¨ Στο φόντο, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά τον τόνο χάριζαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχουν αναφορές στην ιστορική πορεία και τις παραδόσεις της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Κυρίως, όμως, είχαν επίγνωση ότι η βασική παράμετρος, η ραχοκοκκαλιά και η ψυχή της υπό σύσταση παράταξης ανήκει στο ΠΑΣΟΚ. Αναπόφευκτα όσοι από τους υποψηφίους διέθεταν αμιγώς Πασοκική προέλευση κυριάρχησαν στις επιλογές των ψηφοφόρων. Εξάλλου οι αθρόα προσελθέντες πολίτες στη δημοκρατική και ανοιχτή στη βάση διαδικασία δεν είχαν την πολυτέλεια του χρόνου να εντρυφήσουν στα χαρίσματα άλλων διεκδικητών οι οποίοι εξαρχής φάνηκαν να να αναζητούν το πολιτικό τους στίγμα. Τους Πασόκους ήξεραν, αυτούς κατά πλειονότητα ψήφισαν.
΄Αλλωστε το πολιτικό παρελθόν οι ένδοξες περγαμηνές και οι ιδεολογικές ρίζες ούτε είναι εύκολο με μιας να ξεριζωθούν, ούτε δίκαιο είναι.

Προφανώς οι ψηφοφόροι δεν διατράνωσαν ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ» ούτε ανίχνευσαν την πιθανότητα ανασύστασης του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Διαμήνυσαν, όμως, με τη συμμετοχή τους ότι είναι πρόθυμοι να εμπλακούν με ζήλο στο πείραμα της «ανανέωσης» με ένα δικό τους φορέα. Μια πολιτική έκφραση των λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων, που έχουν αβάσταχτα υποφέρει από τη χρεωκοπία και τη διαχείριση της της χώρας από τη Δεξιά και το ΣΥΡΙΖΑ, και επιθυμούν μια εξωστρεφή πορεία αναδιάταξης του χώρου με προοδευτικό πρόσημο και όρους συνοχής, δικαιοσύνης και κοινωνικής ευαισθησίας.

Τυπικά το εκλογικό σώμα αυτής τη διαδικασίας θέλει να κλείσει η παρένθεση της ηγετικής κρίσης που δοκίμασε τη παράταξη και την οδήγησε σε εκλογική συρρίκνωση. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ο υπό σύσταση Κεντροαριστερός χώρος θα οδηγηθεί απρόσκοπτα σε αδιατάρακτη ενότητα , σύμπνοια και συμφιλίωση μεταξύ όσων των απαρτίζουν, αλλά η προσδοκία των πολιτών προς τα εκεί αποβλέπει. Στη δημιουργία, με δυο λόγια, του τρίτου ισχυρού κοινοβουλευτικού πόλου που θα δράσει καταλυτικά υπέρ της εθνικής ανασυγκρότησης. Σίγουρα δεν είναι και το ευκολότερο με δεδομένη την κοινωνικοπολιτική συγκυρία.

Ωστόσο, η υπέρβαση των εκλογικών ουλών και οι αποστάσεις από την ηθική φθορά του πρόσφατου παρελθόντος αποτελούν προϋπόθεση επανάκτησης της πολιτικής ηγεμονίας στη χώρα από το νέο εκλεγμένο από τη βάση τιμονιέρη της παράταξης. Στο κάτω κάτω τι παραπάνω εκτόπισμα έχει να προσθέσει στο πολιτικό προσωπικό του τόπου ένας στερεοτυπικά συγκρατημένος φιλελεύθερος σαν το Μητσοτάκη ή ένας ασύστολα κυνικός λαϊκιστής σαν το Τσίπρα.

Μια μοντέρνα, ανοιχτή στις νέες προκλήσεις με πλουραλιστικές προσλαμβάνουσες και καινούργια διανοητικά εργαλεία προσωπικότητα του Κεντροαριστερού χώρου θα μπορούσε να συνεγείρει δυναμικά τις λαϊκές δυνάμεις που κατέφυγαν ως πρόσφυγες και εξαπατήθηκαν από το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα είναι αν η Φώφη Γεννηματά και ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορούν να ταυτοποιηθούν ως τα αναγκαία και ικανά πολιτικά πρόσωπα που θα απαντήσουν σε διλήμματα, θα εκπονήσουν θέσεις και θα πάρουν αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε ευνοϊκό μετασχηματισμό της ταλαιπωρημένης κοινωνίας στη τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Αμφότεροι οι υποψήφιοι για την αρχηγία έχουν πολιτικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αλλά παράλληλα φέρουν και το, διόλου αμελητέο, Πασοκικό καταγωγικό ίχνος τους. Μένει να αποδεχθεί σε όποιον εκλεγεί ότι κουβαλάει ιδέες και ζωτικότητα, φρέσκα πρόσωπα και δυνάμεις, συγκροτημένο λόγο και ρηξικέλευθες προτάσεις ώστε να εμφανιστεί υπό την ηγεσία του ο χώρος ως ουσιαστική κυβερνώσα δύναμη. Ιδίως σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο που ενδεχομένως θα μεταβάλει και τη παραδοσιακή κομματική γεωγραφία, το ρητό “το αγώι κάνει τον αγωγιάτη” θα έχει πλέον μηδαμινή, αν όχι μόνο γραφική, σημασία.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΛΟΣ