«Κατά το περίφημο Συνέδριο Ειρήνης που πραγματοποιήθηκε από τους νικητές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι, η Ελλάδα δεν διεκδίκησε μόνο εθνικά δίκαια, αλλά διεκδίκησε επ’ ευκαιρία του Συνεδρίου και να παρουσιάσει μια άλλη εικόνα της χώρας, από την παραδοσιακή, στα μάτια του φιλότεχνου διεθνούς κοινού της Γαλλικής πρωτεύουσας. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1919, στην διάσημη γκαλερί La Boétie των Παρισίων εγκαινιάστηκε από τον Έλληνα Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο έκθεση 200 έργων ζωγραφικής και γλυπτικής της ‘‘Ομάδας Τέχνη’’, μιας ένωσης νέων Ελλήνων Καλλιτεχνών της εποχής, που χαρακτηρίστηκαν εκφραστές της πρωτοπορίας και του μοντερνισμού.
Η σύνδεση της Εκθέσεως με τις επιτυχείς πολιτικές και διπλωματικές διεργασίες του Συνεδρίου της Ειρήνης είχε να κάνει με την αυτοπεποίθηση και την ανανέωση που έπνεε, τότε, στο πολιτικό αλλά και στο καλλιτεχνικό τοπίο της Ελλάδας.
Έναν αιώνα μετά, η Ελλάδα θυμάται εορταστικά και στοχαστικά τα 200 χρόνια από την επιτυχημένη επανάσταση του 1821, κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που οδήγησε στην δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.
Η Βουλή των Ελλήνων, που αντιπροσωπεύει τον ελληνικό λαό από το 1844, μετέχει αυτών των εκδηλώσεων πολυποίκιλα. Εκδόσεις, συνέδρια, έρευνες και εκθέσεις έχουν ήδη ξεκινήσει και κορυφώνονται στο εόρτιο έτος 2021.
Αυτή η πρωτοβουλία γνώσης και τιμής έχει και πάλι, όπως το 1919, την καλλιτεχνική της εκδοχή. Με τον πρωτοποριακό Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ συνδιοργανώνουμε ένα πολιτιστικό πρόγραμμα σύγχρονης τέχνης που στόχο έχει κάτι αντίστοιχο με εκείνη την έκθεση του 1919 στο 64 της Rue de la Boétie, να αναδείξει δηλαδή πως η Ελλάδα, η ιστορία της αλλά και οι προοπτικές της εμπνέουν τη σύγχρονη εγχώρια αλλά και διεθνή πρωτοπορία.
Σε έναν χώρο μνημειακό ενός παλαιού Καπνεργοστασίου που σήμερα στεγάζει την πολύτιμη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, θα διεξαχθεί ένας διάλογος μηνυμάτων αλλά και κατανοήσεων μεταξύ των καλλιτεχνών και του κοινού.
Και αυτό το καλλιτεχνικό γεγονός είναι εμπνευσμένο κυρίως από την σημερινή Ελλάδα, είναι οργανωμένο από την σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και απευθύνεται στο κοινό που θα διαμορφώσει ελεύθερα την δική του ερμηνεία.
Σε μια απροσδόκητα και παρατεταμένα αλλόκοτη εποχή πανδημίας, η τέχνη μπορεί και να λυτρώνει. Όπως λυτρώνει και το εύλογο μήνυμα πως η σημερινή Ελλάδα μπορεί να εμπνέει ό,τι πιο σύγχρονο και αξιόλογο διαθέτει το δυναμικό της τέχνης.
Να πώς η Ελλάδα εκτός από το κατοχυρωμένο εμπνευστικό της παρελθόν μπορεί και να κατοχυρώνει κι ένα εμπνευστικό παρόν και μέλλον».