Aiginio News - Εφημερίδα Πιερίας

Switch to desktop

Αλέξη, το δίκιο απαιτούμε, επειδή ταμπού είναι ο άνθρωπος κι όχι ένα νόμισμα

Ναι, αυτή είναι η πρώτη ήττα. Μεγάλη ήττα. Που προκάλεσε σοκ, μιας και ήμασταν απροετοίμαστοι. 

Όχι απλά επειδή κέρδισε ο Σόιμπλε και ότι αυτός εκφράζει, αλλά επειδή ένας ολόκληρος λαός, είδε να γκρεμίζεται ο κόσμος και η ελπίδα του.

Το αν είναι ένα βάρβαρο μνημόνιο, που οδηγεί σε νέα υποδούλωση και πάλι ένα λαό και μια χώρα, και σε εξευτελισμό την κυβέρνησή της, δεν το συζητάμε, είναι δεδομένο. Το αν μπορούσε να μην υπάρξει η υποδούλωση, ο εξευτελισμός και η ήττα, ας το συζητήσουμε σε άλλο χρόνο. Τώρα είναι ο πόλεμος σε εξέλιξη. Και στον πόλεμο δεν μπορείς να πηγαίνεις μόνο με ήττες, ακόμα και αν αυτές είναι εξηγήσιμες ή και «δικαιολογημένες».

Ας φύγουν λοιπόν τα λόγια, μεγάλα ή μικρά, κι ας αρχίσει στην πράξη να εφαρμόζεται μια άλλη πολιτική ανατροπής που δε θα στοχεύει μόνο στις εντυπώσεις ή τη διαχείριση της ήττας, αλλά στην ουσία της αναπτέρωσης της ελπίδας ενός λαού. Δηλαδή στην ουσιαστική πολιτική αποτελεσματικότητα.

Δίκιο θέλουν οι Έλληνες. Πλήρωσαν και πληρώνουν, αλλά το δίκιο και τη διέξοδο αναζητούν. Να πληρώσουν εκείνοι που πάντα τη γλίτωναν, να πληρώσουν εκείνοι που τους έφεραν εδώ με πολιτικές 40 χρόνων, εκ των οποίων 5 είχαν τις μνημονιακές βόμβες που τίναξαν την Ελλάδα στον αέρα. Να πληρώσουν όλοι και όλο το σύστημα που έκανε πάρτι σε βάρος ενός λαού.

Τί υπάρχει λοιπόν τώρα μπροστά; Ένα βάρβαρο μνημόνιο. Είναι η συνέπεια της ήττας. Αναπόφευκτης ή από λάθη, είπαμε θα το δούμε σε πιο ψύχραιμο χρόνο. Γι αυτό που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήταν ήττα επιλογής. Δεν είναι επιλογή αυτή η πολιτική, κι αυτή είναι η πρώτη βασική διαφορά από τους κυβερνώντες 40 χρόνια για λογαριασμό του σάπιου συστήματος.

Πέραν από τις συνέπειες για τον φτωχοποιημένο Έλληνα και τη διαλυμένη Ελλάδα, υπάρχει ένας ακόμα υπαρκτός κίνδυνος με τα όσα έχουμε δει το τελευταίο διάστημα. Να περάσουν από μια κολυμβήθρα του Σιλωάμ όλοι οι πρωταγωνιστές της φαυλότητας και του ξεπουλήματος της χώρας. Έγιναν, εκ των πραγμάτων, συνομιλητές του πρωθυπουργού και αυτοί – διαφημίζουν- «έσωσαν» τη χώρα. Στην αντίληψη του κόσμου που δέχεται, εκ των συνθηκών, ένα τέτοιο «σώσιμο», μπορεί και να περνά αυτό και να ενισχύεται η «λογική» ότι, πχ, «ο Σαμαράς δεν πούλησε την Ελλάδα, απλά δεν μπορούσε άλλο, αποδείχτηκε από το ότι το ίδιο έκανε κι ο Τσίπρας». Στον κόσμο που δεν το αποδέχεται, σ’ εκείνους που φωνάζουν – όχι άδικα- ότι αυτό είναι το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο, όλοι τούτοι εμφανίζονται και είναι συνομιλητές της κυβέρνησης. Κι εδώ θα κυριαρχεί η αντίληψη, «τελικά όλοι ίδιοι είναι».

