλημα δεν είναι η καθυστέρηση στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ακόμα κι αν κάποιες από αυτές (όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής, η αύξηση της αποτελεσματικότητας του Δημοσίου ή η καταπολέμηση των ολιγοπωλίων που κρατούν ψηλά τις τιμές) είναι απαραίτητες, δεν επαρκούν για να αλλάξουν την προοπτική. Ορισμένες, μάλιστα, προωθούνται με τέτοιο τρόπο και σε τέτοια συγκυρία, που οι παρενέργειες είναι περισσότερες από το όφελος. Η μείωση των εισοδημάτων στο Δημόσιο είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της κατανάλωσης. Η περικοπή θέσεων εργασίας θα έχει παρόμοια αποτελέσματα.

Δεν θα σωθεί η ελληνική οικονομία εάν απελευθερωθούν ορισμένοι κλάδοι ή γίνουν αποκρατικοποιήσεις. Με την ύφεση στο 7% κανένα μέτρο δεν πρόκειται να αποδώσει, εάν ταυτοχρόνως δεν διοχετευθούν κεφάλαια (ρευστότητα και επενδύσεις) στην ελληνική οικονομία, ώστε να ανακάμψει η απασχόληση και η ζήτηση.

Και εάν οι ?τροϊκανοί? επιμένουν σήμερα να βάζουν το άλογο μπροστά από το κάρο, το λογικό συμπέρασμα είναι ότι ουδόλως ενδιαφέρονται για την ελληνική ανάκαμψη, μας θεωρούν χαμένη υπόθεση και απλώς επιταχύνουν το δρόμο προς μια προδιαγεγραμμένη καταστροφή η οποία θα χρησιμεύσει και ως «παράδειγμα» για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Και ότι απλώς δοκιμάζονται σε μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα οι πολιτικές και κοινωνικές αντοχές, ώστε να επεκταθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη το ?πείραμα?, που βασίζεται στην κατάργηση της προστασίας της εργασίας, της μείωσης του κράτους πρόνοιας, της περικοπής των συντάξεων και της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου.

Ήδη, η ?συνταγή?, σε διαφορετικό βαθμό, επεκτείνεται στην Ιταλία, την Ισπανία και πολύ σύντομα και τη Γαλλία.

Γ.Χ. Παπαγεωργίου