Όφειλε ο νομοθέτης να προβλέπει και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος από τον επενδυτή, διασφαλίζοντας από την αρχή τα σχετικά χρήματα ώστε όταν λήξει η επένδυση να αποκατασταθεί η χώρος, να απομακρυνθεί το μπετό όσο χωρά σε 11 γήπεδα ποδοσφαίρου με το ανάλογο βάθος για την στήριξη των ανεμογεννητριών, ο μεγάλος δρόμος για την μεταφορά του υλικού αλλά και η απομάκρυνση των ίδιων των ανεμογεννητριών.
Στη περίπτωση που το κόστος αποκατάστασης ήταν υποχρεωτικό για τον επενδυτή θα αποδεικνυόταν ότι η επένδυση ειδικά αυτή στο δάσος της Μηλιάς θα ήταν αντιπαραγωγική.
Τώρα απλά ο επενδυτής θα πάρει τις επιχορηγήσεις, κάτι ψίχουλα οι κάτοικοι, οι Γερμανοί θα μας πωλήσουν υλικό και τεχνολογία και στο τέλος θα απομείνουν 11 κουφάρια να σημαδεύουν τον Ουρανό στηριγμένα σε 11 τσιμεντένια γήπεδα, ένας μεγάλος, πλατύς δρόμος στο πουθενά και μια διαρκής επιβάρυνση κατά τη λειτουργία του αιολικού πάρκου και μετά.
Και φυσικά καμιά δυνατότητα αποκατάστασης του τοπίου από την τοπική κοινωνία και τον Δήμο πέραν του ότι μπορεί να χρησιμεύσει ως μουσείο επιπολαιότητας, ωχαδερφισμού και εγκλημάτων κατά του περιβάλλοντος, από τις κυβερνήσεις , τον νομοθέτη τον υπουργό και τον δήμαρχο και όλους τους συναινούντας σε αυτό το έγκλημα.
Όλοι οφείλουμε να προστατεύουμε το περιβάλλον στο Δάσος της Μηλιά και αλλού.
Αντώνης Δ, Μάντζιος, οικονομολόγος
πρώην δημοτικός σύμβουλος Κατερίνης