Σε κάθε περίπτωση, φοβάμαι ότι την εποχή αυτή μίκρυνε η απόσταση αυτού που λέγαμε «ο κόσμος μας και ο κόσμος τους»…

Αυτοί στοχεύουν ακριβώς στην αθώωσή τους, μέσω της συμμετοχής τους στην «εθνική προσπάθεια»… Για να αποδείξουν ότι ούτε πούλησαν την πατρίδα, ούτε απαξίωσαν τον Έλληνα. Κι όχι μόνο αυτό, καθώς μερικοί, που ξέρουμε ότι είναι πιο θρασείς, επιχειρούν και θα συνεχίσουν να το κάνουν, να βγουν κι από πάνω, να υψώνουν το δάχτυλο και προς την κυβέρνηση και προς το λαό.

Εμείς, οι πολίτες, ο λαός, ο ψηφοφόροι, συζητώντας για τις ευθύνες ή τις κωλοτούμπες του Τσίπρα, ξεχάσαμε ή βγάλαμε από τη συζήτηση αυτό που ονομάσαμε «Σαμαροβενιζέλους». Ξεχάσαμε τι έκαναν 40 χρόνια, πώς καταχρέωσαν τη χώρα, πως διέλυσαν την οικονομία, πώς διέλυσαν την όποια παραγωγή, ειδικά στον πρωτογενή τομέα, πώς μας έβαλαν στα μνημόνια, πώς, πώς, πώς… Και με αυτό τον τρόπο, με τη λήθη ή την μονομερή κριτική προς τους σημερινούς, έρχεται μια άλλη «αθώωση»… Αυτό που θυμόμαστε είναι «πόσο κακό μάς έκανε η κυβέρνηση Τσίπρα», σε 6 μήνες… Κι αυτοί, φυσικά, αυτό καλλιεργούν…

Δεν είναι θέμα εντυπώσεων, είναι θέμα ουσίας. Είναι περιεχόμενο πραγματικής πολιτικής. Το φαύλο σύστημα, με όλα τα παράγωγα ή τα γεννήματά του, πρέπει να χτυπηθεί αλύπητα. Και να αποκαλυφθεί και να τιμωρηθεί, πολιτικά ή και ποινικά, εφόσον είναι ανοικτά πολλά ζητήματα.

Από κει θα έλθει και μια ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει στην Ελλάδα. Να αποκαλυφθεί τί έκανε αυτό το σύστημα, με τις διαπλοκές του, τη διαφθορά, τη μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη μπανανία συναλλαγής, λαμογιάς και χρέους.   

Κι αυτό δε θα γίνει μόνο με ρητορεία αλλά και με την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής με κυρίαρχα στοιχεία το δίκαιο, τη διαφάνεια, την ισονομία.

Να φανεί στην πολιτική πράξη η άλλη λογική.

Περαιτέρω, να πληρώσει και το πολιτικό σύστημα τα βάρη. Να κοπούν, για παράδειγμα, οι μισθοί και τα προνόμια των πάντων, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς και τους βουλευτές, μέχρι τους διοικητές και παρατρεχάμενους των δημοσίων φορέων, τους συνταξιούχους βουλευτές κα. Ας πέσουν στο μισό οι αμοιβές, όπως έπεσε το εισόδημα των Ελλήνων. Δεν είναι το ποσό το οποίο θα εξοικονομηθεί, αλλά ο ισχυρός συμβολισμός μιας τέτοιας πράξης. Να νιώσει ο Έλληνας, που έχασε τη μισή του ζωή, ότι δεν αποφασίζουν άλλοι, προνομιούχοι, να χάνει τα απαραίτητα.

Να σταματήσει η πρόκληση της κρατικής χρηματοδότησης και της απεριόριστης δανειοδότησης των πολιτικών κομμάτων.

