Ας ξεκινήσουμε από την αρχή: Τελείωσα την σχολή μου πριν από 3 χρόνια, έδωσα εξετάσεις στον ΑΣΕΠ, πέρασα και περιμένω ίσως για πολλάαααα χρόνια ακόμη την σειρά μου!
Στο διάστημα αυτό έχω κάνει πολλές δουλειές, όπως πωλήτρια, σερβιτόρα, τηλεφωνήτρια!

Για να μην λένε και οι ξένοι ότι είμαστε τεμπέληδες! Εδώ και 1 χρόνο, όμως, είμαι άνεργη.

Ξέρω ότι πολλοί είναι στη θέση μου. Τη σκέψη του να φύγω την επεξεργάζομαι εδώ και καιρό, αλλά τώρα έφτασα στην τελική απόφαση.

Ναι θέλω να φύγω... ξέρω ότι δύσκολα είναι παντού, ξέρω ότι η κρίση είναι παγκόσμια, αλλά επίσης ξέρω και ότι θέλω:

1) Να εργάζομαι τις ώρες που πρέπει και να παίρνω τον μισθό που δίκαια μου αναλογεί. Δεν ψάχνω για εκατομμύρια, θέλω απλώς να αμείβομαι δίκαια και αντικειμενικά.

2) Να με απορρίπτουν από κάποια δουλειά και να ξέρω ότι είναι γιατί τα προσόντα μου δεν φτάνουν. Όχι για τις απίστευτες δικαιολογίες που έχω ακούσει ότι είμαι πολύ κοντή (θέλουν μια πιο ψηλή), πολύ μορφωμένη (θέλουν ένα κούτσουρο), είμαι παντρεμένη (θέλουν μόνο φοιτήτριες και ελεύθερες) κτλ.

3) Θέλω όταν δουλεύω να είναι αυτονόητο ότι θα είμαι ασφαλισμένη, για να ελπίζω κι εγώ ότι κάποια στιγμή θα πάρω σύνταξη και ότι δεν θα πληρώνω για γιατρό ή νοσοκομείο αν πάθω κάτι (άνθρωπος είμαι).

4) Θέλω να μπορώ να ονειρευτώ ότι θα κάνω οικογένεια στο μέλλον και τα παιδιά μου θα ζουν αξιοπρεπώς και χωρίς να στερούνται βασικά πράγματα.

5) Θέλω να έχω τη δυνατότητα να πάω τις γνώσεις μου ένα βήμα παρακάτω και να κάνω ένα μεταπτυχιακό ή μια εξειδίκευση. Δικαίωμά μου είναι! Εδώ τα μεταπτυχιακά πάνε με τη λογική των ημετέρων! Ξέρω μια συμφοιτήτρια μου που ήδη τελειώνει το διδακτορικό της και ορκιστήκαμε μαζί! (Πότε πρόλαβε να κάνει και μεταπτυχιακό; Το έκανε παράλληλα με τις προπτυχιακές σπουδές)!

6) Δεν θέλω να γίνω αγρότης, γιατί δεν έχω κεφάλαιο και καθόλου ακίνητα για να βάλω υποθήκη και να πάρω δάνειο! Ούτε επιχειρηματίας με δικό μου νηπιαγωγείο, τουλάχιστον όχι σ΄αυτήν την χώρα, με αυτές τις συνθήκες. Οι γονείς δεν ξέρουν πως να τα βγάλουν πέρα, θα τρέχουν σε ιδιωτικά σχολεία;

7) Και πιο σημαντικό: Τον καιρό που δημιουργούνταν αυτό το πελατειακό, διεφθαρμένο και ανεξέλεγκτο κράτος, εγώ ήμουν παιδί, δεν είχα καμία ευθύνη και καμία ανάμειξη στις αποφάσεις!

Δεν είναι λοιπόν άδικο να καταστρέψω την ζωή μου για να σώσω μια χώρα που δεν την έφτασα εγώ εδώ;

Όχι, δεν θα βάλω εγώ πλάτη για τα λάθη άλλων! Θα φύγω και ας τα διορθώσουν οι γενιές που τα έφτιαξαν έτσι! Εκείνοι φταίνε!

Ξέρω ότι έχω δύσκολο δρόμο μπροστά μου, αλλά αν ισχύει ότι οι Έλληνες τα κατάφεραν σε χειρότερες καταστάσεις, τότε θα τα καταφέρω κι εγώ.

Αφροδίτη Τσαγγαδά, άνεργη πτυχιούχος νηπιαγωγός