Οι μεν διοργανωτές και οι ενθουσιώδεις υποστηρικτές του προεξοφλούν ότι θα αποτελέσει σημείο καμπής, την αρχή της πτώσης της Κυβέρνησης. Τονίζουν τον ακηδεμόνευτο από κόμματα και οργανώσεις καθώς και τον επικοινωνιακά προχωρημένο χαρακτήρα του. Στις σφυρίκτρες των περυσινών "Μένουμε Ευρώπη" έχει προστεθεί φέτος ενδυματολογική προτροπή: Να φορούν όλοι οι συγκεντρωμένοι λευκά.
Όσοι τάσσονται εναντίον του συλλαλητηρίου -πιστοί λόγω συμφέροντος ή εξ' ευηθείας στους Συριζανέλ- αρθρώνουν τα πιό καταγέλαστα επιχειρήματα: Ότι είναι τάχα αντισυνταγματικό να ζητάς την παραίτηση μιας κυβέρνησης, η οποία δεν έχει γιορτάσει τα πρώτα της γενέθλια. Πως για να έχεις το δικαίωμα να διαδηλώσεις πρέπει να αυτοπροσδιορίζεσαι ως προλετάριος, ως ριζοσπάστης αριστερός, ως -ακόμα καλύτερα- αντιεξουσιαστής. Στους αστούς επιτρέπεται να βγαίνουν στον δρόμο μόνο για ψώνια ή για βόλτα. Φτάνουν στο σημείο να διατείνονται πως η εικόνα του διαμαρτυρόμενου πλήθους μπορεί να δώσει διεθνώς την εντύπωση πως στην Ελλάδα δεν επικρατεί ησυχία, τάξις και ασφάλεια και έτσι να πληγεί ο τουρισμός.
Ποιοί; Εκείνοι που τα τελευταία δέκα χρόνια έκλειναν τις πλατείες και τις λεωφόρους καθημερινά, ακόμα και για ψύλλου πήδημα. Που δεν σεβάστηκαν ούτε την Ακρόπολη παρά κρεμούσαν στα μάρμαρα της ανορθόγραφα κουρέλια. Που μούτζωναν το κοινοβούλιο και έστηναν στο Σύνταγμα κρεμάλες. Εκείνοι που διατυμπάνιζαν κυριολεκτικώς -με σημαίες και με ταμπούρλα- την αγραμματοσύνη τους, κραυγάζοντας ότι "η χούντα δεν τελείωσε το '73"...
Εάν είναι γελοίοι εκείνοι που καταδικάζουν το συλλαλητήριο της 15ης Ιουνίου, υπερβολικά -εφηβικά σχεδόν- αισιόδοξοι φαντάζουν, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, κι εκείνοι που επενδύουν επάνω του τρανές ελπίδες. Βεβαίως οφείλουμε να εκφράσουμε και με τη φυσική μας παρουσία την αντίθεσή μας σε μια κυβέρνηση που τη θεωρούμε άθλια. Ας μην προσδοκούμε όμως πως θα ρίξουμε καμιά Βαστίλη. Ας μην βαυκαλιζόμαστε ότι το αυτί του Αλέξη Τσίπρα και των παρακοιμωμένων του πρόκειται καν να ιδρώσει στη θέα ενός κατάμεστου -όπως ελπίζουμε- Συντάγματος.
Από τη στιγμή που οι Συριζανέλ ψήφισαν το τριτοτέταρτο μνημόνιο και ό,τι ακόμα τους υπαγόρευσαν οι "θεσμοί" χωρίς να αποστασιοποιηθεί ούτε ένας βουλευτής τους, δίχως να ανοίξει ρουθούνι, η ρότα τους είναι οφθαλμοφανής. Θα κατεβάσουν άσπρο πάτο το πιότο της εξουσίας. Θα παρατείνουν την παραμονή τους στο Μέγαρο Μαξίμου μήνα με τον μήνα, μέρα με τη μέρα, έχοντας για plan a (το είπε, άλλωστε, ο ίδιος ο πρωθυπουργός) την εξάντληση της κυβερνητικής θητείας, τον Σεπτέμβριο του 2019. Και για plan b την αιφνιδιαστική προκήρυξη εκλογών εάν τυχόν κάποια συγκυρία μέχρι τότε τους φανεί ιδιαιτέρως ευνοϊκή.
