Η Coca Cola έφυγε, η Credit Agricole ετοιμάζεται να φύγει, η οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, η φοροδιαφυγή οργιάζει, η ημιδιαλυμένη διοίκηση δεν έχει λόγο να λειτουργεί. Λύση, σε όλα αυτά, κατά πολλούς, θα δώσουν οι πρόωρες εκλογές!
Σωρεία αιτιών, ή ορθότερα προσχημάτων, δικαιολογούν την ανωτέρω επιλογή. Κάποιοι θέτουν θέμα δημοκρατίας, εκτιμώντας ότι υφίσταται ηθικό πρόβλημα, καθώς δε νομιμοποιείται η κυβέρνηση αυτή (δυο κομμάτων με άνω των 151 βουλευτών) να παίρνει αποφάσεις. Τα πληρωμένα από τα κόμματα γκάλοπ ενισχύουν αυτήν τη θέση. Από την άλλη, η Ιταλία του Μάριο Μόντι θεωρείται ως μια μη δημοκρατική χώρα;
Τι εξυπηρετεί στην ουσία η παραφιλολογία και οι εμμονές για πρόωρες εκλογές; Τίποτα άλλο, παρά την αναπαραγωγή ενός σαθρού συστήματος με τους ίδιους «παίχτες». Με τις πρόωρες εκλογές δίνεται πίστωση χρόνου, στους πολιτικούς με χαμηλές δεξιότητες, οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι η αιτία που τις προκαλούν. Αυτοί, θα καταδείκνυαν με πιο εμφανή τρόπο την ανεπάρκειάς τους, αν συνέχιζαν να λειτουργούν για μια τετραετία.
Με το περιβάλλον λοιπόν που διαμορφώνουν οι πρόωρες εκλογές, πολιτικοί σε διαδικασία σήψης επιβιώνουν, επανερχόμενοι δήθεν ανανεωμένοι. Έτσι, ανακόπτεται η ελεύθερη πτώση ημιθανών βαρόνων της πολιτικής με ασήμαντο έργο, αφού όλα φαίνεται ότι αρχίζουν από ένα δήθεν νέο σημείο εκκίνησης. Όλοι λοιπόν βιώνουμε την αυταπάτη της δήθεν ανανέωσης της πολιτικής ζωής του τόπου με τη νωπή εντολή που δίνουμε. Σχηματικά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι οι πρόωρες εκλογές παίζουν τον ρόλο του αίματος που έχει ανάγκη ο βρικόλακας.
Τι θα έπρεπε να γίνει; Να ακολουθούσαμε απλά το παράδειγμα της Ιταλίας. Οι πεφωτισμένοι αρχηγοί μας, για χάρη των συμφερόντων της χώρας, του λαού της και σε τελική ανάλυση, της επιβίωσης του πολιτικού συστήματος, όφειλαν λοιπόν να δημιουργήσουν μια ολιγομελή κυβέρνηση με ό,τι καλύτερο διέθεταν.
Η κάλπη σε λίγες ημέρες, θα δώσει ένα από τα τρία αποτελέσματα:
- Ορισμένοι πιστεύουν ότι η Ν.Δ θα μπορέσει να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Αν υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό υλοποιείται, η δεύτερη ερώτηση που εύλογα προκύπτει είναι η ακόλουθη: Με ποιους θα κυβερνήσει; Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία της αρχηγικής ομάδας γύρω από τον κο Σαμαρά, είναι αυτή που οδήγησε την ελληνική οικονομία στο χάλι που βρέθηκε το 2009. Η θέση ότι εξωκοινοβουλευτικοί θα αναλάβουν την ηγεσία των υπουργείων έχει μάλλον χαθεί από το λεξιλόγιο του αρχηγού του κόμματος. Οι λίγοι νέοι (με νέα μυαλά) θα παρασυρθούν κατά πάσα πιθανότητα, από τους φθαρμένους παλιούς ή τους νέους που ήδη έχουν παλιώσει και ενσωματωθεί στην υφιστάμενη πολιτική κουλτούρα.
- Συγκυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, με εκείνα όμως τα φθαρμένα στελέχη που οδήγησαν την οικονομία στο σημείο που βρίσκεται. Αυτό θα αποφευχθεί μόνο αν ο Θεός φωτίσει τους δύο αρχηγούς και κάνουν επιτέλους την επανάστασή τους, οδηγώντας στα τάρταρα τους παλιούς αναποτελεσματικούς βαρόνους της πολιτικής και αναδεικνύοντας νέους με γνώσεις και στρατηγική.
- Δημιουργία κυβέρνησης από τρία κόμματα. Αυτό θα συμβεί αν θυμώσουν οι ψηφοφόροι, δεν φοβηθούν και ως εκ τούτου δεν ενισχύσουν τα μεγάλα κόμματα. Εδώ η ακυβερνησία θα αγγίξει τα ανώτατα όριά της.
Συνέπεια των προώρων εκλογών: Αποκλίσεις από όσα έχουν συμφωνηθεί με τους πιστωτές μας, νέα περίοδος αβεβαιότητας για τους επενδυτές και κόλασης για τα εισοδήματα και τα νοικοκυριά. Η πλήρης κατάρρευση της οικονομίας δεν αποκλείεται, μη αποτελώντας πια φανταστικό σενάριο. Συνέπεια της κατάρρευσης: Το ολικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, του ορυκτού της πλούτου κ.λπ στους πιστωτές μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός δημοκρατικού μένους ή σωστότερα μιας υποκρισίας ή ενός πολιτικού αριβισμού, με στόχο τις πρόωρες εκλογές!
Η νέα κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει, ανάμεσα στα πολλά, ένα κύριο πρόβλημα: Την περαιτέρω κινεζοποίηση της ελληνικής οικονομίας, που θα επέλθει με μια νέα μείωση των μισθών, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δηλώσεις της Διευθύντριας του ΔΝΤ κας Λαγκάρντ και των πέριξ αυτής. Στρατηγικός στόχος μιας τέτοιας επιλογής είναι ένας: Το φθηνό εργατικό δυναμικό που θα εξυπηρετήσει τους ξένους επενδυτές. Οτιδήποτε άλλη συζήτηση σχετικά με τους άλλους παράγοντες, που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα εκλείπει.
Η ανικανότητα των πολιτικών μας και οι εκλογικοί πειραματισμοί δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προσφέρουν νερό στον μύλο της κας Λαγκάρντ και όσων άλλων ασπάζονται αυτές τις θέσεις.
Του Δημήτρη Μάρδα
*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.
