Η Ελλάδα, η γη και πατρίδα μας, τόπος ιερός και άγιος καίγεται.
Το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας θολώνουν από τους καπνούς. Ο ήλιος κρύβεται. Οι ελπίδες μας κλονίζονται.
Η Ελλάδα δε μπορεί να πάρει ανάσα.
Πνιγόμαστε από καπνούς, από φόβο, αγωνία, πένθος και εκείνο το αβάσταχτο «γιατί;», όταν ένα σπίτι, ένα δάσος, ο κόπος μιας ζωής γίνονται στάχτη.
Και μέσα σε όλα αυτά στρεφόμαστε στην Παναγία.
Όχι για να δώσουμε μια εύκολη θρησκευτική εξήγηση στη συμφορά. Ούτε για να πούμε σε εκείνον που έχασε τα πάντα ότι, εάν προσευχόταν περισσότερο, θα είχε σωθεί. Μπροστά στον πόνο δεν χωρούν εύκολες απαντήσεις. Χωρά μόνο η σιωπή, η παρουσία και η αγάπη.
Η Παναγία γνωρίζει αυτή τη σιωπή.
Στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του Παιδιού της. Δεν της δόθηκε εξήγηση. Δεν έφυγε όμως. Έμεινε εκεί.
Γι’ αυτό την επικαλούμαστε. Όχι σαν μια μαγική δύναμη που ακυρώνει κάθε συμφορά, αλλά σαν τη Μάνα που στέκεται κοντά στον πληγωμένο άνθρωπο και δεν τον αφήνει να χαθεί στην απόγνωση.
Αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο ας μη νηστέψουμε μονάχα από τροφές.
Ας νηστέψουμε από την κοινωνική και περιβαλλοντική αναισθησία. Από την αδιαφορία που ανάβει φωτιές, δημιουργεί χωματερές, πετά σκουπίδια, καταστρέφει για το κέρδος και ύστερα κρύβεται πίσω από τις στάχτες.
Δεν βρισκόμαστε έξω από τη φύση. Είμαστε μέρος της. Η ανάσα της είναι και δική μας ανάσα. Όταν πληγώνουμε τη δημιουργία, γκρεμίζουμε το ίδιο μας το σπίτι.
Η φύση δεν εκδικείται. Μας επιστρέφει τις συνέπειες της αδιαφορίας μας.
Γι’ αυτό η προσευχή μας προς την Παναγία δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για να μη δράσουμε. Πρέπει να γίνει ευθύνη, φροντίδα, σεβασμός και αγάπη.
Και κάθε βράδυ στις Παρακλήσεις ας της ψιθυρίζουμε:
Παναγία μας, σκέπασε εκείνους που κινδυνεύουν.
Παρηγόρησε όσους έχασαν.
Δυνάμωσε εκείνους που αγωνίζονται μέσα στις φλόγες.
Μάθε μας να μη ζητούμε μονάχα προστασία, αλλά να γινόμαστε κι εμείς προστάτες.
Και κράτησε αναμμένο μέσα μας εκείνο το φως που καμία φωτιά δεν μπορεί να κάψει: την πίστη, την ευθύνη, την ελπίδα και την αγάπη.
– π. Λίβυος –