Η συμμετοχή στην πολιτική περιγράφεται ως εθελοντική προσφορά κι όχι ως χρυσή εργασία. Να αποδειχτεί στην πράξη.

Ναι υπάρχει ο κίνδυνος τις αμοιβές ή τις χρηματοδοτήσεις του κράτους να υποκαταστήσουν η διαπλοκή και η εξαγορά συνειδήσεων. Αυτό όμως συμβαίνει και σήμερα και πρέπει να χτυπηθεί αλύπητα.

Από το πολιτικό σύστημα λοιπόν πρέπει να αρχίσει η εφαρμογή του δικαίου.

Κι αφού ο πολίτης έχει καθήκον και υποχρέωση να πληρώνει τους φόρους ως συμμετοχή στη λειτουργία του κράτους, ας εφαρμοστεί αυτό σε όλους, στο πλαίσιο ενός κράτους δικαίου. Γιατί ο τάδε ιδιοκτήτης του διαπλεκόμενου μέσου ενημέρωσης δεν θα πληρώνει φόρους, δε θα του κόβουν το ρεύμα ή το τηλέφωνο, αν δεν πληρώσει; Ποιος νόμος λέει ότι θα παίρνει δάνεια και δεν θα τα γυρίζει; Γιατί να έχει, πχ, το Mega αυτή την ασυλία, χρησιμοποιώντας μάλιστα δημόσιες συχνότητες. Δεν είναι εκδικητική πολιτική για τη διαπλοκή και το ρόλο των «προβεβλημένων», επιχειρηματιών ή μεγαλοδημοσιογράφων. Απλά μαθήματα δικαίου είναι.

Δε χρειάζεται  και καμιά επανάσταση. Απλή εφαρμογή της νομιμότητας χρειάζεται.

Νομιμότητα- οι νόμοι υπάρχουν, κι όσοι δεν υπάρχουν, να υπάρξουν- για να σταματήσει η διαφθορά, η διαπλοκή. Με τον ίδιο νόμο που θα κυνηγηθεί ο μικρός εκδότης της περιφέρειας αν δεν πληρώσει τους φόρους ή θα του κόψουν το τηλέφωνο και το ρεύμα, εφόσον δεν πληρώσει, με τον ίδιο νόμο να κυνηγηθεί ο κάθε Μπόμπολας.

Όπως πληρώνει ο μικρομαγαζάτορας, και τον κυνηγούν αν δεν πληρώσει, να κυνηγηθεί ο κατέχων τον πλούτο. Όταν δεν έχεις υποχρέωση σ’ αυτόν, όταν δεν είσαι υπό την ομηρία του – και θέλω να πιστεύω ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είναι- έχεις το ανάστημα να επιβάλλεις απλά τη δικαιοσύνη και την ισονομία.

Τόσες λίστες μαύρου χρήματος διαθέτει το ελληνικό κράτος. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Και για την εφαρμογή του δικαίου και για τα έσοδα των ταμείων.

Οι μεταρρυθμίσεις είναι ανατροπές

Ανεξάρτητα αν προβλέπονται από μνημόνια ή όχι, αυτή η κυβέρνηση οφείλει να κάνει τις ανατροπές. Δεν χρειάζονται, για παράδειγμα, μνημόνια για να μας πουν ότι όπως λειτουργεί το δημόσιο στην Ελλάδα άκρη δε βγαίνει. Εκείνα τα γεράκια, με τη συνηγορία των ελληνικών καταστροφικών κυβερνήσεων, μας έκαναν να απεχθανόμαστε και την έννοια της μεταρρύθμισης. Μας έμαθαν ότι «μεταρρύθμιση» είναι να κλείνουν σχολειά και νοσοκομεία, να απολύεται κόσμος. Η «μεταρρύθμιση» στη δικαιοσύνη είναι να βγαίνουν γρήγορες αποφάσεις για να τιμωρείται ο εύκολος στόχος, να παίρνουν το σπίτι του αδύναμου οι τράπεζες και να καταδικάζεται γρήγορα εκείνος που έκλεψε το γάλα για τα παιδιά του.

