Με ένα δεύτερο γύρο εκλογών να πλησιάζει το βασανιστικό ερώτημα έρχεται να ταράξει και πάλι τα νερά της κατά τα άλλα «ανέμελης» φοιτητικής ζωής μου. Παραβλέποντας λοιπόν το γεγονός πως τα πάντα

πάνε πίσω (από ενδοσχολικές εξετάσεις, επαναληπτικές Πανελλήνιες, εξεταστικές και ίσως πολλά άλλα που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ) η ίδια σκέψη, το ίδιο ερώτημα με επισκέπτεται ανά πάσα ώρα και στιγμή: «Και τώρα τι (ξανά)ψηφίζω;».

Δυστυχώς ή ευτυχώς όσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερο βεβαιώνομαι γι? αυτό που πιστεύω ακράδαντα όλο τον τελευταίο καιρό. Ε λοιπόν δεν με εκφράζει κανένας! Δεν με καλύπτει κανείς τους! Κανένα κόμμα, καμία παράταξη, κανένας υποψήφιος! Ίσως ακούγεται υπερβολή. Δεν ξέρω όμως αν όντως είναι! Έχουμε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση με λίγους υπουργούς και διαλεγμένους. Καθένας τους μια ξεχωριστή και πολύ αξιόλογη προσωπικότητα. Για την ακρίβεια ο ένας καλύτερος απ? τον άλλο! Γιατί είναι τελικά τόσο μεγάλη ανάγκη να γίνουν αυτές οι εκλογές; Ή μήπως μια υπηρεσιακή κυβέρνηση στελεχωμένη από αυτά τα άτομα είναι λιγότερο ικανή να οδηγήσει τη χώρα εκτός κρίσης από μια κυβέρνηση που θα στελεχώνουν επαγγελματίες πολιτικοί, άτομα συχνά χωρίς συγκεκριμένη επαγγελματική ταυτότητα, χωρίς ένα πτυχίο πανεπιστημίου που αναπαράγουν παρωχημένες ιδέες; Κάποιοι θα ισχυριστούν πως η κυβέρνηση αυτή δεν είναι εκλεγμένη απ? τον λαό. Πολύ ωραία! Γιατί δεν κάνουν λοιπόν ένα δημοψήφισμα και να ρωτήσουν τον λαό: «Αυτούς ή εκλογές;». Μήπως γιατί είναι βέβαιοι για την απάντηση που θα πάρουν; Αλλά το δημοψήφισμα είναι κι αυτό κομμάτι μιας δημοκρατίας ξεχασμένης. Για πότε προβλέπεται από το Σύνταγμα αν όχι για τώρα;! Και γιατί στην Ελβετία γίνονται συνέχεια δημοψηφίσματα και εδώ ποτέ; Κάτι τέτοιες ώρες είναι που αναπολώ την άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας που μας διδάσκουν επανειλημμένα τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.

Επαναλαμβάνω: δεν με καλύπτει κανένας. Πολύ περισσότερο με εκφράζει αυτή, η τωρινή κυβέρνηση παρά η επόμενη (όποια κι αν είναι αυτή). Πολύ πιο σίγουρη θα ένιωθα για το μέλλον μου με αυτή την κυβέρνηση παρά με αυτήν που θα προκύψει(;) σε λίγες μέρες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν τι θα ψηφίσω. Το βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης σε κανέναν απ? αυτούς που με επικοινωνιακά τρικ, με χάρτινα λόγια  θα προσπαθήσουν να την εξαγοράσουν υποθηκεύοντας για ακόμη μερικά χρόνια το μέλλον μου. Η εποχή αυτή μόλις τελείωσε.

της Γεωργίας Μόσχοβου

Η Γεωργία Μόσχοβου είναι πρωτοετής φοιτήτρια Φιλολογίας Πατρών