Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε νιώσει εγκλωβισμένοι σε μία σχέση γεμάτη προβλήματα, καβγάδες και αντιθέσεις. Κι όσες φορές έχουμε πει «αντίο», άλλες τόσες έχουμε γυρίσει πίσω. Είναι μία αδιέξοδος

που τη διασχίζουμε κάθε φορά με την ίδια ελπίδα: ότι κάτι θα αλλάξει στην πορεία. Ένα λάθος που το ξανακάνουμε με το ίδιο πάθος και λαχτάρα. Τι είναι αυτό, όμως, που μας εμποδίζει να πάρουμε την απόφαση να φύγουμε;
H απάντηση είναι απλή και βρίσκεται στη φύση του ανθρώπου. Είναι η ερωτική αύρα που μας εμπνέει ο σύντροφός μας. Είναι αυτό που, όταν κλείσουμε τα μάτια μας, εικόνες του προσώπου του, του σώματός του, του αγγίγματός του μάς έρχονται κατευθείαν στο μυαλό.

Είναι αυτό το «κάτι» που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε το άρωμα του κορμιού του, την απαλότητα των χειλιών του. Είναι αυτό το «κάτι», το ξεχωριστό, που, όταν μας αγγίζει, μας διαπερνά ηλεκτρισμός. Είναι η έντονη σεξουαλική έλξη που παραβλέπει όλες τις αντιθέσεις. Είναι ο πόθος και η φλόγα που μας κάνει να τον σκεφτόμαστε συνέχεια, να τον επιθυμούμε και να έχουμε μάτια μόνο για αυτόν. Είναι η σύγκλιση των δύο κορμιών που μας κάνει να νιώθουμε πως το ένα κορμί ήταν φτιαγμένο για τον άλλον.

Όλοι έχουμε βιώσει μία τέτοια σχέση κι όσοι ακόμα δεν την έχουν γευτεί δεν μπορούν να κατανοήσουν την αληθινή διάσταση της λέξης «πάθος», του πάθους που σε φτάνει στα όρια της τρέλας και της απόγνωσης, αλλά που ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ.

Η σεξουαλική επαφή, λοιπόν, είναι άμεσα και απόλυτα συνυφασμένη με την εξέλιξη και το «δέσιμο» μιας σχέσης. Η έκφραση, ότι ο έρωτας είναι «τυφλός», είναι απολύτως κατανοητή και μας κάνει να δεθούμε ψυχικά, σωματικά και πνευματικά ακόμα και με το λάθος άτομο.
Άλλοι στη ζωή προτιμάνε ένα ήσυχο λιμανάκι, για να... αράξουν, και άλλοι διαλέγουν την τρικυμία, προκειμένου να ζήσουν την περιπέτεια. Το ταξίδι του καθενός χαράσσεται από την ιδιοσυγκρασία και τις προσωπικές εμπειρίες που χτίζει σε κάθε δρομολόγιο. Το τίμημα του εισιτηρίου εξαρτάται πάντα από το πόσο μακριά θέλει να φτάσει.