Άντε να τελειώνουμε και με το πανηγυράκι των εκλογών και να επανέλθουμε στη μάχη της καθημερινότητας. ΕΧΟΥΜΕ πολλά και πολύ ΧΡΗΣΙΜΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ να πούμε και ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.

Είναι προφανές, ότι παρά τις ιαχές των «επίδοξων σωτήρων» μας και της περί αυτών κουστωδίας (ΜΜΕ, παπαγαλάκια, κομματοσκυλάκια, κλπ.), όσον αφορά την «κρισιμότητα» της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης, ο πολύς ο κόσμος, έχει ξυπνήσει και ελάχιστα ασχολείται με το θέμα. Εξάλλου, τώρα που έφτιαξε και ο καιρός (παρεμπιπτόντως, βάλτε και πετρέλαιο στη δεξαμενή σας για του χρόνου), είναι και η εποχή για τα τοπικά πανηγύρια, σε κάθε συνοικία, που ανήκει στην ενορία του εκάστοτε εορτάζοντος αγίου. Ετσι, έχουμε ποικιλία και πληθώρα διασκέδασης (μαλλί της γριάς, χαλβάς από τα Φάρσαλα, καινούργια gypsy-collection και πολύ χάζι, ειδικά, ? για τους ανύπαντρους).

1.    Δυστυχώς όμως, ? δεν είναι για όλους ρόδινη η κατάσταση. Κάποιοι συνάνθρωποί μας, αυτές τις μέρες, ζούνε το δικό τους Γολγοθά. Αρκετοί «γυμνοσάλιαγκες» τραβάνε μεγάλο ζόρι (δεξιοί-αριστεροί, μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί, όλοι ? δικοί μας άνθρωποι είναι). Βλέπετε, το επίδομα ανεργίας έχει μειωθεί σημαντικά, νομίζω, κάτω από τα 400 ?. Οπότε, το παλεύουν, με νύχια και με δόντια, γιατί έχουν και υποχρεώσεις οι άνθρωποι, παιδιά, σκυλιά, γατιά, γκόμενες, κλπ. (όρα και Ακης case, που στοχοποίησαν όλο του το σόϊ και αυτός ο κακομοίρης, ως σύγχρονος Δίας, εξαπολύει τους ? κεραυνούς του, κατά παντός υπευθύνου!). Τί θ? απογίνουν όλοι αυτοί, οι εκλεκτοί, που στην πλειονότητά τους (αν εξαιρέσεις τους λίγους, άξιους και έντιμους), είναι φαύλοι, και το χειρότερο, ανίκανοι-άχρηστοι.

Τι θ? απογίνει, όλο αυτό το κηφηναριό, που εκτός από την «ενασχόληση με τα κοινά θεωρητικώς μεν, την ημετέρα τσέπη πρακτικώς δε», δεν έχει δουλέψει, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα; Θα μεταναστεύσει στο εξωτερικό, σε αναζήτηση δουλειάς, όπως τα 7 στα 10 παιδιά του ποιμνίου τους (των σημερινών ψηφοφόρων τους);

 Έλεος, κρίμα είναι οι άνθρωποι, περνάνε δύσκολες μέρες, τουλάχιστον, αν δεν τους ψηφίσουμε, να τους συμπαρασταθούμε ηθικά, κατανοώντας την κρισιμότητα της κατάστασής τους! Μην ξεχνάμε, ότι τόσο χρόνια, έχουν μάθει να ζούνε και μέσα στη χλίδα, ακόμα και μέσα στην ψειρού, οπότε, ψυχραιμία και συμπόνια, ? για τους κατατρεγμένους.