Η μόνη περίπτωση να πέσει η κυβέρνηση Συριζανέλ είναι τρεις βουλευτές να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους. Πότε, πώς και γιατί μπορεί να συμβεί αυτό; Άγνωστο, άδηλο για εμάς τους απλούς πολίτες που δεν αντέχουμε την μπόχα των υπονόμων της εξουσίας.
Αλλού ωστόσο έγκειται το μείζον θέμα. Η αντιπολίτευση μοιάζει να επαναπαύεται κατά το τελευταίο διάστημα στη διαπίστωση ότι ζούμε το μη χείρον. Πως οι Συριζανέλ αποτελούν έναν ερασιτεχνικό θίασο ο οποίος ανεβάζει μια όπερα-μπούφα εις βάρος της σημερινής και των επόμενων γενεών. Ότι τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που αδίστακτα ξεφούρνιζαν για να υφαρπάξουν εκλογικές νίκες, έχουν πλέον γίνει αντιληπτά και στον πιό αφελή, καλόπιστο, ψηφοφόρο τους.
Προφανώς οι Συριζανέλ είναι στριμωγμένοι στον τοίχο. Πώς θα αμυνθούν όταν θα πρέπει να διεκδικήσουν ξανά τη λαϊκή ψήφο; Θα επιστρατεύσουν προφανώς τα δύο πιό καλοακονισμένα όπλα τους: Το θράσσος και την επιθετικότητα. "Έστω ότι εμείς δεν τα καταφέραμε" θα πουν. "Εσείς, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, του Πασόκ, του Ποταμιού, τι έχετε να υποσχεθείτε στους Έλληνες; Ποιές όψεις της καθημερινότητάς τους θα βελτιωθούν εάν επανέλθετε στα πράγματα; Με ποιόν ακριβώς τρόπο θα αναθεωρήσετε το τριτοτέταρτο μνημόνιο και προς ποιά συγκεκριμένη κατεύθυνση; Θα περνάει καλύτερα ο μισθωτός, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο συνταξιούχος εάν σάς εμπιστευτεί την πρωθυπουργία, κύριε Μητσοτάκη;"
Αυτό το γάντι θα πετάξουν οι Συριζανέλ. Η σημερινή αντιπολίτευση οφείλει να το σηκώσει. Πρέπει να εξηγηθεί καθαρά και ξάστερα. Να ανακοινώσει από τώρα κιόλας -όχι στις παραμονές των εκλογών- πώς προτίθεται να χαλαρώσει τη φορολογική μέγγενη που στραγγαλίζει τους ελεύθερους επαγγελματίες. Ποιές χειροπιαστές δράσεις της θα επανεκκινήσουν την οικονομία. Εάν και πότε οι παραγωγικά δραστήριες ηλικίες θα ξεφύγουν από το φάσμα της ανεργίας ή της ταπεινωτικής υποαπασχόλησης. Πρέπει να εξηγηθεί.
Αρνούμενη να μασήσει τα λόγια της, η σημερινή αντιπολίτευση προφανώς θα αποξενωθεί από ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες: Τις ευνοοούμενες συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τα τρωκτικά του κράτους, μικρά και μεγάλα. Τους μικροεργολάβους, που αντικατέστησαν τους μεγαλοεργολάβους και λαχταρούν να εδραιωθούν ως καθεστώς.
Είναι πιό δύσκολο στη ζωή να επιλέγεις τους σωστούς εχθρούς παρά να προσελκύεις τους καλούς φίλους. Για την ακρίβεια, το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο. Ας τολμήσει η προοδευτική αστική αντιπολίτευση, με πρώτη την "Νέα Δημοκρατία", να κάψει τις γέφυρες με ένα νοσηρό παρελθόν, το οποίο τόσα δεινά μάς επισώρευσε.
Μονάχα κερδισμένη έχει να βγει.
* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας
