Δεν επιφυλάσσει καλά νέα η έρευνα, για τους εργασιομανείς που βλέπουν τη δουλειά ως καταφύγιο.

Όσο και αν επιδιώκουν να ξεχαστούν από τα προσωπικά τους βάσανα με την «εργασιοθεραπεία», η ικανοποίηση που παίρνουν από την επαγγελματική τους ζωή δεν μπορεί να ισοφαρίσει την επιβάρυνση που βιώνουν από αρνητικές καταστάσεις στο σπίτι. Αυτό βέβαια στους πληθυσμούς που δεν αντιμετωπίζουν θέμα οικονομικής επιβίωσης?

«Οι τομείς της ζωής και της δουλειάς σίγουρα είναι συνδεδεμένοι. Η ευτυχία στο σπίτι επηρεάζει τη διάθεση μας στη δουλειά και το αντίστροφο. Ωστόσο, δεν προκύπτουν στοιχεία που να μας δείχνουν ότι οι άνθρωποι που είναι πολύ δυστυχείς στο σπίτι τους, νιώθουν να αποζημιώνονται από τη δουλειά τους με οποιονδήποτε τρόπο» δηλώνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κίνγκστον του Λονδίνου, Γιάννης Γεωργέλλης.

Η έρευνα, από την οποία βγήκαν τα παραπάνω συμπεράσματα, έγινε σε πάνω από 10.000 ανθρώπους σε τριάντα ευρωπαϊκές χώρες και δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «British Journal of Management».

Τα αποτελέσματα της έρευνας στις χώρες της δυτικής Ευρώπης που είχαν κατά μέσο όρο ίδιο κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό προϊόν, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία, έδειξαν μικρότερη σχέση ανάμεσα στη δουλειά και την ικανοποίηση από τη ζωή γενικότερα.

Αντίθετα, η παραπάνω σχέση ήταν πολύ πιο έντονη στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, με πιο χαμηλό ακαθάριστο εθνικό προϊόν κατά κεφαλήν, όπως η Κροατία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία.

«Η πλειοψηφία των ανθρώπων σε χώρες με πιο παραδοσιακές αξίες αναφέρει ότι η δουλειά είναι εξαιρετικά σημαντική στη ζωή τους. Αυτό όμως δεν ισχύει σε πολίτες των πιο ισχυρών οικονομιών που θεωρούν τη δουλειά μικρό κομμάτι της ταυτότητά τους» εξηγεί ο καθηγητής Γεωωργέλλης και προσθέτει:

«Η έρευνα διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το να είναι κανείς χαρούμενος στη δουλειά του είναι λιγότερο σημαντικό για τη γενικότερη διάθεση των γυναικών όταν έχουν παιδιά προσχολικής ηλικίας, πιθανώς επειδή αυτό αλλάζει τις προτεραιότητες στην καθημερινότητά τους.

Επίσης, καταγράφεται σημαντική αλλαγή στη σχέση ικανοποίησης στη δουλειά και γενικότερης ικανοποίησης από τη ζωή, όταν τα παιδιά περνούν στην εφηβεία, οπότε η μητέρα έχει λιγότερα να κάνει στην καθημερινότητα γι' αυτά».