2. Το παίζω σκληρός, αλλά τελικά, είμαι ευαίσθητος εγώ. Το διαπίστωσα ξανά προχθές, όταν έπεσε το μάτι μου στην τηλεόραση και αναστατώθηκα με το θέαμα. Δράμα, ψυχοπλακώθηκα. Μαζεμένοι σ? ένα «προ-επικήδειο τραπέζι», όλοι οι εκλεκτοί και πολυτάλαντοι «εκπρόσωποι του λαού»: Αντώναρος, Πρωτόπαπας, Πεταλωτής (και διάφοροι άλλοι εργασιομανείς, επειδή δεν ασχολούμαι όμως, ως ?apolitique?, δεν τους ήξερα κιόλας). Να κάτι κατεβασμένες μουτράκλες, σαν κλαμένα «όργανα» όλοι τους. Και μ? έπιασε το παράπονο, αναλογίστηκα: γιατί ρε γαμώτο, ? μετά από τέτοιο έργο, λαμπρή καριέρα, προσφορά και συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο, να καταντάνε έτσι, ν? αγωνιούν για το μέλλον τους? Μεγάλη αδικία, κακούργα κοινωνία!

Αυτές τις μέρες κοκορομαχούν όλοι μεταξύ τους, ποιος θα πετάξει την καλύτερη ατάκα, τη μεγαλύτερη προεκλογική μπαρούφα-πυροτέχνημα. Αφήστε και το άλλο «συγκλονιστικό» γεγονός: το περιβόητο debate (των «μεγάλων κομματικών αρχηγών»). Ολοι εμείς, έχουμε μεγάλη αγωνία και έγνοια σχετικά με το ?pordo-bate?, με αυτό ξυπνάμε, με αυτό κοιμόμαστε! Το βέβαιον είναι, ότι αν τελικά γίνει, θα μάθουμε πολλά «καινούργια και καινοτόμα» ? παραμύθια, που ? ποτέ δεν είχαμε ξανακούσει μέχρι σήμερα! Ψωμί-τυρί δεν έχουμε, ραπανάκι για την όρεξη! Γι? αυτό, ? άει σιχτήρ.

3. Με «χάλασε» λιγάκι και το άλλο που άκουσα: κάποιοι λέει, χρυσαυγίτες (αλήθεια, από πού προέρχεται το όνομα, γνωρίζει κανείς, μήπως έχει κάποια σχέση και με την άνοδο της τιμής του χρυσού?), μπουγέλωσαν τον τέως υπουργό παιδείας. Καλά ρε παιδιά, εδώ έχουμε ? δημοκρατία, ΕΥΝΟΜΙΑ και ΕΥΤΑΞΙΑ, αρμονία και ΑΣΦΑΛΕΙΑ, γιατί συμπεριφέρεστε έτσι? Σε ζούγκλα ζούμε, για τ? όνομα του Θεού? Τι να πει κανένας, γεμίσαμε θερμόαιμους και vigilantes. Ντροπή σας βρε παλιόπαιδα, τα βάλατε με τον κ. Ευθυμίου, που ξελαρυγγιαζόταν εκείνη την ώρα, για να βγάλει τα προς τα ζειν (σημειωτέον μάλιστα, ο άνθρωπος δεν είναι μοναχοφάης, αααααα, ? το σωστό να λέγεται. Θυμάμαι, κάποτε που είχα περάσει από το εν λόγω υπουργείο, χαμός στο ίσωμα, η γραμματεία του ήταν καλύτερη από ? πασαρέλα, πάνω από 30 γκομενάκια, αντάλλασσαν απόψεις για τη μόδα, το life-style, τις καλοκαιρινές διακοπές, κλπ.). Χάθηκε ο κόσμος βρε μασκαράδες, να φερθείτε πιο κυριλέ και με τακτ, όπως ταίριαζε στην περίσταση? Ακούς εκεί νερό, ? όταν υπάρχει το ΚΕ-1 (= ανεξίτηλο ασφαλτικό γαλάκτωμα, εξαιρετικής ποιότητας κατράμι τελευταίας τεχνολογίας, τελείως φιλικό προς το περιβάλλον, άριστης πρόσφυσης στο υπόστρωμα, ελληνικής παραγωγής από την ESHA AE). Γι΄ αυτό, άλλη φορά βρε άσχετοι, να χρησιμοποιείτε, για την εκάστοτε εφαρμογή, τα κατάλληλα υλικά (εμ βέβαια, με την ασυδοσία που υπάρχει στην Ελλάδα, παντού τσαπατσουλιά, μισοδουλειές και τσιγκουνιές, γι? αυτό ξεμείναμε και από ? ανάπτυξη).

