Του Θαλή Κουτούπη
Χρόνια τώρα φωνάζω γι’ αυτή την εμποροπανύγηρι της Eurovision, στην οποία θυσιάζουν και χάνουν την πολιτισμική ταυτότητά τους οι συμμετέχουσες χώρες, στον βωμό των συμφερόντων νέων καλλιτεχνών, παραγωγών, μουσικών εταιριών, τηλεοπτικών δικτύων κ.λπ.

Κυρίαρχα κριτήρια ήταν πάντα σχεδόν, ο εντυπωσιασμός και το θέαμα (συχνά στα όρια της χυδαιότητας) και η υπαγορευμένη από τα βραβεία ομογενοποιημένη «συνταγή επιτυχίας». Η φετινή διοργάνωση όμως, ξεπέρασε σε τεχνική τελειότητα και σε φθηνή ποιότητα κάθε προηγούμενη!

Θα ήμουνα περήφανος, αν η χώρα μου, κατήγγελλε αυτή τη μηχανή κυμά κάθε πολιτισμικής παράδοσης και ιδιαιτερότητας και απείχε για πάντα!