Οι παρορμήσεις του έρωτα και του μίσους. Τα αλληλένδετα δράματα της αγάπης και της απέχθειας. Η διαπλοκή λογικής και συναισθήματος. Η θεατή και η αθέατη πλευρά του γάμου.

 Αυτά, με αστυνομική λογοτεχνία, είναι το βιβλίο «Μίστερ Πήνατ» του αμερικανού συγγραφέα Άνταμ Ρος, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Πρόκειται για μια ακτινογραφία της ψυχής του άνδρα και της γυναίκας σε 564 σελίδες με φόντο το φόνο.

Πρόκειται περισσότερο για λογοτεχνία παρά για αστυνομική δράση. Πρόκειται για μια υψηλού επιπέδου αφηγηματική μελέτη στα? αναπάντητα ερωτήματα: Κατά πόσο είναι κατορθωτό, τελικά, να γνωρίσει ο σύντροφος τη σύντροφό του - και αντιστρόφως?

Υπάρχει απολυτότητα στο έρωτα; Πόσα όνειρα και πόσους εφιάλτες στεγάζει ο γάμος;

Η υπόθεση εν ολίγοις: Ο Ντέιβιντ Πέπιν είναι σφόδρα ερωτευμένος με την γυναίκα του Άλις, που έχει ψύχωση με τα κιλά της. Γνωρίστηκαν σε μια πανεπιστημιακή διάλεξη για τον Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Του είναι αδιανόητο να ζει μακριά της. Αλλά συμβαίνει στο μυαλό του το τρομερό: Βλέπει το θάνατό της κατά τρόπο παρανοϊκό. Όταν πεθαίνει, με ένα φιστίκι στο λαιμό, είναι ο βασικός ύποπτος για την αστυνομία.

Όμως, στην πορεία, δεν είναι ο μόνος ύποπτος. Οι δύο ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση έχουν και οι δύο βεβαρυμένο παρελθόν. Ο ένας μέσα στον ευτυχισμένο του γάμο βρέθηκε κατηγορούμενος και ο άλλος αθωώθηκε στο τέλος. Στις ανακρίσεις προκύπτει ότι ο ύποπτος σύζυγος συνδέεται με ένα περίεργο δολοφόνο, οπότε οι υποψίες θεριεύουν , αλλά?

Αλλά, όπως επεσήμανε η επιθεώρηση για το βιβλίο Booklist : o συγγραφέας μας σερβίρει τη μια ανατριχιαστική σκηνή μετά την άλλη, με κινηματογραφική δράση, παρουσιάζοντας ουσιαστικά το γάμο ως μια μελανή σελίδα της ζωής, ως μια διπλή δολοφονία.

Ο μυθιστοριογράφος ξεκινάει την ιστορία του διαβολικά: «Όταν ο Ντέιβιντ Πέπιν άρχισε να ονειροπολεί ότι σκότωσε τη γυναίκα του, δεν τη σκότωσε ο ίδιος. Ονειρευόταν βολικές θεομηνίες. Σε ένα πικνικ τους στην παραλία ξέσπασε μια ξαφνική καταιγίδα.

Ο Ντέιβιντ και η Άλις μάζευαν τις καρέκλες και με την πρώτη λάμψη της αστραπής ο Ντέιβιντ φαντάστηκε τη γυναίκα του να λαμπαδιάζει ολόκληρη, ο σκελετός της ευδιάκριτος σαν σε παιδικό καρτούν, κι έπειτα να διαλύεται σ ΄έναν σωρό από στάχτες που άχνιζαν» .

Και αμέσως μετά σε προσγειώνει: «Την παρατηρούσε καθώς διέσχιζε βιαστικά την αμμουδιά. Μάλιστα εκείνη σταμάτησε για να δει τα σύννεφα που μαζευόταν?».

Από τα ελκυστικά κομμάτια του ογκώδους βιβλίου είναι η σκηνή στην ανακριτική αίθουσα, όπου ο ένας από τους ντετέκτιβ μιλάει για το πώς συμπεριφέρονται οι ύποπτοι: παραλείψεις, ασυνέχειες στην αφήγηση, ψέματα και μικροχειρονομίες, με τις οποίες το σώμα προδίδει. Όσοι καταθέτουν λέγοντας ψέματα συχνά αποστρέφουν τους ώμους από τον ανακριτή, ανοιγοκλείνουν περισσότερο τα μάτια, παίζουν νευρικά με το κοντινότερο αντικείμενο που μπορούν να βρουν. Κοντανασαίνουν. Το βλέμμα τους παίζει. Ξεροκαταπίνουν υπερβολικά. Οι κόρες των ματιών τους διαστέλλονται. Παρουσιάζουν τικ. Σφίγγουν τα χείλη. Μισοκλείνουν τα μάτια.

Ωστόσο, και αυτοί που έλεγαν την αλήθεια έχουν παραπλήσιες νευρικές εκδηλώσεις?

Το μυθιστόρημα τελειώνει με τον σύζυγο να περιγράφει στο βιβλίο που γράφει μανιωδώς («το βιβλίο είχε γίνει ο γάμος του») το πώς εκείνη πήγε να αυτοκτονήσει με μια χούφτα φιστίκια στο στόμα, όντας αλλεργική.

Εκείνος ουρλιάζοντας σπεύδει να της ανοίξει με τα δάχτυλά του την αναπνευστική οδό. Όμως?
Πηγή: ΑΜΠΕ