Άλλες χρονιές, τέτοια περίοδο, κοιτούσαμε στα μάτια το νέο έτος και κάναμε ευχές, γεμάτες σχέδια και αισιοδοξία. Φέτος όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει και η πιο χαρούμενη σκέψη είναι να τη βγάλουμε όπως μπορούμε καθαρή το 2012. Και με υγεία,
θα προσθέσω εγώ?
Είθισται πολλές φορές περιοδικά, εφημερίδες και site να γράφουν για αυτά που θα θέλαμε να μας συμβούν την επόμενη χρονιά. Συνήθως είναι κείμενα που γράφονται με γέλιο. Ή συνοδεύονται με ανέκδοτα, του τύπου ?Να κερδίσω 10 εκατομμύρια στο κρατικό λαχείο και να πάθει εγκεφαλικό η γυναίκα μου την ίδια μέρα?! Φέτος ότι και να γράψεις η πλάκα δύσκολα χωράει. Να σας πω τι λένε οι πιο πολλοί άνθρωποι που ρώτησα, για να καταλάβετε πόσο χαμηλά έχει πέσει ο πήχης όχι μόνο της πλάκας, αλλά και της αισιοδοξίας; Και παράλληλα πόσο έχει ανέβει ο πήχης του φόβου;
Ένα λένε με μια φωνή: να τη βγάλουμε κουτσά στραβά το 2012 και ύστερα βλέπουμε. Υπέροχη ευχή? Ελπιδοφόρα? Να επιβιώσεις. Είτε είσαι υπάλληλος, είτε είσαι μαγαζάτορας, είτε είσαι επιχειρηματίας. Γιατί τι θα ήθελες να κάνεις; Ή για να το θέσουμε καλύτερα τι μπορείς εσύ να κάνεις άλλο, όταν η Ελλάδα καταρρέει. Χαρήκαμε με την κυβέρνηση εθνικής ενότητας και πριν ο κόκορας λαλήσει πλακώνονται όλοι μεταξύ τους. Έχει φρικάρει ο Παπαδήμος και δεν ξέρει τι να κάνει ο άνθρωπος. Οι Ευρωπαίοι περιμένουν να αντιδράσουμε υγιώς, αλλά πλέον όλα τα σενάρια λένε ότι δεν θα μας περιμένουν για πολύ καιρό. Άρα εκείνο που μπορείς να ελπίζεις είναι κάτι που δεν περνάει από το χέρι σου. Να μην μας κυνηγήσουν από την Ευρώπη και καταλήξουμε Αλβανία. Ή αν θέλετε να το κάνετε πιο ρομαντικό αλλά και πιο σκληρό, Αργεντινή.
Ακόμα θα ήλπιζες, αλλά πάλι δεν είναι στο χέρι σου, τα κόμματα να σταματήσουν τη μαλακία για το πότε θα γίνουν εκλογές και να συνεργαστούν και για εμάς και για τους ξένους, ώστε η Ελλάδα να πάρει λίγο οικονομικά τα πάνω της. Όταν η αγορά πεθαίνει, πεθαίνουμε όλοι μας. Όταν κόβονται μισθοί, συντάξεις, όταν δεν μπαίνει άνθρωπος να ψωνίσει ένα δώρο, δεν θα φαλιρίσουμε όλοι μας; Ποιος και για ποια υπηρεσία θα πληρώνει. Δεν κόβεις μόνο το περιοδικό και την εφημερίδα, μέχρι και τα sms κόβεις. Βλέπω τους πολιτικούς σε αφασία. Και ειδικά τους ΠΑΣΟΚους σε πλήρη τρέλα. Κανείς δεν λέει πια μια θαρραλέα κουβέντα, μια αλλαγή, μια πρόταση που θα μας βγάλει από το τέλμα. Κανένας δεν σκέφτεται ότι ο ειδικός τομέας έχει επιχειρήσεις που όλες σχεδόν μπαίνουν μέσα και λεφτά δεν υπάρχουν, τράπεζες δεν υπάρχουν. Μόνο φόροι υπάρχουν.