Όμως μιας άλλης αντίληψης κυβέρνηση, μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας με κορμό την αριστερά, οφείλει να κάνει πραγματικές μεταρρυθμίσεις:

-Το «τεμπέλικο» δημόσιο να γίνει αποδοτικό προς όφελος του πολίτη και των υποθέσεών του. Να σταματήσει να είναι το πεδίο εκπλήρωσης των ρουσφετολογικών υποχρεώσεων της φαυλότητας και των πολιτικών της εκπροσώπων.

-Η παιδεία να αποκτήσει πραγματικό νόημα και να βρει τον αληθινό της ρόλο, καθώς αυτή είναι η βάση για τη διαμόρφωση των πρωταγωνιστών μιας άλλης Ελλάδας, μιας δίκαιης κοινωνίας. Δεν μπορεί να είναι ούτε πεδίο προετοιμασίας υποψηφίων για την ανεργία, ούτε εκπαίδευσης στην υποταγή. Ούτε βεβαίως συντριβής ονείρων και παιδοφυλακτήριο των νέων ανθρώπων ή παροχής παρωχημένων και αχρείαστων «γνώσεων».

-Να θυμίσει στη δικαιοσύνη τον κορυφαίο ρόλο της. Και να διασφαλίσει τη λειτουργία της έξω από την ομηρία της με το πολιτικό σύστημα. Να μην αθωώνει τους Παπακωνσταντίνου και να καταδικάζει τους «κλέφτες της φρατζόλας».

-Να προχωρήσει στο διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας. Και να θέσει, στη φάση αυτή, την εκκλησία προ και της δικής της ευθύνης. Δεν μπορεί να είναι απλά ο «πλούσιος παρηγορητής» των φτωχών ανθρώπων…

Ακόμα:

-Να αξιοποιήσει έστω αυτά τα αιματοβαμμένα κονδύλια που θα έλθουν για να πέσει χρήμα στην πραγματική οικονομία, να στηριχτούν οι επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, οι επενδύσεις. Να ανοίξουν δουλειές. Να βρουν δουλειά οι νέοι.

-Να δημιουργήσει μια Ελλάδα της παραγωγής. Να δημιουργήσει ελληνική οικονομία. Η ανάπτυξη είναι ο φόβος της λιτότητας.

-Να συνεχίσει τον μεγάλο αγώνα για μια άλλη Ευρώπη, που ήδη φαίνεται να έχει ρίξει τους πρώτους σπόρους. Πράγματα "ιερά" και αδιανόητα μέχρι τώρα, όπως η αδιαμφισβήτητη λιτότητα, κλονίζονται. Δεν αμφισβητούνται μόνο από την Ελλάδα, αλλά από όλους τους λαούς και ήδη μερικές άλλες κυβερνήσεις.

Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι: καμιά συμμετοχή σε κανένα σχήμα δεν μπορεί να διασφαλίζεται «πάση θυσία». Ειδικά σ’ αυτή την Ευρώπη και ειδικά όταν η θυσία είναι ο άνθρωπος και η πατρίδα. Κανένα νόμισμα δεν αξίζει καμιά θυσία ελευθερίας.

Κανένα νόμισμα δεν είναι ταμπού. Ο άνθρωπος, η πατρίδα και το δίκιο, είναι.

 

Αν για μια βαριά πολιτική ήττα, από ένα πανίσχυρο και ανήθικο αντίπαλο, υπάρχουν άλλοθι, η μη διασφάλιση βασικών αρχών του δικαίου, δεν θα έχει κανένα άλλοθι… Ούτε η ακύρωση διακηρυγμένων πολιτικών ανατροπής σε μια βαλτωμένη χώρα. Γιατί πλέον αυτή θα είναι μια ηθική ήττα.

Περιμένουμε και προσδοκούμε, όχι για πολύ όμως. Επειδή η ηθική ήττα απέναντι στον εαυτό σου είναι πιο βαριά από την πολιτική ήττα απέναντι σε έναν πανίσχυρο και ανήθικο αντίπαλο…  

Αλέξη, το δίκιο απαιτούμε!

 

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Copyright © 2009 Aiginio News | All rights reserved

Top Desktop version