Τόσο βαρύ κλίμα για την Ελλάδα δεν είχα ξαναζήσει. Ούτε εκείνες τις μέρες του Μαρτίου, πριν τρία χρόνια,  όταν προσερχόταν ο Γιώργος Παπανδρέου ζητώντας τους να βάλουν το «πιστόλι στο τραπέζι» , ούτε στη συνέχεια όταν το πρόγραμμα πήγαινε «στα βράχια»,

 ούτε ένα χρόνο πριν όταν σύσσωμοι οι ευρωπαίοι Κεντροδεξιοί με πρώτη τη Μέρκελ «έδερναν» το Σαμαρά. Πάντα υπήρχε μια χαραμάδα ότι θα πάρουμε καλά τη στροφή, ότι θα διορθωθούν τα πράγματα.

Από χθες βλέπω τόσο έντονα όσο ποτέ, ότι η χαραμάδα έκλεισε. Όλοι , όταν λέμε όλοι εννοούμε  όλοι, ανεξαρτήτως χώρας από το Φιλανδό κεντροδεξιό Κατάνεν  που μας κράζει σε κάθε ευκαιρία ως εκπρόσωπος των ΑΑΑ ομολόγων, μέχρι τη Μέρκελ που φροντίζει να θυμίζει πρωί μεσημέρι βράδυ ότι «η Ελλάδα πρέπει να κάνει τα μαθήματά της», και από το σύμμαχο Ολάντ μέχρι το φιλέλληνα Γιούνκερ, το μήνυμα είναι κοινό: Δεν υπάρχει χρηματοδότηση χωρίς Μνημόνιο , δεν υπάρχει φράγκο  για την Ελλάδα χωρίς τήρηση των υποχρεώσεων από την πλευρά της.

Σε ποιους απευθύνονται όλοι αυτοί; Εμφανώς σε μας, στους Έλληνες. Μας λένε, με πρώτο τον Δεξιό Ρομπάι, ότι «όποιος λέει ότι μπορεί να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και να μείνει στο ευρώ δεν  κάνει λάθος , λέει ψέματα». Τόσο απλά. Το ίδιο απλά το είπε και ο Σοσιαλιστής Σουλτς μόλις ξεκίνησε η Σύνοδος : «Δεν υπάρχουν χρήματα εάν δεν τηρήσετε το Μνημόνιο. Όλα τα αλλά είναι ψέματα». Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται ακριβώς όπως το διατυπώνει ο Θεσσαλονικιός στον Αθηναίο;  Τι δεν καταλαβαίνεις;

Θέλεις η χώρα να μείνει στην Ευρώπη ή να βάλει λουκέτο με συνοπτικές διαδικασίες;

Θέλεις να έχουμε όλοι μια ευκαιρία να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας μόλις ξεκινήσει η ανάκαμψη ή να περάσουμε στην εξαθλίωση μια και έξω και όλοι μαζί;

Θέλεις λίγα ευρώ στην τσέπη ή δραχμές που δεν θα φθάνουν ούτε για τα καθημερινά;

Θέλεις την ασφάλεια του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή την αστάθεια της απομόνωσης, που μπορεί να σε κάνει θύμα της Τουρκίας με μια κίνηση;

Τι θέλεις;

Εκφοβιστικά, θα μου πείτε, όλα αυτά και ακραία. Μόνο που τυχαίνει να ομονοούν όλοι πως αν επιχειρήσουμε να καταγγείλουμε το Μνημόνιο πρέπει να βρούμε και τρόπο  να επιβιώσουμε ως χώρα.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα . Όποιος έχει σχέδιο για την επόμενη μέρα να το δείξει τώρα.

Ο Σαμαράς λέει τροποποιήσεις για να αλλάξει το Μνημόνιο, αλλά όχι να το καταγγείλει.

Ο Βενιζέλος προτείνει 6 σημεία για την αλλαγή του.

Ο Τσίπρας, όμως, λέει ότι το Μνημόνιο καταργήθηκε στις εκλογές της 6 ης Μαΐου.

Ευτυχώς  για όλους, δεν συνέβη αυτό. Αν είχε συμβεί τώρα, στο τέλος του μήνα οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί θα  έπαιρναν μόνο ένα μέρος των αποδοχών τους διότι η χώρα έχει πρωτογενή ελλείμματα , κοινώς το Δημόσιο εισπράττει πολύ λιγότερα από όσα ξοδεύει.

Αν είχε συμβεί τώρα θα είχαμε δραχμούλες στην τσέπη και θα πηγαίναμε στη δουλειά με τα πόδια, διότι ένας μισθός δεν θα έφθανε για τη βενζίνη. Ευτυχώς για όλους το Μνημόνιο δεν καταγγέλθηκε μονομερώς στις 6 Μαΐου.

Είναι, πλέον, απαραίτητο να ξέρουμε τι ακριβώς  θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας εάν στις 18 Ιουνίου είναι πρώτος. Εκτός από την εξαγγελία ότι θα κλείσει τη δουλειά μου , την οποία τη λαμβάνω σοβαρά υπόψη στο πλαίσιο της  αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους ,  θέλω να ξέρω τι με περιμένει.  Οι γνωρίζοντες στην ΕΕ επιμένουν ότι δεν θα υπάρχει χρόνος ούτε να προσαρμόσει τη ρητορική του. Η χώρα δεν θα αντέξει το σοκ γι αυτό και το σχέδιο για την άμεση αντιμετώπιση των επιπτώσεων από την  έξοδό της από το ευρώ δεν είναι πλέον μυστικό, αλλά πρώτο θέμα στο διεθνή Τύπο.

Και θέλω, σε κάθε περίπτωση, να θυμίσω ότι στις μεγάλες καταστροφές, ειδικά τις προαναγγελθείσες, επιβιώνει η οικονομική και πνευματική ελίτ που αναζητά την τύχη της αλλού και οι τυχοδιώκτες που φροντίζουν να αγοράζουν φθηνά τις περιουσίες των κατεστραμμένων. Όλοι οι άλλοι θα βράσουμε στο ίδιο καζάνι. Ελπίζω να είναι μαζί μας και ο Αλέξης Τσίπρας, οπότε κάποια στιγμή να λογαριασθούμε. Αλλά θα είναι πολύ αργά για όλους.

Μαρία Σπυράκη