Όλα τα στοιχεία  δείχνουν πως το εκλογικό σώμα συμπεριφέρεται πραγματικά ως κινούμενη άμμος, καταλαμβάνοντας χώρους σε όλο το φάσμα του πολιτικού σκηνικού, με την ίδια ευκολία.

Παράλληλα οι έρευνες κατέγραψαν πως ήταν η πρώτη φορά που τόσοι πολλοί ψηφοφόροι αποφάσισαν στην κυριολεξία ?έξω από το παραβάν τι θα ψηφίσουν.

Το δεύτερο επιβεβαιώνει το πρώτο.

Ένα γεγονός που δεν είναι απλά στατιστική, αλλά μπορείς να το διαπιστώσεις μιλώντας με τον κόσμο.

Για όποιον βρίσκεται μέσα στην κοινωνία και όχι στα στέκια του Κολωνακίου, θα έχει αντιληφθεί πως ο λαός είναι από τούδε και στο εξής αποφασισμένος (και ουχί αναποφάσιστος) να πουλήσει ακριβά τη ψήφο του.

Και το έκανε ήδη.

Ξέρετε τι λέει ο κόσμος;

«Η ψήφος μου, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Όποιος συμπεριφέρεται σα να του ανήκει η δική μου ψήφος, καλά θα κάνει να αλλάξει μυαλά.»

Ήδη ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας απεικονίζει στην παραπάνω συμπεριφορά τον Αλέξη Τσίπρα. Πολλοί του χρεώνουν πως με τους εγωιστικούς τακτικισμούς του απαξίωσε και δεν σεβάστηκε την εντολή που πήρε.

Πως θα δικαιολογήσει μια νέα παρόμοια στάση στη διαδικασία κυβέρνησης συνεργασίας, εάν τα ποσοστά των κομμάτων κυμανθούν στα ίδια ή και σε παρεμφερή επίπεδα;

Ο  κόσμος που τον στήριξε και δεν είναι μέλος ή φίλος του ΣΥΡΙΖΑ κάνει ξεκάθαρο πως: «Μπορεί να του ανήκει το 7% στο πλαίσιο των κομματικών μελών του, αλλά το υπόλοιπο ποσοστό δεν το χει στο τσεπάκι.»

Η ψήφος είναι κινούμενη άμμος? έρχεται και φεύγει με την ίδια ευκολία σε όποιον θεωρήσει πως είναι ιδιοκτησία του.

Και η ιδιοκτησία είναι κλοπή, για να δανειστώ ένα γνωστό αναρχικό σύνθημα.

Είναι αλήθεια πως ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που ψήφισαν δεν πείστηκαν από κανέναν. Για αυτό και δεν είχαν ως γνώμονα τη λογική.

Εμπιστεύτηκαν κάποιους όμως. Και η εμπιστοσύνη έχει κυρίως ως γνώμονα το συναίσθημα.

Κι αν μετά από το Ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, σε αυτήν την περίπτωση θα κληθούμε να ξαναπάμε στο Ταμείο.

Και θα ξανασκεφτούμε το πολιτικό προϊόν που θα αγοράσουμε?