Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα δεν λειτουργεί η Περιφερειακή Αγορά της Κουλούρας Ημαθίας. ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ;;;;
Σε ένα κουφάρι, για το οποίο πετάχτηκαν 1 δισεκατομμύριο δραχμές τη δεκαετία του 1980 έχει μετατραπεί η Περιφερειακή Αγορά Κουλούρας Ημαθίας. Η αγορά δε λειτούργησε ποτέ.
Οι εγκαταστάσεις της είναι ημιτελείς και για να κατασκευαστούν χρηματοδοτήθηκαν από την τότε ΕΟΚ.
Ο επικεφαλής της αυτοδιοικητικής παράταξης στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Μιχάλης Τρεμόπουλος, επιχειρεί να αναδείξει το ζήτημα, μήπως και ευαισθητοποιηθούν κάποιοι και λειτουργήσει κάποτε ένα έργο, που όταν υλοποιούνταν είχε προβληθεί ως μείζονος αναπτυξιακής σημασίας.
Η θέση της αγοράς, τονίζει ο κ. Τρεμόπουλος, είναι κομβική (στη μέση της Εγνατίας Οδού, κοντά στο σιδηροδρομικό δίκτυο που συνδέει Θεσσαλονίκη και Φλώρινα, σε χώρο 357 στρεμμάτων). Οι εγκαταστάσεις είναι 12.000 τ.μ. και περιλαμβάνουν καταστήματα, εκθεσιακό χώρο, αμφιθέατρο, χώρους για ψυγεία οπωροκηπευτικών κτλ. Όμως χρόνια τώρα παραμένουν «ανεκμετάλλευτες, εγκαταλειμμένες και λεηλαημένες».
«Με βάση νόμο του 1997 ορίστηκε ότι η αγορά της Κουλούρας παραχωρείται με σκοπό να αποτελέσει εξαγωγικό και διαμετακομιστικό κέντρο νωπών και μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων και έκθεση γεωργικών προϊόντων για τη Βαλκανική και Παρευξείνια Ζώνη και άλλες αγορές», τονίζει ο κ. Τρεμόπουλος.
Το 2004 συστήθηκε ο Ενιαίος Φορέας Διαχείρισης Οπωροκηπευτικών Νομού Ημαθίας Ανώνυμη Εταιρία «Αμάλθεια Ημαθίας ΑΕ», στην οποία συμμετέχουν η νομαρχία Ημαθίας (τώρα πια Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας) με ποσοστό 51%, ο δήμος Αγίου Παύλου (πλέον δήμος Βέροιας) με 24% και η Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών με 25%. Ένα χρόνο μετά η διαχείριση της αγοράς παραχωρήθηκε στην «Αμάλθεια Ημαθίας ΑΕ», που αποτελεί νομικό πρόσωπο της Περιφέρειας, με εκπροσώπους τους περιφερειακούς συμβούλους Κωνσταντίνο Καλαϊτζίδη και Γεωργία Μπατσαρά και πρόεδρο τον αντιπεριφερειάρχη Ημαθίας, Κωνσταντίνο Καραπαναγιωτίδη.
Όπως σημειώνει ο κ. Τρεμόπουλος, «από τότε μέχρι σήμερα η αγορά δε λειτούργησε ποτέ και στα χρόνια της εγκατάλειψης που ακολούθησαν τα ημιτελή κτίρια έγιναν προεκλογική? σημαία πάσης φύσεως πολιτευτών, ενώ λεηλατήθηκε άμεσα, με αποτέλεσμα να εμφανίζει εικόνα κουφαριού. Κανένας δεν ανέλαβε τις πολιτικές ευθύνες, αλλά ούτε τις ποινικές στις παρανομίες που καταγγέλθηκαν».
Ο περιφερειακός σύμβουλος επικαλείται δηλώσεις του προέδρου του Επιμελητηρίου Ημαθίας, Νίκου Ουλσουτζόγλου, σύμφωνα με τις οποίες «σε διάστημα περίπου δυο χρόνων θα ξοδευτούν 1.700.000.000 δρχ., ποσό αστρονομικό για την εποχή, αλλά η ολοκλήρωση του έργου βγαίνει έξω από τους χρονικούς σχεδιασμούς, μιας και οι εργολάβοι ανέβαζαν συνεχώς τον πήχη. Μόνο για τα χωματουργικά δόθηκαν 400.000.000 δρχ., λες και έσκαβαν σε γρανίτη»?
Το 2008 η «Αμάλθεια» προχώρησε σε πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την αξιοποίηση της αγοράς και το 2010 ακόμη ανέμεναν την αλλαγή χρήσης γης ώστε η περιοχή να αξιοποιηθεί εμπορικά και τουριστικά? Το Επιμελητήριο Ημαθίας ζητά τα τελευταία 15 χρόνια να εφαρμοστεί η μελέτη σκοπιμότητας και το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που προβλέπει τις χρήσεις της αγοράς, όπως λειτουργία τελωνείου, χημείου, εμπορικών καταστημάτων, υποκαταστημάτων τραπεζών, μικρών ξενοδοχειακών μονάδων, συνεργείων αυτοκινήτων, κέντρων διακίνησης εμπορευμάτων κτλ.
Πριν από ένα χρόνο προβλέφθηκε ακόμη και η εγκατάσταση δημοσίων υπηρεσιών που θα εξυπηρετούν τις δραστηριότητες της αγοράς, όπως κτηνιατρείο, υπηρεσία φυτοπαθολογικού ελέγχου εισαγόμενων ? εξαγόμενων προϊόντων και δημοπρατηρίου. Τον προηγούμενο Ιανουάριο η «Αμάλθεια» τόνιζε ότι αναμένεται η μελέτη κοστολόγησης για παρεμβάσεις στα κτήρια. «Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περιοχή που βασίζεται στην πρωτογενή παραγωγή, η οποία αποτελεί το συγκριτικό πλεονέκτημα του νομού και τον χαρακτηρίζει ως προς τα εγχώρια και διεθνή επιχειρηματικά δρώμενα. Είναι δυνατό να είμαστε θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου;», σημειώνει ο κ. Τρεμόπουλος.
Ο ίδιος σημειώνει ότι είναι ορατός ο κίνδυνος απομάκρυνσης ή και κατάργησης του τελωνείου της Βέροιας (το μεγαλύτερο μετά των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης) και της χημικής υπηρεσίας (τελωνειακό χημείο, τέταρτο σε αριθμό δειγμάτων), που θα μπορούσαν να λειτουργούν στην περιφερειακή αγορά?
του Δημήτρη Κούρου