Τον Φεβρουάριο του 2020 όταν και ψηφίστηκε ο ν. 4670/2020 (δηλ. ο λεγόμενος ‘‘νόμος Βρούτση’’ για το ασφαλιστικό) αντέδρασα έντονα θεωρώντας ότι ο νόμος αυτός ήταν ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για να τεθεί το εθνικά κρισιμότατο θέμα του ασφαλιστικού σε υγιείς βάσεις.

Από τη στιγμή που ο Ρώσος Πρόεδρος, Vladimir Putin, ‘‘εργαλειοποίησε’’ την ενεργειακή ισχύ της χώρας του, την οποία αντιλαμβάνεται πια ως ‘‘όπλο’’ γεωπολιτικών μετασχηματισμών και φανερά πλέον ποντάρει πολλά στην (μέχρι και σήμερα δεδομένη) ενεργειακή εξάρτηση των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) από τον ρωσικό ορυκτό πλούτο, η αντίδραση των Ευρωπαίων προέκυψε ως ιστορικά αναγκαία και πολιτικά αναμενόμενη.

Το Λιμάνι του Πειραιά είναι το εμβληματικότερο ελληνικό λιμάνι και ένα από τα μεγαλύτερα της Μεσογείου και της Ευρώπης. Ως διαμετακομιστικός κόμβος αποτελεί την Πύλη και το καίριο ‘‘σημείο επαφής’’ όχι μόνο της Χώρας μας αλλά και της Ηπείρου μας με τον υπόλοιπο Κόσμο. 

Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών της 26ης Σεπτεμβρίου στη Γερμανία είναι ήδη γνωστά και οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού είναι ήδη εν εξελίξει. 

Η επανεκλογή Ερντογάν στον τουρκικό προεδρικό θώκο την Κυριακή, άσχετα κατά πόσο ήταν αναμενόμενη, ή το αντίστροφο, προσέλκυσε δικαιολογημένα το παγκόσμιο ενδιαφέρον και κατέστη αντικείμενο πληθώρας σχολιασμών και πάσης φύσεως αναλύσεων.

Οι εσωκομματικές εκλογές είναι η πηγή και η πιο εμφατική επιβεβαίωση ταυτόχρονα της δημοκρατικής λειτουργίας ενός πολιτικού φορέα. 

Λίγες μόνο μέρες μετά από την ανεπιτυχή για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατάληξη της υποβληθείσας πρότασης μομφής κατά της Κυβέρνησης, η οποία κατάληξη, vice versa, αναγιγνώσκεται και ως παροχή εμπιστοσύνης και κοινοβουλευτικής στήριξης στην Κυβέρνηση και ενώ οι επερχόμενες εκλογές όλο και πλησιάζουν, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, προέβη σε κάτι που δεν έχει προηγούμενο στα χρονικά του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού βίου.

Το θέμα της καταφάσεως ή της αρνήσεως, αντιστρόφως, της ύπαρξης νομιμότητας σε δεδομένη τηλεφωνική παρακολούθηση από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) του νυν Προέδρου του ΚΙΝΑΛ και τότε Ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη είναι ένα μερικότερο μεν και πρωταρχικό θέμα της ευρύτερης ανατάραξης που προεκλήθη στα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας. 

H Γενεύη ήταν ένας ακόμη σταθμός! Ένας ακόμη σταθμός για το Κυπριακό Ζήτημα, τον οποίο (ευτυχώς) τον αφήνουμε πίσω μας, χωρίς κάτι ιδιαίτερο, απλά ως μια επιπρόσθετη ‘‘χρονική καταγραφή’’ στο πλούσιο πια ιστορικό παλίμψηστο των προσπαθειών πολιτικής διευθέτησης και ‘‘κανονικοποίησης’’ της κατάστασης στη μαρτυρική νήσο!

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι τοις πάσι γνωστός. Κατά την προσωπική μου άποψη, ο πάλαι ποτέ Καθηγητής μου στο ΑΠΘ επί του Συνταγματικού Δικαίου ανήκειστη διακριτή και αριθμητικά συγκεκριμένη ομάδα των πολιτικών που ξεχωρίζουν για το γνωστικό επίπεδο, την ευφράδεια και την οξυδέρκεια τους. Γι’ αυτό και το πρόσφατο άρθρο του με τίτλο ‘‘Δηλώσεις που θα ήταν σκόπιμο να κάνει η Κυβέρνηση εξ’ ονόματος της Ελληνικής Δημοκρατίας στη διαδικασία κύρωσης της συμφωνίας Ελλάδας- Αιγύπτου και της Συμφωνίας Ελλάδας-Ιταλίας’’ με ‘‘παραξένεψε αρκετά’’.