Ενώ συμβαίνουν σημεία και τέρατα γύρω τους αυτοί στο υπουργικό συμβούλιο συζητούν, - θέματα δευτερευούσης σημασίας -  ο καθ' όλα επιεικής χαρακτηρισμός είναι του κ. Καψή στις ειδήσεις των 8 και ο πρωθυπουργός σαν καλός μπαμπάς τους συμβουλεύει να μη μαλώνουν μεταξύ τους σαν τα μικρά παιδιά

και τους δίνει και μια καραμελίτσα λέγοντας ότι δεν θα κάνει ανασχηματισμό, ούτε αναδιάρθρωση, λες και τον πιστεύει κανείς κάθε μέρα αυτό συζητιέται στους παγκόσμιους οικονομικούς κύκλους, όλοι τόχουν τούμπανο.

Είμαστε σε καράβι ακυβέρνητο χάσαμε τον καπετάνιο μας στην ουσία δεν είχαμε ποτέ, πάντα μούτσοι μας οδηγούσανε.

Έχουν πάψει πλέον να μας εντυπωσιάζουν τα επίπεδα στα οποία διαμορφώνονται οι αποδόσεις των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου. Χθες άλλο ένα? άλμα έφερε τη διαφορά απόδοσης του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου από το αντίστοιχο γερμανικό πάνω από τις 1.300 μονάδες βάσης σε επίπεδα δηλαδή αρκετών ετών προ ευρώ.

Το επιτόκιό του έφθασε έως το 16,34%, ενώ ο τίτλος διαπραγματεύεται σε τιμή χαμηλότερη κατά 46% από την ονομαστική του αξία. Όπως επίσης έχουν πάψει να μας εντυπωσιάζουν και οι αναφορές στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Το καθημερινό «δελτίο αναδιάρθρωσης» είναι αρκετά πλούσιο σε συμμετοχές και σχόλια. Μια συζήτηση που πριν από λίγους μήνες ακόμη ήταν «ταμπού» σήμερα αποτελεί το προσφιλές θέμα για αναλυτές, διαχειριστές κεφαλαίων, τραπεζίτες, πολιτικούς σε όλον τον πλανήτη.

Καθώς η υπόθεση της Πορτογαλίας έπαψε να απασχολεί τις αγορές αφού το προσδοκώμενο -η προσφυγή στο μηχανισμό- επετεύχθη και δεδομένου ότι το σενάριο της Ισπανίας μάλλον «δεν βγαίνει» για να το υποστηρίξει κανείς με ζέση, το ελληνικό θέμα επέστρεψε στο επίκεντρο της αγοραίας επικαιρότητας με τη νέα του διάσταση: το στοίχημα της αναθεώρησης του χρέους.

Όπως είπαμε όμως αυτά έχουν πάψει να εντυπωσιάζουν. Αντιθέτως αυτό που πραγματικά κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η παρεξηγήσιμη κυβερνητική? ψυχραιμία ή πιο σωστά η ανεξήγητη κυβερνητική αδράνεια ενώπιον -όχι των αποτιμήσεων της αγοράς αλλά- των κρίσιμων ημερών που μας χωρίζουν από τα μέσα του επόμενου μήνα.

Στις 10 του Μαΐου καταφθάνει το κλιμάκιο της τρόικας και έως τις 15 του ίδιου μήνα η κυβέρνηση πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να παρουσιάσει ένα γενικό σχέδιο «οδικού χάρτη». Πρέπει να εξηγήσει σε όλους -εταίρους, πιστωτές, φίλους και πολέμιους- πώς θα βρει τα «καύσιμα» για να πλοηγηθούμε βάσει του «οδικού χάρτη» που θα μας βγάλει από την κρίση.

Τότε θα πρέπει να ικανοποιήσει όλους όσοι εξακολουθούν να διατηρούν την εμπιστοσύνη τους στο ελληνικό πρόγραμμα και επιμένουν ότι υπάρχει διέξοδος αλλά και να δώσει πειστικές και αποστομωτικές απαντήσεις σε εκείνους που χαμογελούν ειρωνικά και συγκαταβατικά απέναντι στην ελληνική υπόθεση.

Τίποτε, ωστόσο, στο κυβερνητικό περιβάλλον δεν θυμίζει ότι γίνεται η κατάλληλη προετοιμασία προς αυτήν την κατεύθυνση. Το αντίθετο θα ήταν πράγματι άξιο εντυπωσιασμού?