4. Ωστόσο, τη «θλίψη» μου, για το παραπάνω «αντιδημοκρατικό» συμβάν, διαδέχτηκε μία ικανοποίηση: μετά από 30-τόσα χρόνια, λειτούργησε στην Ελλάδα η «δικαιοσύνη», αποκαταστάθηκε το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και, ως εκ θαύματος, ? ανήμερα της προκήρυξης των εκλογών (!), συνελήφθη ο ?el-padrino?, ο Don Corleone της υπόθεσης των «μπαταρισμένων-ανισόρροπων-τρελών υποβρυχίων». Ουφφφφφφ, ανάσανα, επιτέλους μπήκε τάξη σ? αυτό τον τόπο! Μόνο, ρε παιδιά, μην του «δώσετε χάρη» πάλι ανήμερα των εκλογών, αφήστε πρώτα, να οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα και μετά τον ξαμολάτε. Τι σου είναι αυτά τα αντανακλαστικά των διοικούντων (σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας), όλα γίνονται τη σωστή στιγμή, πάντα στα πλαίσια της δημοκρατίας, βεβαίως-βεβαίως.

5. Βαρέθηκα, ν? ακούω αυτό τον καιρό, «μεγάλες κουβέντες» και βαρύγδουπες δηλώσεις, απολαυστικές ΠΑΠΑΡΙΕΣ, σχετικά με «εμφύλιους πολέμους», «κρίσιμα derby, μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων», ενδεχόμενο μετεκλογικής ακυβερνησίας στη χώρα, αδυναμία καταβολής μισθών-συνταξεων, «κατακλυσμούς και ορυμαγδούς», κλπ., πάντα σε σχέση με το αποτέλεσμα των εκλογών! Κινδυνολογία του κερατά. Χαλαρώστε ρε μεγάλοι, πέρασαν ανεπιστρεπτί αυτά τα χρόνια, καιρός τώρα, να ξεκολλήσουμε και θεωρητικά από τα στερεότυπα και τις ανοησίες του παρελθόντος. Ολοι, κοινά συμφέροντα έχουν σ? αυτόν τον τόπο, ειδικά μάλιστα σήμερα, που τα πάντα, ρυθμίζονται και ελέγχονται από το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον-σύστημα, μέσα στο οποίο, καλώς-κακώς, έχει ενταχθεί εδώ και πολλά χρόνια η Ελλαδίτσα (και δεν ξεφεύγει, παρά μόνο, εάν μετακομίσουμε όλοι μαζί, σε κανένα άλλο μαγικό πλανήτη). Ποιος θα πολεμήσει ποιον, και, γιατί? Γι? αυτό, ας σοβαρευτούμε. Το μόνο δεδομένο είναι, ότι πέρασαν οριστικά οι καιροί για πρίγκηπες και σταχτοπούτες, και ανεξάρτητα, από το ποιος «θα πάρει κεφάλι» στις εκλογές (α) αναπόφευκτα, θα τραβήξουμε ζόρι στο μεσοπρόθεσμο μέλλον και (β) καμία απολύτως ακυβερνησία δεν θα επέλθει μετεκλογικά, γιατί, νομοτελειακά και πειθαναγκαστικά, μετά τις απαραίτητες ανακατατάξεις, θα επέλθουν τάχιστα οι ενδεδειγμένες «ισορροπίες». Όλα τα υπόλοιπα, είναι για τον «Πέτρο τον παπαγάλο», «τις διαχρονικά γραφικές αξίες» (πολιτικούς, δημοσιογράφους, κομματόσκυλα, εργατοπατέρες, κ.ο.κ., ονόματα δεν λέμε, όλο και σε κάποια φυλλάδα ή καναλάκι θα πέφτει το μάτι μας) και τους «αθεράπευτα ρομαντικούς λάτρεις της μπουρδολογίας» (δόξα τω Θεώ βέβαια, από μαλακεία, έχουμε ακόμα μπόλικη παραγωγή στη χώρα).

