Δεν είναι το κατάπτυστο δελτίο τύπου του προέδρου και της διοίκησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας. Είναι η μπόχα που αναδύεται από το περιβάλλον του, το οποίο δεν τόλμησε να διαφοροποιηθεί από την απαράδεκτη και άθλια θέση του προέδρου.
Το πρόβλημα ορθά έχει εστιάσει ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Λευτέρης Αυγενάκης, γι’ αυτό και προώθησε το νομοσχέδιο για το ηλικιακό όριο των προέδρων των ομοσπονδιών, που δεν πρέπει να ξεπερνά τα 70 έτη. Πέραν αυτών, δεν θα έχουν το δικαίωμα τα μέλη να παίρνουν μέρος στις ομοσπονδίες.
Το γεγονός ότι οι περισσότερο έχουν δημιουργήσει ένα νοσηρό περίγυρο που τους εκλέγει ισοβίως στη θέση του προέδρου, καλλιεργεί τις ιδανικές συνθήκες για την ανάδυση όλης αυτής της μπόχας που διαχέεται στην κοινωνία, όπως του περιστατικού της σπουδαίας αυτής γυναίκας και αθλήτριας και της απαράδεκτης αντίδρασης από τους υπευθύνους με την ανακοίνωση που εξέδωσαν.
Χρόνια τώρα, όλα αυτά τα ισόβια μέλη δρουν σαν τρωκτικά του Ελληνικού αθλητισμού κι έχουν ως μότο της πορείας τους, «δεν είδα, δεν άκουσα, δεν πήρα χαμπάρι», για ό,τι νοσηρό συνέβαινε κατά καιρούς κάτω από τη μύτη τους.
Έχουν καταφέρει να μαζεύουν γύρω τους, κάθε τι άρρωστο, που μοιάζει με υπόκοσμο, προκειμένου να εκλέγονται ανελλιπώς, μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Θυμάμαι από παιδί να μην έχουν αλλάξει πρόεδροι τόσων και τόσων ομοσπονδιών. Γέρασαν στα ίδια πόστα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έχτισαν επαγγελματική καριέρα ως πρόεδροι.
Πρόκειται για τους «αναντικατάστατους», οι οποίοι βοήθησαν να φτάσουμε στο σήμερα, όπου μια σπουδαία γυναίκα και αθλήτρια, να βρίσκει το τεράστιο ψυχικό σθένος να καταγγέλλει το βιασμό της από μέλος της Ομοσπονδίας και ο ισόβιος πρόεδρος, ο οποίος βρίσκεται στη θέση του από το 1998 μέχρι σήμερα, να αντιμετωπίζει το γεγονός με κυνισμό και μεγάλη δόση αμφιβολίας.
Αυτή η αρρώστια στον αθλητισμό, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει.
Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο Ελληνικός αθλητισμός παρακμάζει, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής κρίσης, αλλά εδράζεται κυρίως στο γεγονός ότι διοικούνται οι ομοσπονδίες από απολιθώματα, τα οποία θα έπρεπε εδώ και καιρό να αποτελούν παρελθόν και να έχουν περάσει στην ιστορία.
