Τι είναι, τελικά, στις ημέρες μας ο πολυθρύλητος «ευρωπαϊσμός»; Τουλάχιστον στην Ελλάδα, λειτουργεί ως ... ύφασμα πολλαπλών χρήσεων: Ολίγον ως σημαία ευκαιρίας, ολίγον ως... φερετζές και κάμποσο ως «πουκάμισο αδειανό». Έπονται εξηγήσεις.

Σημαία ευκαιρίας: Είσαι πολιτικός που βρέθηκε εκτός κάποιου μεγάλου κομματικού σχηματισμού; Κρίνεις ότι το συμφέρον σου επιβάλλει επάνοδο; Ε, τότε ανεμίζεις τη σημαία της «ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας» και όλα τα άλλα πέφτουν στο βαρέλι της λήθης. Ακόμη και τα βαρύτατα λόγια που αντάλλασσες μέχρι πρότινος με τον αρχηγό του κόμματος, υπό του οποίου τη στέγη επανέρχεσαι.

Πολιτικοί του «φιλελεύθερου» χώρου όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, στελέχη της «λαϊκής Δεξιάς» όπως ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, ακροδεξιοί, «κεντρογενείς» και λοιποί, βρίσκουν ένα συνεκτικό κρίκο στην επίκληση της Ευρώπης. Συγκινητικό...

Με το δίκιο του κάποιος, βεβαίως, θα παρατηρήσει πως η εν λόγω επίκληση αφορά κάτι συγκεκριμένο: Την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, η οποία τίθεται - βεβαίως, βεβαίως- εν αμφιβόλω επειδή ο ... κόκκινος Αλέξης θα κάνει του κεφαλιού του. Ακριβώς αυτή η παρατήρηση είναι που μας οδηγεί στο... δεύτερο ύφασμα: Το φερετζέ...

Όπως τότε, που παίζαμε μπάλα στην αλάνα...

Από την 7η Μαΐου, ως δια μαγείας εξαφανίστηκε από το πρώτο πλάνο του πολιτικού σκηνικού η διαχωριστική γραμμή η οποία, αρέσει δεν αρέσει, κυριαρχεί στην κοινωνία: Αυτή ανάμεσα σε όσους στήριξαν το Μνημόνιο ή τα Μνημόνια και σε όσους μάχονται εναντίον τους .

Πώς κάναμε πιτσιρικάδες όταν παίζαμε μπάλα στην αλάνα; Χωριζόμασταν, παίζαμε και κατόπιν - είτε για να αποφύγουμε την ανία είτε για να μειώσουμε τη διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των δυο ομάδων- χωριζόμασταν πάλι.

Επειδή λοιπόν δεν «φτούρησε» στο πρώτο ματς, η «μνημονιακή» ομάδα αποφάσισε... μονομερώς να χωριστούν διαφορετικά τα δυο στρατόπεδα. Τώρα πια ....όόόόόλοι - μακρόσυρτο όσο και της γνωστής διαφήμισης- τάσσονται εναντίον του Μνημονίου. Απλώς, η μία ομάδα θα αλλάξει τους όρους- λέει- με τρόπο βελούδινο, δίχως να κινδυνεύσει η θέση της χώρας στην Ευρωζώνη.

Για την οικονομία της συζήτησης, ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο όσοι διατείνονται πως τυχόν έξοδος από την Ευρωζώνη θα σημάνει οικονομική και κοινωνική καταστροφή, όπως κι αν προετοιμαστεί, όποια μέτρα κι αν συνοδεύσουν τον «αποχαιρετισμό».

Ας κάνουμε αυτήν την υπόθεση εργασίας παραπέμποντας σε κάποιο μελλοντικό σημείωμα, όχι τόσο κάποια οριστική, δική μας «ετυμηγορία», όσο μια παρουσίαση των επιχειρημάτων που διατυπώνουν οικονομολόγοι και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι υποστηρίζουν διαφορετικές απόψεις.

Τότε βεβαίως θα δούμε το «who is who» καθενός ειδήμονα, θα κάνουμε και... δίκες προθέσεων, θα συνυπολογίσουμε πόσοι και ποιοι «επαΐοντες» επιβεβαιώθηκαν σε προγενέστερες εκτιμήσεις τους και πόσοι διαψεύστηκαν. Να έχουμε, βρε αδελφέ, κάτι σαν «συντελεστή αξιοπιστίας» ενός εκάστου.