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, οι εκλογές είναι εξαιρετικά κρίσιμες, ίσως και οι κρισιμότερες της μεταπολίτευσης, απλά ? για τη μελλοντική σταδιοδρομία των φερέλπιδων πολιτικών!

6. Τι θυμήθηκα τώρα και συγκινήθηκα: στο «παρά πέντε» (βεβαίως-βεβαίως) του πανηγυριού (= εκλογές), ο ένας μετά τον άλλο, οι «μνηστήρες της εξουσίας», μας κάνουν εξομολόγηση (γίναμε και οι «εξομολογητές» τους), ζητάνε δημόσια συγγνώμη, προβαίνουν σε αυτοκριτική, διεκδικούν ευκαιρία, να επανορθώσουν, επειδή ασέλγησαν πάνω σε αυτούς, που ήταν ταγμένοι να υπηρετούν. Εστιάζω μόνο στο Βενιζέλο, γιατί «δάκρυσα» με τις πρόσφατες δηλώσεις του: εκτός της πολύπαθης «συγγνώμης», ως συνταγματολόγος, υποσχέθηκε και την αναθεώρηση του Συντάγματος. Ανάθεμα και αν ξέρω, όπως εξάλλου και η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, τι ακριβώς περιλαμβάνει και ποια είναι τελικά η κύρια σκοπιμότητα του πολυθρύλητου «ελληνικού συντάγματος», αφού αυτό, ? σπάνια εφαρμόζεται! Το μόνο που κατέχω καλά, είναι κάτι σχετικό με το «απαράβατο» της ιδιωτικής περιουσίας και την προστασία αυτής από την Πολιτεία.

Στο μυαλό μου ήρθε και μία δήλωση του πρωθυπουργού της χώρας, του Παπαδήμου (τον οποίο, εν γένει, θεωρώ σχετικά σοβαρό άνθρωπο και πάντα, συγκριτικά με τους υπόλοιπους κωμικοτραγικούς), μετά την υλοποίηση του PSI: « ? δυστυχώς, κάποιοι συμπολίτες μας, έχασαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους». Πρόσφατα, είδα τυχαία σε κάποιο κανάλι (νομίζω τον Alpha), μία ομάδα ανθρώπων (οικοδόμος, άνεργη γυναίκα, λογιστής υπάλληλος, κλπ.), που διαμαρτύρονταν, για την απώλεια-κλοπή των αποταμιεύσεών τους, δηλαδή, των χρημάτων που δάνεισαν στο κράτος, με τη μορφή ΟΕΔ (διευκολύνοντας έτσι και την κάλυψη των δανειακών αναγκών του κράτους, τη συγκεκριμένη περίοδο). Η απόλυτη ΞΕΦΤΙΛΑ και κατάντια. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο, δηλαδή την «ανοιχτή ομολογία ενός πρωθυπουργού», ότι ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, που οφείλει να προασπίζεται, βάσει και της θεμελιώδους αρχής του Συντάγματος, την ατομική περιουσία του πολίτη, τον ΕΚΛΕΨΕ απροκάλυπτα, αντιλαμβάνεστε ίσως κ. Μαυρίδη, για ποιο λόγο, η Χρυσή Αυγή, όχι μόνο θα είναι ο νέος θαμώνας της Βουλής, αλλά, θ? αποτελεί και βασικό ρυθμιστή των μελλοντικών εξελίξεων στην Ελλάδα. Πονάει λιγάκι Μπενάκο, αλλά, ? κάποια στιγμή όλα τα ωραία και τρυφερά τελειώνουν (βλ. και τον ψευτράκο το βοσκό, με το λύκο και τα πρόβατα). Είπαμε μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, δεκατρείς του κλέφτη, ε, ?. ήρθε η ώρα και του νοικοκύρη, για πιο «wild things». Μην τα θέλουν και όλα δικά τους.

7. Παρεμπιπτόντως, διάβασα πριν λίγο το χθεσινό σας άρθρο και ξεχωρίζω το εξής: «? νοσταλγοί του Χίτλερ που να έχουν τολμήσει να χαιρετήσουν ναζιστικά μέσα σε κοινοβούλιο».

