Στην ουσία ζήσαμε την πρώτη καραντίνα χωρίς πραγματικά βιώματα και μάχες, αφού τα πραγματικά μέτωπα ηταν μακριά από τη ν χώρα μας.
Δυστυχώς, στο δεύτερο κύμα, απωλέσαμε αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα… κυρίως στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα .
Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι ταξιδεύουμε σε αχαρτογράφητα νερά και από αυτή την άποψη δεν υπήρχε περίπτωση εμείς να μείνουμε στο απυρόβλητο, όταν χώρες με καλύτερη οργάνωση και περισσότερες δυνατότητες, έχουν δεχτεί και δέχονται τεράστιο πλήγμα σε ανθρώπινες απώλειες αλλά και στην οικονομία τους.
Η επιτυχία του πρώτου μη κύματος δυστυχώς αντί να αξιοποιηθεί σωστά, έστειλε λάθος μηνύματα παντού.

Τροφοδότησε κάποιους κυβερνητικούς παράγοντες με αυταρέσκεια ,αίσθηση αυτάρκειας ακόμη και αλαζονείας . Υπήρξε υποτίμηση των κινδύνων , εφησυχασμός, χάσιμο χρόνου και απουσία μιας στρατηγικής θωράκισης στο επερχόμενο τσουνάμι.
Ακριβώς αυτό το κοκτέιλ των αδυναμιών και παραλήψεων ,βρήκε απόλυτα καταστροφικό έδαφος, με τραγικές συνέπειες στη Θεσσαλονίκη και τη γύρω περιοχή. Η πόλη έχασε την αυτονομία και τα αντανακλαστικά της… Βέβαια η χαλαρότητα και η αδράνεια δεν είχε την ίδια αφετηρία.

Η κεντρική κυβέρνηση και διοίκηση υποτίμησαν το ρόλο της τοπικής κοινωνίας και των φορέων της και εγκαίρως δεν τους κατέστησαν συνεργούς, άπλα τους είδαν ως ιμάντες υλοποίησης .

Πέραν της καθολικής αδράνειας υπήρξε στρατηγικό κενό και λάθος στις προτεραιότητες .Οι Μάχες φυσικά και θα δίνονταν στο ΕΣΥ και γενικότερα στο σύστημα υγείας αλλά ο Πόλεμος θα κερδίζονταν από πριν στην κοινωνία, με συνειδητή συμμετοχή των πολιτών και των φορέων, σε πνεύμα ευθύνης και αλληλεγγύης . Από την άλλη, η κριτική και η διατύπωση αιτημάτων περιορίστηκε με διάθεση αντιπολιτευτική, στην κατάσταση στα νοσοκομεία και στην τηλεκπαίδευση και στα λεωφορεία . Δεν υπήρξαν εγκαίρως πρωτοβουλίες και προτάσεις για την οχύρωση της πόλης, αφού όλοι μιλούσαμε για επερχόμενο πόλεμο. Οι φορείς της πόλης και η τοπική διοίκηση μετά την ματαίωση της 85ης ΔΕΘ στις αρχές Σεπτέμβρη , κινήθηκαν κάπως ενοχικά , ανεκτικά και χαλαρά, απέναντι σε οικονομικές, κοινωνικές και θρησκευτικές δραστηριότητες που παραβίαζαν τα πρωτόκολλα και τους κανόνες.

Έχουμε πολύ δρόμο για να αφήσουμε πίσω την Πανδημία , παρά το διαφαινόμενο φως στο βάθος του τούνελ, με την αναμονή και προσδοκία των εμβολίων.

Είναι λογικό, το έχουμε ανάγκη, να αναζητούμε την ελπίδα και την αισιοδοξία στο καλό σενάριο αλλά για την ακρίβεια στον λιγότερο κακό. Ακόμη και όταν παρομοιάζουμε την πανδημία με πόλεμο, νομίζω ότι ενδόμυχα το κάνουμε για να ξορκίσουμε τον εφιάλτη για να απωθήσουμε τις πιο μαύρες σκέψεις...Όχι αυτό που μας συμβαίνει δεν είναι πόλεμος, απλώς έχει ομοιότητες σε συνέπειες με τα δεινά ενός πόλεμου. Στον πόλεμο τα πράγματα είναι σχηματοποιημένα σε εχθρούς και συμμάχους, πρόκειται για απειλή που προέρχεται από την διανθρώπινη σύγκρουση , όπου τίθενται φυσικά σε δοκιμασία οι άνθρωποι , τα κράτη και τα έθνη. Ποτέ ως σήμερα, κανένας πόλεμος, με εξαίρεση την απειλή μιας πυρηνικής καταστροφή δεν έθεσε με τόσο άμεσο τρόπο θέματα υπαρξιακά, τελεολογικά για ολόκληρο τον πλανήτη. Την επόμενη μέρα όταν τελειώσει αυτή η δοκιμασία θα κληθούμε να ζήσουμε, με περισσότερες αβεβαιότητες και ανασφάλειες, σε έναν άλλο κόσμο!