Η περίπτωση της Ελλάδας, δεν διαφέρει και πολύ. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, στις περιοχές που δόθηκε η πρώτη έγκριση για υποθαλάσσια εξόρυξη εκτιμάται ότι υπάρχουν κοιτάσματα δυναμικότητας 283 εκατομμυρίων βαρελιών σε βάθος 20ετίας. Με τις διεθνείς προβλέψεις για τη διακύμανση της τιμής του πετρελαίου -που σύμφωνα με έρευνες τα επόμενα χρόνια προβλέπεται στα 150 δολάρια το βαρέλι, η εκτιμώμενη αξία αυτών των ποσοτήτων ανέρχεται περίπου στα 25 δισ. ευρώ στη διάρκεια της 20ετίας, εκ των οποίων σε 12-14 υπολογίζονται τα έσοδα του δημοσίου.

Αντίστοιχα δε, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Συνδέσμου Eλληνικών Tουριστικών Eπιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) το 2010 οι τουριστικές εισπράξεις ανήλθαν στα 9,61 δις ευρώ, δηλαδή σε βάθος 20ατιας περί τα 192.2 δις εκατομμύρια ευρώ. Επιπλέον ο τουρισμός απασχολεί 400.000 εργαζόμενους έναντι μερικών χιλιάδων που θα απασχοληθούν στην πετρελαϊκή εξόρυξη.

Γίνεται λοιπόν ευκόλως αντιληπτό ότι η εξόρυξη πετρελαίου πρέπει να γίνει με πολύ προσεκτικά βήματα και να μην αντιμετωπίζεται ως λύτρωση υπεραπλουστευτικά, από την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας. Και αυτό γιατί δεν απειλεί μόνο το περιβάλλον αλλά την μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας, την Τουριστική.

Ακολουθούν τέσσερις σύντομες προτάσεις:
α) Πρέπει απαραιτήτως να υπάρξουν αυστηρότεροι κανόνες εξορύξεως, εντάσσοντας και νέες παραμέτρους ασφαλείας όπως αυτές προσφάτως επισημάνθηκαν και νομοθετήθηκαν στις ΗΠΑ.
β) Πλήρη απαγόρευση εξορύξεων όπου τα χαρακτηριστικά της θάλασσας τείνουν σε αυτά της «κλειστής θάλασσας».
γ) Πλήρη απαγόρευση εξορύξεων σε απόσταση 200 χλμ. από τουριστικές ζώνες υψηλής κερδοφορίας πχ. Κέρκυρα, Ρόδος, Μύκονος, Σαντορίνη, Κρήτη κτλ.
δ) Και τέλος και ίσως σημαντικότερο όλων, επικέντρωση των προσπαθειών μας στην εξόρυξη φυσικού αερίου. Το οποίο έχει λιγότερο οδυνηρές επιπτώσεις σε περίπτωση ατυχήματος, είναι πιο φιλικό απέναντι στο φαινόμενο του θερμοκηπίου αλλά και θεωρείτε το καύσιμο του μέλλοντος.