Τι άλλο θες να ζητήσεις από το 2012; Να σου ξανασηκωθεί, ας πούμε, γιατί και αυτό το θέμα από ότι ζω και ακούω έχει πάρει την πορεία του ελληνικού χρηματιστηρίου. Limit down. Ούτε ωραίες γυναίκες δεν βγαίνουν πια. Αλλά και να έβγαιναν που θα τις έβλεπες; Η μόνη διέξοδος πια στον κόσμο έχει καταντήσει να είναι το internet. Παλιά ήταν όλα τα μέσα ένα παράθυρο στον κόσμο. Τώρα είμαστε εμείς στην κλεισούρα μας σαν να μην ανήκουμε πουθενά, σαν να ζούμε με ιδιαίτερους κοινωνικούς και οικονομικούς κανόνες και όλοι οι υπόλοιποι αλλού.
Να σας πω την αλήθεια και η τηλεόραση καλό κάνει. Ειδικά όταν έχει σόου ή κωμωδίες. Είναι μια ευκαιρία για να ξαλεγράρεις. Να πάρεις ένα ποτήρι κρασί και να βλέπεις έναν πιτσιρικά να μαγειρεύει, μια γκόμενα να τσουλάει στον πάγο, μια όμορφη γυναίκα να τραγουδάει, τον Τρίφωνα να μπαίνει στο σκοτεινό δωμάτιο και τον Χαραλαμπόπουλο να σου προσφέρει άπλετο γέλιο ? έστω και με δανεικό από τα ξένα σενάριο.
Τόσο απλά. Τώρα που τα ξανακοιτάω όλα τα παραπάνω, δεν έχουν και κόστος. Δεν εμπεριέχουν υλικά αγαθά, ούτε καν ταξίδια. Κανονικά θα έπρεπε να έχεις λεφτά τώρα για να φεύγεις συνέχεια, να βλέπεις άλλες χώρες και να έρχεσαι στα ίσια σου. Αλλά ούτε και αυτό δεν βγαίνει, γιατί μετά μπορείς να πάθεις, αυτό που παθαίνεις μετά τις γιορτές: να σου έρθει όλη η μαυρίλα κατευθείαν στα μούτρα. Κάτι σαν το hangover.
Ωστόσο είμαι αισιόδοξος. Για να πω την αλήθεια προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Κοιτάζω τους πιτσιρικάδες που δεν έχουν αίσθηση του φόβου, να χαμογελάνε, να χορεύουν, να τραγουδάνε και παίρνω τα πάνω μου. Κοιτώντας τους μικρούς, όχι μόνο τους δικούς μου, όλους τους μικρούς, με πιάνει αισιοδοξία. Μάλλον έτσι πρέπει να λειτουργήσουμε, σαν φοιτητές που τελειώνουν τη σχολή και δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν στη συνέχεια, είναι μπερδεμένοι, αλλά ψάχνουν να βρουν με όλους τους τρόπους τα ωραία πράγματα που θέλουν να κάνουν στο μέλλον. Θέλω να ξαναγυρίσω σε μια πολυφορεμένη έκφραση από το ?Όσα παίρνει ο άνεμος?, που την είπε η Σκάρλετ Ο?Χαρα όταν όλα έχουν καεί έξω από τον εμφύλιο και την παρατάει και ο γκόμενος:
?Tomorrow is another day?.
Ωραία σκέψη για να κοιμάσαι με αυτήν κάθε μέρα. Που ξέρεις μπορεί να έρθουν και καλύτερα. Και αυτό μας έχει συμβεί στη ζωή.
ΥΓ.: Για να σας πω την αλήθεια, όταν μεγαλώνεις, κάνεις πάντα και μια άλλη ευχή. Και αυτή σκέφτεσαι στις 12 η ώρα που αλλάζει ο χρόνος. Τα παιδιά μου να είναι καλά και την υγεία μας να έχουμε. Υπήρχαν οικογένειες με πολλά λεφτά, για παράδειγμα οι Ωνάσηδες και οι Κένεντι. Με την εξουσία και το χρήμα όμως δεν αγόρασαν ούτε μια μέρα ζωής παραπάνω.
Από τον Πέτρο Κωστόπουλο
