Η διακεκριμένη ιστορικός και πανεπιστημιακός άφησε ισχυρό αποτύπωμα τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και, λίγα χρόνια αργότερα, το 1976, η πρώτη γυναίκα πρύτανης στην 700χρονη ιστορία του ιδρύματος, αλλά και η πρώτη παγκοσμίως που ανέλαβε αντίστοιχη θέση σε πανεπιστήμιο διεθνούς κύρους.
Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ - Λίγα λόγια για την ζωή της
Γεννημένη στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926 από Μικρασιάτες γονείς, σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ, ενώ έζησε από κοντά τα γεγονότα των Δεκεμβριανών.
Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της. Σύντομα εντάχθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS), όπου εξελίχθηκε ακαδημαϊκά, πριν εκλεγεί καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα ès lettres με τη μελέτη της «Byzance et la mer», έργο αναφοράς για τη βυζαντινή ιστορία.
Διετέλεσε διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, αντιπρύτανις και τελικά πρύτανις του Paris I, ανοίγοντας δρόμους για τις γυναίκες στην ανώτατη εκπαίδευση.
Στο Παρίσι γνώρισε και τον σύζυγό της, Ζακ Αρβελέρ, αξιωματικό του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν. Ο Ζακ Αρβελέρ έφυγε από τη ζωή το 2010.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε μια εμβληματική μορφή της ιστορικής έρευνας και της πανεπιστημιακής ζωής, με έργο που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και σφράγισε τη μελέτη του Βυζαντίου διεθνώς.
Η απώλειά της σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για την ελληνική ιστοριογραφία και την ευρωπαϊκή πανεπιστημιακή κοινότητα.
Η διαδρομή της, από τα αμφιθέατρα της Αθήνας έως την κορυφή της Σορβόννης, αποτυπώνει μια πορεία αφοσίωσης στη γνώση, την έρευνα και τη διαρκή υπεράσπιση του πολιτιστικού αποτυπώματος του ελληνισμού.
