παρόλο  που η ημέρα  είχε  αεράκι   και  μουντό  συννεφιασμένο  ουρανό  .

Ο  ΟΛΥΜΠΟΣ  το βουνό  των θεών  μισοκρυμένος  από  τα  σύννεφα  κάνοντας  παιχνίδι  με τις  λιγοστές  ακτίνες  του ήλιου,  με  έκανε  να  ελαττώσω  την ταχύτητα  του αυτοκινήτου , θέλοντας   να χαρώ  την ομορφιά  της φύσης ,   την  μυρουδιά  της  θαλασσινής  αλμύρας  ανακατεμένη  με  την  φθινοπωρινή  υγρή  ατμόσφαιρα  σε μια  πανδαισία  χρωμάτων  μαζί με τις καφέκιτρινοχρυσαφιές   αποχρώσεις  των  φύλλων  στα δένδρα  και  στις  καστανιές   που έχει   η  περιοχή  από  τις  παραλίες  της Λεπτοκαρυάς  και  του  Παντελεήμονα   μέχρι  τον Πλαταμώνα,  μια  διαδρομή   απερίγραπτης    ομορφιάς  , που πιστέψτεμε λες και την έκανα για  πρώτη  φορά.

Σταμάτησα   το αυτοκίνητο και φωτογράφισα  την πόλη του Πλαταμώνα  που απλώνετε μπροστά  μου  όπως την βλέπετε στις  φωτογραφίες .

 Στο σημείο  που σταμάτησα  , καμάρωνα την ήσυχη πόλη του Πλαταμώνα  χωρίς  την κοσμοθάλλασσα   τουριστών  που την επισκέπτονται  τους καλοκαιρινούς  μήνες .

Ησυχία,  απεραντοσύνη  και  μυρουδιές  . Πήρα  όσο μεγαλύτερες  ανάσες  μπορούσα  με τις μυρουδιές  του βουνού και της θάλασσας  ,  θέλοντας να γεμίσω  τα πνευμονία μου , αλλά  και το μυαλό  και την καρδία μου, νιώθοντας  πιτσιρικάς .

Έκανα τον Σταυρό μου  και κατηφόρισα για το σπίτι του φίλου μου .  

Φίλοι  μου σας ευχαριστώ  που  δεχτήκατε  να   μοιραστώ  μαζί  σας   αυτή  την  διαδρομή. Μια  διαδρομή  συνηθισμένη  για πολλούς  από εμάς , απλά  σήμερα αυτή την διαδρομή  , την  κοίταξα με  τα μάτια της ψυχής , όπως θα έπρεπε  και θα πρέπει  να κοιτάμε  τον τόπο  μας , το σπίτι, την οικογένεια, τους  φίλους ,  τον συνάνθρωπο  μας.