O Παπαδήμος θα μπορούσε να το πάρει στραβά ή και να απαντήσει έξω από τα όρια της αστικής ευγένειας. Μόλις την Παρασκευή μας διαμήνυσε ότι ο ίδιος θα ανακοινώσει την ημερομηνία των εκλογών κατά την επιστροφή του

στην Αθήνα. Δεν χρειάζεται. Το έκανε ο Σαμαράς στο Αιγάλεω με το ύφος του τύπου που μπαίνει στο σαλούν, κλωτσάει την πόρτα και λέει στον πιανίστα να παίξει κάτι χαρούμενο.

Τώρα αν σηκώσεις κοντά στο φως τη φράση «εκλογές θα γίνουν στις 6 Μαϊου θέλουν δεν θέλουν», είναι βέβαιον ότι θα δεις πολλές σκιές που θα δικαιολογήσεις λόγω αυξημένων επικοινωνιακών αναγκών. Δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς: σε λίγο ο Σαμαράς θα βγάζει τα γυαλιά και θα σηκώνει τα μανίκια προκειμένου να δείξει, συγκρινόμενος με τον Καμμένο, ποιος είναι ο μάγκας και ποιος ο μπούλης. Επίσης κάπως πρέπει να πείσει ότι διατηρεί μεγάλες αποστάσεις από τον Βενιζέλο. Ο Σαμαράς καλείται να αποδείξει ότι δεν θα ακολουθήσει την πολιτική που φέρει την υπογραφή του. Αντίθετα ο Βενιζέλος πρέπει, απλώς, να την υπερασπιστεί. Ο Σαμαράς έχει τον Καμμένο σαν πίτμπουλ που του δαγκώνει το πόδι. Ο Κουβέλης δεν απευθύνεται σε οργισμένους, αλλά σε απογοητευμένους. Και ο Βενιζέλος πιο εύκολα θα βρει μία τάπα για να κλείσει την απογοήτευση, παρά για να συγκρατήσει την οργή. Όμως όποιο συσχετισμό και αν βάλετε στο τραπέζι το αποτύπωμα που θα αφήσει έχει τον ιδρώτα πρωτόγνωρης έντασης.

Θεωρητικά το διακύβευμα είναι η κατάσταση της χώρας μετά τις εκλογές.

Φοβούμαι ότι το θέμα μας είναι πώς θα φτάσει η χώρα ως την κάλπη. Με γιαούρτια να διασταυρώνονται στον αέρα, θηλιές να κουνιούνται στον άνεμο και φασιστικά συνθήματα να κερδίζουν προοδευτική νομιμοποίηση, η χώρα θα φτάσει στην κάλπη φοβισμένη.

Και είναι η καλύτερη προοπτική γι' αυτό που συνηθίζαμε να ονομάζουμε «δικομματισμό».

Σε περιόδους αστάθειας, έντασης και αβεβαιότητας οι άνθρωποι συνηθίζουν να συσπειρώνονται γύρω από ηγεσίες που θεωρούν ισχυρές και σταθερές.

 Άλλους δέκα ειδικούς φρουρούς να δείρουν και στην περιφέρεια της χώρας ο Χρυσοχοϊδης θα κυκλοφορεί και σε φυλαχτό.

 Ακόμα λίγο να υψώσει τη φωνή ο Καμμένος και θα φοβηθούν όσοι τον έπαιρναν στην πλάκα.

Μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές τα δύο κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή θα θεωρούνται παράγοντες σταθερότητας και ομαλότητας.

Και το βράδυ της 6ης Μαϊου Βενιζέλος και Σαμαράς θα δουν μαζί τα αποτελέσματα. Ακόμα και αν θέλουν να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον, γύρω-γύρω θα υπάρχει τάφρος. Ζευγάρι που δεν μπορεί να χωρίσει, φάρμακα με την ίδια δραστική ουσία.

 Ας διατηρήσουν αξιοπρεπείς τρόπους τώρα γιατί μετά θα ντρέπονται.

Του Κώστα Γιαννακίδη