Δυό λόγια και γι? αυτό:

Ο ναζιστικός χαιρετισμός σήμερα, είναι απεχθής, όχι μόνον επί της ουσίας (λόγω και της πρόσφατης πολεμικής τραγωδίας), αλλά, πρωτίστως, επειδή υποδηλώνει πλέον μούρλια, λόξα και βλακεία (γκαγκά). Αυτή την περίοδο, το σημαντικότερο γεγονός στην Ευρώπη (μην κοιτάτε, που εμείς, κλεισμένοι στο μικρόκοσμό μας, και με το χαβαλέ των εκλογών, το παραβλέπουμε) είναι η δίκη του Νορβηγού ανώμαλου, που ξεπάστρεψε τα παιδιά στο νησί. Με χαλάει ιδιαίτερα το γεγονός, ότι αν και ο ίδιος ο Μπρέϊβικ, έχει δηλώσει ένοχος, δεν τον «καθαρίζουν», ως παράσιτο, με συνοπτικές-αφανείς διαδικασίες (όπως π.χ. είχαν κάνει οι δικοί μας, με το Σορίν Ματέϊ). Με χαλάει το γεγονός, να βλέπω, να καταδιώκονται συλλήβδην οι μετανάστες (απ? οποιονδήποτε και αν είναι αυτός). Όμως, με χαλάει πολύ το γεγονός, που η υπόθεση της ?Marfin? (με τους 3 φουκαράδες που κάηκαν ζωντανοί), μπήκε στο αρχείο. Με χαλάει απερίγραπτα το γεγονός, ότι ένας φίλος μου από εδώ μέσα, με μαγαζάκι στην Αθήνα, τα τελευταία 30 χρόνια, είναι έρμαιο του κάθε επίδοξου αλητήριου «Κανάρη». Με χαλάει το γεγονός, ότι σήμερα, πολύς κόσμος, αισθάνεται τα βράδια (κλειδαμπαρωμένος στο σπίτι του, λόγω ανασφάλειας), ως «ελεύθερος πολιορκημένος». Με χαλάει εξαιρετικά το γεγονός, ότι χάρη στην ανικανότητα πολιτικών (τύπου Παπουτσέλου) και στην ανοχή ξεμωραμένων-ψευτοκουλτουριάρηδων πρυτάνεων, κάθε τρεις και λίγο, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα γίνονται έρμαια των ανώμαλων ορέξεων του κάθε παράσιτου (άσυλα, καθυστερημένων και ανιάτων), και το χειρότερο, στη συνέχεια, καλούμαι εγώ, με τους φόρους μου, να πληρώνω τα σπασμένα και τα κλεμμένα.

 Και τελειώνοντας, ΜΕ ΧΑΛΑΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΟΛΥ το γεγονός, ότι αυτοί που άνοιξαν διάπλατα τα σύνορα της χώρας (για καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς), αυτοί που είναι οι ηθικοί αυτουργοί (είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω σκοπιμότητας) του επαναλαμβανόμενου ολοκαυτώματος της πρωτεύουσας, αυτοί, που είναι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των καθημερινών περιστατικών αυτοκτονίας (λόγω, οικονομικής απόγνωσης, το τονίζω), ακόμα, ? θα ?, θα ?, θα ?!

 Και μ? εξοργίζει το γεγονός, ότι υπάρχουν ακόμα στη χώρα γραφικοί, ραμολημένοι και ανεκδιήγητοι (πάσης φύσεως Πρόεδροι και λοιπές θλιβερές καρικατούρες, ? ονόματα δεν λέμε), που ισχυρίζονται, ότι στην Ελλάδα του σήμερα, που φτάσαμε στο σημείο, το κράτος να κάνει εισβολή στο σπίτι (με τα χαράτσια) και επιδρομή στις οικονομίες του κοσμάκη, διάγομεν βίον δημοκρατικό (αχαχααααααααχαααααα, τύφλα νάχει ο Τοτός και ο Μπόμπος).

