Βρισκόμαστε ακριβώς στην μέση του καλοκαιριού και τα σημάδια για τις επικείμενες αλλαγές που θα αλλάξουν την Ελλάδα πάνε στις καλένδες.
Θα πρέπει να το πάρουν οι ιθύνοντες απόφαση ότι θα πρέπει όλοι ? και όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι- να προσαρμοστούν πάνω μας. Είμαστε το αυτιστικό παιδί μιας ευρωπαϊκής οικογένειας που πρέπει να μας αγαπήσουν όπως είμαστε.
Αν δεν το καταλάβουν σύντομα απλά θα καταφύγουν σε ισχυρότερα ψυχοφάρμακα. Πήγα στο εντευκτήριο του Νομισματικού Μουσείου, έναντι Ζόναρς, Σαββάτο μεσημέρι και με θερμοκρασία που φλέρταρε τους 40Ο και αποφάσισα να κάτσω μέσα με κλιματισμό.
Ο υπεύθυνος μου είπε ευγενικά ότι το καφέ είναι reserve (τι λες ρε μεγάλε!) και ότι θα ήταν καλύτερα να κάτσω κάπου έξω (στο καμίνι) διότι αυτοί που θα έρχονταν θα κάπνιζαν (τι λες ρε γίγαντα, σοβάρά;).
Έκανα το λάθος και τον ρώτησα αν επιτρέπεται τελικά το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και μου απάντησε το εξής αφοπλιστικό: "Δεν είναι κλειστός χώρος, απλά κλειστές τζαμαρίες και ως εκ τούτου επιτρέπεται....αλλά και πάλι ο νόμος δεν πολυεφαρμόζεται..." Αυτά, έτσι είμαστε και δεν θα αλλάξουμε νοοτροπία. Α, και by the way, ο καφές 4,50 ευρώ και ο φυσικός χυμός μόνο 4,00 ευρώ.
Βρέθηκα στην Σύρο για μια πολύ σοβαρή προσπάθεια που ακούει στο όνομα Aegean Cusine που σκοπό έχει να συσπειρώσει τους παραγωγούς των αγροτικών προϊόντων των Κυκλάδων και να τα προβάλει μέσω της τοπικής εστίασης η οποία και θα πιστοποιείται για την χρήση των τοπικών προϊόντων.
Ένας απίστευτος πλούτος από προϊόντα τα οποία συναντούν απίστευτα αναχώματα. Από την μία η Αιγαιοπελαγίτικη πολυνησία που από μόνο της δεν έχει καταφέρει να έχει ένα σοβαρό δίκτυο και κανάλι ανταλλαγής προϊόντων και από την άλλη η δυσκολία στην τυποποίηση.
Στα κρασιά ομολογώ ότι το εγχείρημα είναι πολύ πιο εύκολο. Τα κρασιά της Σαντορίνης, της Πάρου, της Τήνου, της Σικίνου ή και της Σύρου γιατί να μην φιγουράρουν σε όλες τις ταβέρνες και τα εστιατόρια των Κυκλάδων; Να μπορεί κάποιος που επισκέφτεται την Ίο να μπορεί να δοκιμάσει τα κρασιά του Τηνιακού αμπελώνα και την προσπάθεια νέων οινοποιών στην Σύρο αντί να έχει να επιλέξει μεταξύ του αγνώστου προέλευσης χύμα και του Μοσχοφίλερο 2010 που έχει ξεμείνει στο νησί δύο σεζόν; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται πτυχίο πυρηνικής φυσικής αλλά στοιχειώδης οργάνωση, ενημέρωση και διάθεση να στηρίξουμε υγιώς τα (ή καλύτερα και τα) τοπικά προϊόντα.
Και μια που πέρασα από τις Κυκλάδες μια ετικέτα από την Σαντορίνη που δοκίμασα αξίζει να την αναφέρω. Από το Οινοποιείο του Γιώργου Γαβαλά στο Μεγαλοχώρι, και ενώ οι περισσότεροι καταπιάνονται με το Ασύρτικο ο Γαβαλάς παράγει ένα κρασί από τις ποικιλίες Κατσανό (85%) και Γαϊδουριά(15%).
Εξαιρετικά μικρή παραγωγή αφού οι συγκεκριμένες ποικιλίες αντιστοιχούν στο 1% της παραγωγής του νησιού. Μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια που έχει όλα τα ορυκτά στοιχεία που αναμένει κάποιος από ένα κρασί της Σαντορίνης αλλά και μια γλυφή αίσθηση που το κάνει εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Αλκοολικός βαθμός 12%, ασυνήθιστος πλέον για κρασιά Σαντορίνης και χαμηλή οξύτητα που δίνουν ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Τυπικό μεσογειακό κρασί που συνοδεύει έξοχα σαρδέλες στα κάρβουνα.
Ένα από τα κυκλαδίτικα κρασιά που θα έπρεπε να είναι παντού και να διαφημίζουν την μοναδικότητα του ελληνικού αμπελώνα και των γηγενών ποικιλιών του.
Γιώργος Φλούδας