Ο Νεοέλληνας απεχθάνεται το δημόσιο χώρο -εκτός κι αν καταφέρει να τον κάνει ιδιωτικό και να τον κατακτήσει, στερώντας τον από τους άλλους. Όμως και οι υπόλοιποι δε διεκδικούμε την ύπαρξη ελεύθερου δημόσιου χώρου, ανεχόμαστε τις καταπατήσεις του, ενώ το Δημόσιο -κυβέρνηση, δήμοι και άλλες αρμόδιες αρχές- δεν εφαρμόζουν το νόμο και δεν επιβάλλουν κυρώσεις επί των παραβατών.
Θα αναφέρω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, που ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι, με την έλευση των τουριστών, προκαλούν απίστευτη ταλαιπωρία στην εξυπηρέτηση και τη μετακίνηση πολιτών και επισκεπτών μέσα στις πόλεις: το ένα αφορά τις πινακίδες πληροφόρησης που υπάρχουν στους δρόμους, πάνω στις οποίες έχουν γραφτεί συνθήματα, το δεύτερο την έλλειψη πινακίδων με τα ονόματα των οδών των πόλεων.
Οι περισσότεροι Έλληνες που αποφασίζουν να μετακινηθούν εντός της χώρας, κατευθυνόμενοι με το αυτοκίνητό τους στον προορισμό που έχουν επιλέξει, αλλά και οι τουρίστες που επισκέπτονται μόνοι τους την Ελλάδα οδικώς, έρχονται αντιμέτωποι με μία δυσάρεστη έκπληξη. Πολλές πινακίδες είναι μουτζουρωμένες με συνθήματα ή σβησμένες εντελώς, με αποτέλεσμα ο οδηγός, μην έχοντας σωστή πληροφόρηση, να οδηγείται συχνά σε λάθος προορισμό. Τι κι αν στο πίσω μέρος κάθε πινακίδας αναφέρεται ότι η καταστροφή της επισύρει ποινή φυλάκισης; Κανείς δε λαμβάνει σοβαρά υπόψη του την προειδοποίηση, γιατί κανείς δεν έχει τιμωρηθεί ή, ακόμη κι αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, ίσως δεν έχει τύχει της δημοσιότητας που θα άρμοζε. Το σίγουρο είναι πως χιλιάδες παραβάτες έχουν μείνει ατιμώρητοι.
Μία άλλη «μάστιγα» των πόλεων είναι οι πινακίδες με τα ονόματα των δρόμων. Δεκάδες είναι οι περιπτώσεις επισκεπτών ή τουριστών που περιφέρονται με το χάρτη στο χέρι, ρωτώντας πού βρίσκεται η τάδε ή η δείνα οδός. Πολλές φορές βρίσκονται ήδη στο δρόμο που αναζητούν, αλλά κανένα οδόσημο δεν τους ενημερώνει γι' αυτό. Σε κάποιες περιπτώσεις ανακαινίσεων γωνιακών καταστημάτων, οι ιδιοκτήτες τους «έκριναν» ότι το οδόσημο δεν «ταιριάζει» με την επιγραφή του μαγαζιού τους και το... αποκαθήλωσαν, γεγονός που συνιστά επίσης παράβαση, για την οποία κανείς ποτέ δεν έχει τιμωρηθεί. Θα πρέπει, λοιπόν, να εξάρουμε την κίνηση αρκετών άλλων καταστηματαρχών που τοποθετούν με δική τους πρωτοβουλία οδόσημα -και μάλιστα με μεγάλο κόστος-, μαρμάρινα ή από γρανίτη.
Τα παραδείγματα αυτά είναι δύο μόνον ελάχιστα δείγματα σεβασμού των πολιτών και επισκεπτών των πόλεων, που δείχνουν την ποιότητα του πολιτισμού μιας χώρας. Στην αρχαιότητα ο ξένος στην πόλη ήταν πρόσωπο που τον υποδέχονταν με σεβασμό. Στην εποχή μας ο άνθρωπος που επισκέπτεται για πρώτη φορά κάποια ελληνική πόλη ταλαιπωρείται, ενώ ο ίδιος την τιμά με τον ερχομό του και επιθυμεί να αφήσει τα χρήματά του στους επαγγελματίες της. Πρωτίστως, λοιπόν, αυτοί θα πρέπει να απαιτούν οι πόλεις να έχουν λειτουργικό χαρακτήρα και να είναι φιλικοί με τους επισκέπτες.
ΤΟΥ ΦΟΡΗ ΠΕΤΑΛΙΔΗ
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