Σκέφτομαι, ότι το πρόβλημα της χώρας εξακολουθεί και είναι η νοοτροπία της συντριπτικής πλειονότητας των κατοίκων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικής, που τοποθετεί καθένας τον εαυτό του.
Κάνω αυτόν τον διαχωρισμό γιατί άλλο πράγμα είναι να δηλώνει κανείς δεξιός, αριστερός, δημοκράτης, προοδευτικός, ριζοσπάστης, επαναστάτης, συντηρητικός, κομμουνιστής, διεθνιστής, οικολόγος και άλλο πράγμα τι στην πραγματικότητα είναι.
Τους ανθρώπους εγώ τους κρίνω από το τι κάνουν στην καθημερινή τους ζωή. Από τη νοοτροπία τους και τη συμπεριφορά τους στους δικούς τους ,τους γύρω τους και στους ξένους το πώς ζουν, με λίγα λόγια. Αυτό είναι το κριτήριο μου για να κατατάξω κάποιον σε μια κατηγορία.
Η ίδια η ζωή μου έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι το τι δηλώνει καθένας σπανίως έχει σχέση με το τι είναι. Αντίθετα μάλιστα, όσο πιο ριζοσπάστης και επαναστάτης δηλώνει ότι είναι κανένας τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να κρύβει μέσα του έναν συντηρητικό αυταρχικό εξουσιαστή. Ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται μόλις εξασφαλιστεί η πρώτη καρέκλα -ή άλλη θέση- εξουσίας.
Αντιστοίχως όσο πιο πολλά λέει κανείς τόσο μεγαλύτερη είναι η βεβαιότητα, ότι τα λόγια του είναι κενά περιεχόμενου. Επίσης, όσο πιο φανφαρονικές είναι οι λέξεις του τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να πρόκειται περί αερολογιών.
Δεν είναι η πρώτη, αλλά η νιοστή φορά που μου έρχονται στο μυαλό όλα αυτά. Όπως και η δημοκρατικότητα καθενός, που στην καθημερινή του ζωή οι κινήσεις του - από την κυκλοφοριακή του αγωγή μέχρι τον τρόπο που συμπεριφέρεται στο δρόμο και στη δουλειά του, στους σερβιτόρους και στην ουρά της στάσης - φανερώνουν συνήθως έναν αγενή και αντικοινωνικό ατομιστουλη, έως και έναν μικρό σατράπη
Φυσικά, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αλλά οι εξαιρέσεις δεν δημιουργούν μέχρι στιγμής κυρίαρχη κοινωνική νοοτροπία. Αντιθέτως, οι εξαιρέσεις δολοφονούνται κάθε μέρα ψυχικά και σωματικά μέσα σ' αυτή την αρένα. Και δεν εκπλήσσομαι ποτέ, που άνθρωποι με την ίδια νοοτροπία δηλώνουν διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις και υπερασπίζονται διαφορετικές ιδεολογίες.
Σχεδόν πάντα όλα αυτά μαρτυρούν βαθιά καταπίεση και έντονα συμπλέγματα κατωτερότητας. Έλλειψη κοινωνικής αγωγής. Παντελή απουσία αστικής κοινωνικής συνείδησης. Άγνοια κανόνων αλληλοσεβασμού συμβίωσης. Κυρίως, μαρτυρούν ανωριμότητα. Δεδομένου ότι το αυγό έκανε την κότα δεν έχω απορία για τον υπαίτιο αυτής της αντικοινωνίας, που ζούμε.
Πίσω από το παιδί αναζητήστε τον γονιό, αναζητήστε το σχολείο, αναζητήστε αυτόν που βάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτόν που έχει την ισχύ να εξουσιάζει και να εκβιάζει. Είτε με την ισχύ της θέσης είτε με την ισχύ της τσέπης. Επειδή αυτός που έχει την ισχύ δεν έχει κανένα ελαφρυντικό και κανένα άλλοθι. Ο γονιός, ο δάσκαλος, ο εργατικός και ο πολιτικός ταγός και ο οικονομικός εξουσιαστής είναι ταυτοχρόνως και η κότα και τ' αυγό. Και η κοινωνία ολόκληρη είναι όμηρος τους. Και τίποτε δεν θα αλλάξει ποτέ εδώ - και πουθενά αλλού - αν κάποιος ή κάποιοι απ όλα αυτά τα αυγά δεν σπάσουν μια μέρα τον φαύλο κύκλο. Αν δεν αποφασίσουν ότι η μέχρι τώρα νοοτροπία τους είναι καταστροφική γιατί ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ την κοινωνία. ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ την επωφελή συμβίωση. Όχι όποια συμβίωση. ΤΗΝ ΕΠΩΦΕΛΗ για το μεγάλο πλήθος του συνόλου. Αυτό είναι κοινωνία.
Μου ήρθαν όλα αυτά στο μυαλό έντονα, ακούγοντας τις αρλουμπολογίες διαφόρων νέων υπουργών, διαφόρων νέων ριζοσπαστών, διαφόρων μόνιμων επαναστατών, διαφόρων γνωστών απατεώνων και κλεφτών της περιουσίας του λαού, διαφόρων θρασύτατων παραγόντων της ζωής του τόπου και διαφόρων ψευτών.
Επιπλέον, μου ήρθαν στο μυαλό έντονα, γιατί κυκλοφορώντας, όπως πάντα στους δρόμους συνάντησα σε κάθε βήμα την ίδια νοοτροπία και την ίδια συμπεριφορά μιας αντικοινωνικής κοινωνίας. Η οποία, είναι φανερό, ότι χρειάζεται ένα πάρα πολύ ισχυρό τράνταγμα για να αλλάξει και να πάει παραπέρα. Τα ήδη υπό εξέλιξη βάσανα της δεν της αρκούν. Δεν παράγουν φαίνεται ικανό τράνταγμα. Είναι σοφότερο να το προκαλέσει η ίδια παρά να το υποστεί από άλλους. Το ξέρει;
Του Γ. Παπαδόπουλου
