Του  Θεόδωρου  Σκυλακάκη

Τo κλείσιμο άλλων δυο εργοστασίων ζάχαρης ανοίγει το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας αυτού του παραγωγικού κλάδου στην Ελλάδα.

 Τι συνέβη είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω όταν ήμουν εισηγητής στη σχετική έκθεση στο ευρωκοινοβούλιο. Μοιραίο λάθος η φαντασίωση της βιοαιθανόλης, (θα γινόταν υποτίθεται σχετικό εργοστάσιο) για χάρη της οποίας σπαταλήσαμε μεγάλο μέρος των δικαιωμάτων μας χωρίς να γίνει απολύτως τίποτε.

Η ευκολία με την οποία οι αγρότες αποδέχθηκαν την(καλοπληρωμένη) "αναδιάρθρωση" -χωρίς να επενδύσουν οι περισσότεροι από αυτούς τα χρήματα που έλαβαν-ήταν επίσης χαρακτηριστική της περιόδου της ψευδό-ευμάρειας.

Θα μπορούσε ο κλάδος να είναι ανταγωνιστικός;

Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το κρατικό-κομματικό management  δεν επιτρέπει να φανούν τέτοιες "λεπτομέρειες". Το σίγουρο είναι ότι συμβιωτικές καλλιέργειες όπως είναι αυτή των τεύτλων, όπου εργοστάσιο και καλλιεργητές εξαρτώνται απολύτως ο ένας από τον άλλο, όταν σταματήσουν πολύ δύσκολα επανέρχονται. 

Δεν θα καλλιεργούμε πια παρά ελάχιστα τεύτλα αλλά νέοι δρόμοι ανάπτυξης ανοίγονται μπροστά μας.

 Στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ το φθινόπωρο βγαίνουν επιδοτήσεις (και μάλιστα πλούσιες) για "παραδοσιακά" παντοπωλεία και "παραδοσιακά" καφενεία!

Καφές και εισαγόμενη πικρή ζάχαρη!