Στη φυσική, μία εκ των θεμελιωδών αρχών, είναι αυτή της δράσης-αντίδρασης. Επιπλέον, ένα ελατήριο, αν και έχει μεγάλη δυνατότητα τάνυσης (= τεντώματος), αν ξεπεράσεις κάποιο συγκεκριμένο όριο, αυτό ξεχειλώνει και δεν επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση.

Δυστυχώς κ. Μαυρίδη, τα όρια στην Ελλάδα, ξεπεράστηκαν από καιρού, κατά πολύ και απ? όλους δαύτους. Και δεν αναφέρομαι τώρα, σε οικονομικά θέματα ή ηθικολογίες της πλάκας, αλλά κυρίως, σε θεμελιώδη ζητήματα -αρχής, δεοντολογίας και τάξης-. Γιατί κάποιοι, είτε επειδή είναι βολεμένοι, είτε μίσθαρνα όργανα, είτε ηλίθιοι-μαλάκες (σ? αυτούς συμπεριλαμβάνονται οι εξυπνάκηδες, ψευτοκουλτουριάρηδες, κλπ.) είτε αποχαυνωμένοι-μαλθακοποιημένοι (= ραγιαδάκοι), μπορεί να παίζουν το παιχνίδι, όπως τους το επιτάσσουν και το προδιαγράφουν οι «πονηροί» και οι βλάχοι. Κάποιοι άλλοι όμως, επειδή δεν γουστάρουν πλέον την παραφιλολογία και τα παραμύθια, παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους. Γιατί, ακόμα και αν χρειαστεί να μεταναστεύσουμε, επειδή δεν αντέχουμε τη μπόχα και, κυρίως, τη βλακεία, προηγουμένως, ?.

 ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ πρέπει να ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ και γι΄ αυτό. Το πολύ το «κύριε ελέησον» και οι αβρότητες, κάποια στιγμή, καταντάνε αηδία. Τέρμα τα πάπαλα. Τόσο απλά.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, τόσα χρόνια, όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως οι «δημοκρατούντες», με πρωτοστάτες «αθάνατους» τύπους σαν τον Πετσάλνικο, μας σερβίρουν την ίδια άνοστη καραμέλα: «η δημοκρατία στην Ελλάδα, αν και δεν φοβάται τίποτα (χμ, ? ώστε έτσι, ατρόμητη εεεεεεεεε?), χρειάζεται και κερδίζεται με θυσίες». Ε, λοιπόν, εμείς, κάναμε και κάνουμε πάρα πολλές θυσίες, η σειρά σας τώρα, ? για μικροθυσίες, τουτέστιν, δεν χάλασε ο κόσμος βρε αδερφέ, να πέσει και καμιά σφαλιάρα ή ν? ανοίξει και καμία μύτη αυτών που μας διοικούν (αλλοίμονο από αυτούς, που αυτοκτονούνε, κάθε λίγο και λιγάκι). Αντε ντε, αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων και δείξτε και λίγο τσαγανό, όλοι εσείς στη Βουλή, γιατί, όπως μούλεγε και ένας γυμναστής μου, αυτό που λείπει στον τόπο (με τη δημοκρατία του κώλου), είναι το «νεύρο» (και όχι ο ψευτο-τσαμπουκάς του νέο-ελληναρά μόνο στο τιμόνι του αυτοκινήτου). Εξάλλου, θάχετε και τον Πύρρο να σας προπονεί, όποτε χρειάζεται. Καταλάβατε τώρα μωρέ, γιατί βάλανε και το Δήμα, υποψήφιο στα ψηφοδέλτιά τους?

Και για να κλείσω το θέμα: η κόπρος του Αυγεία που έχει μαζευτεί στους «ντόπιους» στάβλους ξεχείλισε, τα σκατά μας έπνιξαν και δεν μαζεύονται με τίποτα πλέον. Αν όμως, υπάρχουν κάποιοι «φιλότιμοι», που είναι εξοικειωμένοι με τη «διαδικασία» (π.χ. του μπόγια ή του μπαμπούλα) και δεν έχουν «κωλύματα», προσωπικά, ουδέν πρόβλημα, δεν έχω κανένα απολύτως κόλλημα, ν? αναλάβουν οι χρυσαυγίτες (και για λογαριασμό μου) τη σχετική υπεργολαβία, το ξεκαθάρισμα και ξεσκαρτάρισμα. Και φυσικά, η πληρωμή τους, ? μετά την οριστική παραλαβή του έργου, καθόσον, τα πάντα, κρίνονται εκ του τελικού αποτελέσματος !

