Αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί, το δημοκρατικό αδιέξοδο στη Βουδαπέστη δεν αποτελεί μόνο ουγγρική υπόθεση. Τα γεγονότα στην Ουγγαρία αποτυπώνουν τάσεις που παρατηρούνται σε όλη την Ευρώπη, από τη Φλάνδρα μέχρι τη

Λιθουανία και την Ιταλία.
Παντού ακούει κανείς τα ίδια επιχειρήματα, σύμφωνα με τα οποία, οι πραγματικοί υπερασπιστές της δημοκρατίας είναι οι οπαδοί μιας εθνικής προσέγγισης, είτε πρόκειται για την Μάργκαρετ Θάτσερ είτε για τον Όρμπαν, τον Ζαν-Πιερ Σεβενεμάν ή τον Μπερλουσκόνι.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως η ένοπλη πτέρυγα μιας Διεθνούς με ιμπεριαλιστικές βλέψεις, που εκτείνονται μέχρι την Κίνα και τις αναδυόμενες χώρες. Η διεκδίκηση της ελευθερίας του Τύπου, του σεβασμού των κοινών κανόνων, της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, δεν είναι παρά μια απαράδεκτη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις!

Η ουγγρική περίπτωση, γράφει ο γάλλος καθηγητής Πολ Γκραντβόλ στη Le Monde, μας υπενθυμίζει ότι όταν εγκαταλείπονται οι αρχές, ακόμη κι εκείνη η δημοκρατία που είναι μια απλή εναλλαγή εξουσίας ύστερα από ελεύθερες εκλογές κινδυνεύει να σβήσει.

Στη Βουδαπέστη δεν υπάρχει πια παρά μόνο ένας ραδιοσταθμός της αντιπολίτευσης, κι αυτός τον άλλο μήνα κινδυνεύει να κλείσει. Μόνο ένα (καλωδιακό) τηλεοπτικό κανάλι έχει γραμμή διαφορετική από την κυβερνητική. Και η κυβέρνηση δεν έχει εφαρμόσει ακόμη τους νέους τυποκτόνους νόμους.

Με βάση τον νέο εκλογικό νόμο, το κυβερνητικό κόμμα Fidesz μπορεί ακόμη και με λιγότερο από το ένα τρίτο των ψήφων να αποσπάσει πλειοψηφία δύο τρίτων της Βουλής. Κι αυτό δεν είναι όλο. Η νέα Ουγγαρία ενδέχεται να οδηγήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα στα δικαστήρια για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν την εποχή του "υπαρκτού".

Ευνοώντας την ακροδεξιά στην πολιτιστική ζωή, επιτρέποντας στην ουγγρική Εθνοφρουρά να τρομοκρατεί τους τσιγγάνους και τους Εβραίους, το κυβερνών κόμμα ενισχύει την ιδέα ότι το ακροδεξιό κόμμα Jobbik είναι η λύση! Και ο πληθυσμός είναι ανήμπορος να αντιδράσει.

Το 80% των πολιτών, πάντως, δήλωσε σε πρόσφατη δημοσκόπηση ότι τα πράγματα πηγαίνουν σε λάθος κατεύθυνση. Πρόκειται για το ίδιο ποσοστό που είχε πει το ίδιο πράγμα τον Απρίλιο του 2011, ύστερα από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Θα περίμενε κανείς η Ευρώπη να έχει ξεσηκωθεί. Φαίνεται όμως ότι οι χώρες-μέλη δεν έχουν καμιά διάθεση να τιμωρήσουν τον Βίκτορ Όρμπαν.

Ούτε η Δεξιά, που ελέγχει τις 22 από τις 27 κυβερνήσεις, ούτε η πλειοψηφία των σοσιαλιστών, οι οποίοι φοβούνται ότι μια σκληρή γραμμή θα ενισχύσει τους μαγυάρους εθνικιστές.

Την περασμένη εβδομάδα, η σοσιαλιστική ομάδα αρνήθηκε ακόμη και να μεταβεί μια απλή αντιπροσωπεία βουλευτών στη Βουδαπέστη για να εξετάσει από κοντά την κατάσταση. Μόνο οι οικολόγοι, ένα μέρος της Αριστεράς και οι φιλελεύθεροι καταγγέλλουν την αντιδημοκρατική εκτροπή στην Ουγγαρία.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ζήτησε από την Ουγγαρία να τροποποιήσει σε διάστημα ενός μηνός τους νόμους που πλήττουν την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας, της αρχής προστασίας δεδομένων και της δικαιοσύνης. Όπως επισημαίνει όμως ο ανταποκριτής της Liberation στις Βρυξέλλες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν μπορεί να προχωρήσει περισσότερο.

Για την ακρίβεια, δεν μπορεί να παρέμβει παρά μόνο αν ένας νόμος παραβιάζει το ευρωπαϊκό δίκαιο. Κι αυτό αφορά ελάχιστους τομείς, κυρίως οικονομικού χαρακτήρα.

Ο "Βικτάτορας", όπως αποκαλεί η αντιπολίτευση τον Βίκτορ Όρμπαν, θα αρκεστεί έτσι για άλλη μια φορά να υποχωρήσει σε περιφερειακά και δευτερεύοντα θέματα, όπως έκανε πέρυσι με τον νόμο για τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Ζόλταν Κόβακς, ο υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης, δήλωσε στο Στρασβούργο ότι "η Ουγγαρία είναι έτοιμη να διευθετήσει όλα τα θέματα που ανακύπτουν στον τεχνικό διάλογο με την Κομισιόν"

Η Ευρώπη έπραξε πολύ άσχημα αφήνοντας τον Μπερλουσκόνι ασύδοτο επί είκοσι χρόνια, γράφει στη Λιμπερασιόν ο ιταλός φιλόσοφος Πάολο Φλόρες ντ'Αρκάις.

Αν δεν παρέμβει και εναντίον του Όρμπαν, προετοιμάζει ουσιαστικά την αυτοκτονία της. Γιατί η λήψη μέτρων εναντίον του Όρμπαν ισοδυναμεί με στήριξη της ουγγρικής Δημοκρατίας, των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους τραγουδώντας τον Ύμνο στη χαρά των Σίλερ-Μπετόβεν, τον οποίο η Ευρώπη υιοθέτησε ως δικό της ύμνο.
Πηγές: Le Monde, Liberation