Αυτά τα χρόνια της κρίσης, oπως όλοι οι άνθρωποι αναγκάστηκα κι εγώ να «κατεβάσω» τις επιθυμίες μου, τα θέλω μου, να δω περισσότερο το «πρέπει», που εγώ δεν είμαι άνθρωπος του «πρέπει»

αλλά του «θέλω»,αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι φτάνοντας στη σύνταξη και μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς, αντί να απολάμβανα, θα απελπιζόμουν.

Έτσι σκέφτηκα ένα «παιχνίδι» του να μετράω ανάποδα τις μέρες μέχρι τις εκλογές στις 25 Μαΐου και γράφω μικρά πολιτικά κείμενα περισσότερο, δηλαδή τις σκέψεις μου, και αυτά που θέλω και τυχαίνει να τα διαβάζουν κάποιοι άνθρωποι.

Δεν ψωνίστηκα ούτε λέω ότι θ’ ασχοληθώ με την πολιτική. Απλώς δεν ανέχομαι άλλο αυτή την κατάσταση.  

Είμαι ένας  εξοργισμένος άνθρωπος, ένας λυπημένος άνθρωπος, ένας φοβισμένος άνθρωπος και θέλω να τελειώνει όλο αυτό.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολιτισμού που θα μπορούσε να είναι αυτόνομη. Να ζει από τον τουρισμό της και τον πολιτισμό της και δεν το κάνει.

Αντίθετα είναι βουτηγμένη στο χρέος και έχει έρθει ο Γερμανός και έχει κάτσει στο σβέρκο μου.

 Ε, δεν το ανέχομαι, δεν το μπορώ.»