8. Μιας και αναφέρθηκα παραπάνω σ? εξομολογήσεις, μετάνοιες και παπάδες:

Eνας τύπος, αποφάσισε κάποια μέρα, να πάει να εξομολογηθεί. Επειδή είχε κάνει ουκ ολίγες παλιανθρωπιές στη ζωή του, τον έζωναν οι τύψεις και γύρευε άφεση αμαρτιών. Βρήκε λοιπόν τον κατάλληλο παπά και αρχίσανε το τροπάριο:
- Πάτερ μου, είμαι αμαρτωλός, βοήθα με να εξαγνιστώ.
- Μη σε νοιάζει τέκνον μου, άνοιξέ μου την καρδιά σου, ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος, θα σε συγχωρέσει.
- Να, επειδή είχα καιρό να πάω με γυναίκα, βρήκα ένα γουρούνι και το πήδηξα.
- Μεγάλη αμαρτία τέκνον μου, πολύ μεγάλη. Για πέσμου όμως, το γουρούνι ήταν αρσενικό ή θηλυκό?
- Ε όχι και αρσενικό ρε πάτερ, ήμαρτον ? για ανώμαλο με πέρασες !

Ετσι και στην «αξιοζήλευτη ελληνική δημοκρατία». Αυτό που μετράει, δεν είναι το τί έκανες, αλλά, το εάν αυτό που έκανες, έγινε σύμφωνα με τον «τύπο» και τη δέουσα «ευλάβεια-διακριτικότητα». Στη συνέχεια, πετάς μία συγγνώμη-εξομολόγηση και καθάρισες. Αμ δε ?. !

9. Κάποτε, ένας σοφός άνθρωπος με δίδαξε τρία πράγματα. Πρώτον: να είσαι έντιμος και ακριβοδίκαιος. Δεύτερον: είναι δύσκολο, να βγάλεις τίμια χρήματα. Ωστόσο, είναι δέκα φορές δυσκολότερο, το να διατηρήσεις αυτά που έβγαλες ή απέκτησες και να μην τα χάσεις (= στα φάνε οι επιτήδειοι, καλή ώρα, το ελληνικόν κωλοχανείον). Τρίτον: να βοηθάς κατά το δυνατόν τους γύρω σου, ειδικά αν το χρειάζονται και να επιδεικνύεις σύνεση και ανοχή στις προκλήσεις. Αν όμως, πάει κάποιος να σε «πηδήξει» και μάλιστα, «από πίσω» (= πισώπλατα και συγκεκαλυμμένα), θα τον «πηδήξεις» πρώτος εσύ, πριν προλάβει εκείνος. Τα λόγια αυτά, τα βρίσκω καθημερινά μπροστά μου και ειδικά σήμερα, καταλαβαίνω την τεράστια σημασία και αξία τους.

Κι΄ επειδή θεωρώ, ότι εμείς, ούτε «ανώμαλοι» είμαστε, ούτε «χαλβάδες» (για να τους αφήσουμε, να μας απαυτώσουν ή να μας φάνε το βιός), δώστε ένα σκληρό μάθημα «savoir-vivre» στους φλούφληδες (ειδικά τους άεργους, γλοιώδεις, ανίκανους και ψευταράδες) που παρασιτούν τόσα χρόνια εις βάρος μας.

Όπως μας χορεύουν στο ταψί τόσα χρόνια, κάντε τους να χοροπηδάνε σκληρά και άγρια μεθαύριο,εξάλλου, καλό και στην υγεία θα τους κάνει, να χάσουν και μερικά κιλά από την υπερτροφία, τη «μάσα» και την παχυσαρκία.